Shloka 8
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
स मां निशम्याथ महातपस्वी संशप्तवान् रोषपरीतचेता: । सूतोपधावाप्तमिदं तवास्त्र न कर्मकाले प्रतिभास्यति त्वाम्,“तदनन्तर मेरा वृत्तान्त सुनकर महातपस्वी परशुरामजीके मनमें मेरे प्रति अत्यन्त रोष भर गया और उन्होंने मुझे शाप देते हुए कहा--'सूत! तूने छल करके यह ब्रह्मास्त्र प्राप्त किया है। इसलिये काम पड़नेपर तेरा यह अस्त्र तुझे याद न आयेगा
sa māṁ niśamyātha mahātapasvī saṁśaptavān roṣaparītacetāḥ | sūtopadhāvāptam idaṁ tavāstraṁ na karmakāle pratibhāsyati tvām ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—എന്റെ വൃത്താന്തം കേട്ട മഹാതപസ്വിയായ പരശുരാമൻ ക്രോധാവിഷ്ടചിത്തനായി ശാപം നൽകി പറഞ്ഞു—“ഹേ സൂതാ! നീ വഞ്ചനകൊണ്ട് ഈ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം നേടിയിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ കർമ്മകാലം വന്നാൽ ഈ അസ്ത്രം നിനക്ക് ഓർമ്മ വരികയില്ല.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Sacred power or knowledge obtained through deception carries an inherent flaw: at the decisive moment it fails. The verse frames this as a moral law—untruth in the means undermines the reliability of the end.
Sañjaya recounts that Paraśurāma, angered after learning the truth, curses the recipient of the weapon: because the Brahmāstra was acquired by deceit, it will not be remembered when it is most needed in battle.