Shloka 35
Marutta’s Sacrifice and Agni’s Embassy (मरुत्त-यज्ञे दूतत्वम्)
वृत्ता: स्थूला रजतस्तम्भवर्णा देष्टाश्बतस्रो द्वे शते योजनानाम् | स त्वां दन्तान् विदशन्नभ्यधाव- ज्जिघांसया शूलमुद्यम्य घोरम्
śakra uvāca |
vṛttāḥ sthūlā rajata-stambha-varṇā daṃṣṭrāś catasro dve śate yojanānām |
sa tvāṃ dantān vidaśann abhyadhāvaj jijīghāṃsayā śūlam udyamya ghoram ||
അവന്റെ നാലു ദംഷ്ട്രകൾ വൃത്താകാരവും കട്ടിയുമായിരുന്നു; വെള്ളിത്തൂണുകളെപ്പോലെ തിളങ്ങി—ഓരോന്നും ഇരുനൂറ് യോജന നീളം. പല്ലുകൾ കടിച്ചുരച്ച്, ഭയാനകമായ ത്രിശൂലം ഉയർത്തി, നിന്നെ കൊല്ലുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് ആ ദാനവൻ നിന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of intention (jijīghāṃsā, the wish to kill): violence is not only an act but also a deliberate inner resolve. By foregrounding murderous intent and terrifying weaponry, the narrative frames aggression as a moral danger that must be met with vigilance and righteous restraint.
Śakra (Indra) describes an attacker of immense, almost cosmic proportions—marked by four huge silver-like tusks—charging at “you,” teeth gnashing, with a raised trident, clearly aiming to kill. The scene intensifies the peril and sets up a confrontation.