Shloka 7
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
स धैर्ययुक्त प्रसमीक्ष्य मां वै नत्वं विप्र: कोडसि सत्यं वदेति । तस्मै तदा55त्मानमहं यथाव- दाख्यातवान् सूत इत्येव शल्य,“शल्य! उन्होंने मुझे ऐसे धैर्यसे युक्त देखकर पूछा--“अरे! तू ब्राह्मण तो है नहीं; फिर कौन है? सच-सच बता दे।” तब मैंने उनसे अपना यथार्थ परिचय देते हुए इस प्रकार कहा --'भगवन! मैं सूत हूँ!
sa dhairyayuktaḥ prasmīkṣya māṃ vai natvaṃ vipraḥ ko ’si satyaṃ vadeti | tasmai tadātmānam ahaṃ yathāvad ākhyātavān sūta ityeva śalya ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—എന്നെ ധൈര്യത്തോടെ സ്ഥിരനായി കണ്ട ആ ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: “നീ ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല; പിന്നെ ആരാണ്? സത്യം പറയുക.” അപ്പോൾ ഞാൻ യഥാർത്ഥമായി എന്റെ പരിചയം വെളിപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: “ശല്യാ! ഞാൻ സൂതനാണ്.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds satya (truthfulness) as a dharmic imperative: when directly questioned, one should state one’s identity without deception, even when social labels (vipra vs. sūta) carry consequences.
Śalya, noticing Sañjaya’s composed demeanor, doubts that he is a brāhmaṇa and demands the truth. Sañjaya then openly identifies himself as a sūta, addressing Śalya respectfully.