Shloka 16
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
ततो नारायण तेजो व्रतचर्येन्धनोत्थितम् । वक्त्रान्नि:सृत्य कृष्णस्य वल्विरद्भुतकर्मण:,तत्पश्चात् व्रतचर्यारूपी ईंधनसे प्रज्वलित हुआ भगवान् नारायणका तेज अद्भुतकर्मा श्रीकृष्णके मुखारविन्दसे निकलकर अग्निरूपमें प्रकट हो वृक्ष, लता, झाड़ी, पक्षी, मृगसमुदाय, हिंसक जन्तु तथा सर्पोंसहित उस पर्वतको जलाने लगा
tato nārāyaṇa-tejo vrata-caryendhanotthitam | vaktrān niḥsṛtya kṛṣṇasya valvir adbhuta-karmaṇaḥ ||
അതിനുശേഷം വ്രതചര്യയെന്ന ഇന്ധനത്തിൽ ജ്വലിച്ചതുപോലെ നാരായണന്റെ ദിവ്യതേജസ്, അത്ഭുതകർമ്മനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ താമരമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു അഗ്നിരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി; വൃക്ഷങ്ങളും വള്ളികളും കുറ്റിച്ചെടികളും പക്ഷികളും മൃഗസമൂഹങ്ങളും ക്രൂരമൃഗങ്ങളും സർപ്പങ്ങളും സഹിതം ആ പർവ്വതത്തെ ദഹിപ്പാൻ തുടങ്ങി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tejas (spiritual potency) arising from disciplined vow-observance (vrata-caryā). It suggests that austerity and dharmic restraint are not merely private virtues but sources of transformative power, capable of manifesting as overwhelming force when aligned with the divine (Nārāyaṇa).
Bhīṣma narrates a miraculous event: Nārāyaṇa’s fiery energy, as if ignited by the ‘fuel’ of ascetic practice, emerges from Kṛṣṇa’s mouth and appears as fire, burning a mountain along with its vegetation and animal life, including birds, deer, fierce creatures, and serpents.