Shloka 50
अशोकस्तारणस्तार: शूर: शौरिजनिेश्वर: । अनुकूल: शतावर्त: पद्मी पद्मनिभेक्षण:
aśokas tāraṇas tāraḥ śūraḥ śaurir janeśvaraḥ | anukūlaḥ śatāvartaḥ padmī padmanibhekṣaṇaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ അശോകൻ, സർവ്വശോകരഹിതൻ; താരണൻ, സംസാരസാഗരത്തിൽ നിന്ന് കടത്തുന്നവൻ; താരൻ, ജന്മ-ജരാ-മൃത്യുഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവൻ. അവൻ ശൂരൻ; ശൗരി (വസുദേവനന്ദനൻ); ജനേശ്വരൻ, സർവ്വജീവികളുടെ അധിപൻ. അവൻ അനുകൂലൻ, അന്തര്യാമിയായ ആത്മാവായി എല്ലാവർക്കും ഹിതകരൻ; ശതാവർത്തൻ, ധർമ്മരക്ഷയ്ക്കായി ശതശഃ അവതാരങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവൻ; പദ്മീ, താമരധാരി; പദ്മനിഭേക്ഷണൻ, താമരപോലെ മൃദുദൃഷ്ടിയുള്ളവൻ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme Lord through epithets that emphasize ethical and spiritual assurance: the divine is sorrowless and removes sorrow, rescues beings from the cycle of birth-aging-death, remains benevolent to all as the inner Self, and repeatedly manifests to protect dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and extols the Lord by reciting a sequence of divine names/attributes. This verse is part of that litany, identifying the deity (commonly understood as Viṣṇu/Kṛṣṇa) as protector, savior, and compassionate ruler.