Shloka 15
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
अशुचौ मांसकलिले वसाशोणितकर्दमे । विकीर्णान्त्रास्थिनिचये शिवानादविनादिते
aśucau māṃsakalile vasāśoṇitakardame | vikīrṇāntrāsthinicaye śivānādavinādite ||
ഇത് അശുചിയായ സ്ഥലം—മാംസച്ചെളിയിൽ കലങ്ങിയതും, കൊഴുപ്പും രക്തവും ചേർന്ന കർദമത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടതും; ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ആന്ത്രങ്ങളും അസ്ഥിക്കൂമ്പാരങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, കുറുനരികളുടെ അലർച്ചയിൽ മുഴങ്ങുന്നതുമാണ്. എന്നിട്ടും അങ്ങ് ഇവിടെ എന്തിന് വസിക്കുന്നു?
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse uses stark imagery of impurity to question a deliberate choice of dwelling in a defiling environment, prompting reflection on purity, detachment, and the ethical meaning of residing amid death and decay—often as a test or emblem of renunciation in Śaiva/ascetic contexts.
Maheśvara addresses someone (contextually an ascetic or figure associated with cremation-ground practice) and challenges them: why remain in a place filled with flesh, fat, blood, scattered entrails and bones, and echoing with jackals’ howls—i.e., a cremation-ground-like, terrifyingly impure setting.