Shloka 107
विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ വിഹായസഗതി—ആകാശമാർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ; അവൻ ജ്യോതി—സ്വയംപ്രകാശൻ; അവൻ സുരുചി—സുന്ദരകാന്തിയുള്ളവൻ; അവൻ ഹുതഭുക്—അഗ്നിരൂപത്തിൽ യജ്ഞഹവി ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ; അവൻ വിഭു—സർവ്വവ്യാപി. അവൻ രവി—സാരങ്ങളെ ശോഷിക്കുന്നവൻ; അവൻ വിരോചന—വിവിധമായി പ്രകാശം പരത്തുന്നവൻ; അവൻ സൂര്യ—ശോഭ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവൻ; അവൻ സവിതാ—ജഗത്തിന്റെ പ്രേരക-ജനകൻ; അവൻ രവിലോചന—സൂര്യരൂപ നേത്രങ്ങളുള്ളവൻ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.