Shloka 3
Śiśupāla-nigraha-prastāva: Yudhiṣṭhira’s Conciliation and Bhīṣma’s Defense of Kṛṣṇa
Book 2, Chapter 35
इदं व: सुमहच्चैव यदिहास्ति धनं मम । प्रणयन्तु भवन्तो मां यथेष्टमभिमन्त्रिता:,यहाँ मेरा जो यह महान् धन है, उसे आपलोग मेरी प्रार्थना मानकर इच्छानुसार सत्कर्मोमें लगाइये
idaṃ vaḥ sumahac caiva yad ihāsti dhanaṃ mama | praṇayantu bhavanto māṃ yatheṣṭam abhimāntritāḥ ||
ഇവിടെ ഉള്ള എന്റെ ഈ മഹാധനം നിങ്ങള്ക്കായി അർപ്പിക്കുന്നു; എന്റെ അപേക്ഷ സ്വീകരിച്ച്, നിങ്ങൾ യുക്തമെന്ന് കരുതുന്ന വിധത്തിൽ, ഇഷ്ടാനുസാരം അതിനെ ധർമ്മകാര്യങ്ങളിൽ വിനിയോഗിക്കുകയും എനിക്കു സ്നേഹാനുഗ്രഹം നൽകുകയും ചെയ്യുക।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wealth is ethically meaningful when offered with humility and directed toward satkarman—right and beneficial actions. The verse frames giving not as display but as goodwill (praṇaya) and responsible allocation according to dharma.
In the course of the Sabha Parva narration, a speaker expresses deference to honored recipients, offering his substantial wealth and requesting that it be used as they see fit for worthy purposes—an act of respectful giving and social obligation.