Shloka 31
दिव्याश्ष वाच: सहसा बभूतवु- दिव्यानि पुष्पाण्यथ सिंहनादा: । तस्मिंस्तथा वै धरणीं निमग्ने रथे प्रयत्नान्मधुसूदनस्थ
sañjaya uvāca | sahasā babhūvur divyā vācaḥ, divyāni puṣpāṇy atha siṃhanādāḥ | tasmiṃs tathā vai dharaṇīṃ nimagne rathe prayatnān madhusūdana-sthe ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— പെട്ടെന്നു ദിവ്യവചനങ്ങൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു; ദിവ്യപുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു; ദിവ്യ സിംഹനാദങ്ങൾ മുഴങ്ങി. കാരണം മധുസൂദനന്റെ ശ്രമത്താൽ ആ രഥം അങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ താഴ്ന്നിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, dharmic intent is measured by protection and responsibility: Krishna’s deliberate action to safeguard his side is marked by auspicious divine acclaim, suggesting that righteous guardianship and self-controlled effort are worthy of reverence.
As Krishna’s chariot becomes embedded in the earth through his purposeful maneuver, the heavens respond with celebratory signs—celestial voices, a shower of divine flowers, and triumphant lion-roars—indicating divine approval of the protective act in the midst of battle.