Shloka 30
क्षितिं गता जानुभिस्ते5थ वाहा हेमच्छन्नाश्षन्द्रमरीचिवर्णा: | ततोडन्तरिक्षे सुमहान् निनाद: सम्पूजनार्थ मधुसूदनस्य
sañjaya uvāca |
kṣitiṃ gatā jānubhis te ’tha vāhā hema-channāś candramarīci-varṇāḥ |
tato ’ntarikṣe sumahān ninādaḥ sampūjanārthaṃ madhusūdanasya ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— അപ്പോൾ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ട, ചന്ദ്രകിരണവർണ്ണമുള്ള ആ അശ്വങ്ങൾ മുട്ടുകുത്തി ഭൂമിയിലേക്കു നമിഞ്ഞു. അതേ നിമിഷം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മഹാനാദം മുഴങ്ങി— മധുസൂദനനെ പൂജിച്ചു ബഹുമാനിക്കുന്നതുപോലെ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the harshness of war, the text frames events through dharmic meaning: rightful protection and divine support are marked by auspicious signs, and honor is directed toward the upholder of dharma (here, Madhusūdana/Kṛṣṇa).
Sañjaya describes the chariot-team: Kṛṣṇa’s horses, adorned in gold and shining like moonbeams, sink to their knees as a great roar fills the sky—an acclamation interpreted as homage to Madhusūdana, signaling a moment of extraordinary (divinely charged) action on the battlefield.