Shloka 51
पद्मनाभो5रविन्दाक्ष: पद्मगर्भ: शरीरभृत् । महर्द्धिर््रद्धो वृद्धात्मा महाक्षो गरुडध्वज:
bhīṣma uvāca | padmanābho 'ravindākṣaḥ padmagarbhaḥ śarīrabhṛt | maharddhir ṛddho vṛddhātmā mahākṣo garuḍadhvajaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ പദ്മനാഭൻ; അരവിന്ദാക്ഷൻ, താമരക്കണ്ണൻ; പദ്മഗർഭൻ, ഹൃദയതാമരയിൽ ധ്യാനയോഗ്യൻ; ശരീരഭൃത്, ദേഹധാരികളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ. അവൻ മഹൈശ്വര്യസമ്പന്നൻ, ശ്രേഷ്ഠൻ, പുരാതനാത്മാവ്, വിശാലനേത്രൻ, ഗരുഡധ്വജധാരി—ഈ നാമങ്ങളാൽ പ്രഭു സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection through divine epithets: contemplating the Lord as the inner dweller (heart-lotus), the sustainer of all beings, and the all-seeing ancient Self. Such remembrance supports dharmic living by orienting the mind toward reverence, restraint, and inner steadiness.
Bhishma is reciting a sequence of sacred names and attributes of Viṣṇu (in the style of a litany of epithets), continuing his instruction on dharma by recommending praise and contemplation of the Lord’s qualities.