Shloka 166
तावकांस्तव पुत्रांश्व योधयन्ति प्रह्ृष्टवत् । राजन! नरेश्वर! शूरवीर पाण्डव भी पुत्रोंसहित आपके दिये हुए नाना प्रकारके अनेक क्लेशोंका स्मरण करके युद्धमें भय छोड़कर ब्रह्मलोक जानेके लिये उत्सुक हो बड़ी प्रसन्नताके साथ आपके सैनिकों और पुत्रोंके साथ युद्ध करने लगे
sañjaya uvāca | tāvakāṁs tava putrāṁś ca yodhayanti prahṛṣṭavat | rājan nareśvara śūravīrāḥ pāṇḍavā bhīṣmaputrāḥ sahitāḥ tvayā dattān nānāprakārān anekān kleśān smṛtvā yuddhe bhayaṁ tyaktvā brahmalokaṁ gantum utsukāḥ mahāpramuditāḥ santaḥ tava sainyaiḥ putraiś ca saha yuyutsavaḥ ||
രാജൻ, നരേശ്വരാ! അവർ നിന്റെ സൈന്യത്തെയും പുത്രന്മാരെയും ഹർഷത്തോടെ തന്നെയെന്നപോലെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു. നീ ഏല്പിച്ച നാനാവിധ ക്ലേശങ്ങൾ ഓർത്തു, ഭീഷ്മപുത്രന്മാരോടുകൂടിയ ശൂര പാണ്ഡവർ ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച്, ബ്രഹ്മലോകപ്രാപ്തിക്കായി ഉത്സുകരായി, മഹാ സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ സൈന്യത്തോടും പുത്രന്മാരോടും സമരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle-readiness as a dharmic resolve: remembering endured injustices, the warriors abandon fear and act with steadfastness, viewing death in righteous combat as a gateway to a higher world (Brahmaloka).
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Pāṇḍavas (with allies) are vigorously engaging Dhṛtarāṣṭra’s troops and sons, fighting with visible exhilaration, motivated by past sufferings and by the aspiration for a heavenly end.