Shloka 63
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
नानानियमविख्यातैर्षिभि: सुमहात्मभि: । प्रविशन्नेव चापश्यं जटाचीरधरं प्रभुम्,वेद-वेदांगोंके पारंगत विद्वान श्रेष्ठ ब्राह्मण जिसका सेवन करते थे तथा नाना प्रकारके नियमोंद्वारा विख्यात हुए महात्मा महर्षि जिसकी शोभा बढ़ाते थे, समस्त प्राणियोंके लिये मनोरम उस श्रेष्ठ आश्रममें प्रवेश करते ही मैंने जटावल्कलधारी, प्रभावशाली, तेज और तपस्यासे अग्निके समान देदीप्यमान, शान्तस्वभाव और युवावस्थासे सम्पन्न ब्राह्मणशिरोमणि उपमन्युको शिष्योंसे घिरकर बैठा देखा
nānā-niyama-vikhyātair ṛṣibhiḥ su-mahātmabhiḥ | praviśann eva cāpaśyaṃ jaṭā-cīra-dharaṃ prabhum ||
നാനാവിധ നിയമങ്ങളാൽ പ്രസിദ്ധരായ സുമഹാത്മ ഋഷിമാർ ശോഭിപ്പിച്ച ആ ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ഉടനെ, ജടയും ചീരവും ധരിച്ച പ്രഭുവായ ഉപമന്യുവിനെ ഞാൻ കണ്ടു।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that genuine spiritual and social authority arises from disciplined observance (niyama), austerity (tapas), serenity, and learning. A dharmic order is portrayed as flourishing where great sages uphold restraint and where a worthy teacher is honored by disciples.
Vāsudeva narrates entering a beautiful hermitage renowned for sages famous for strict observances. Upon entering, he immediately sees the eminent brahmin Upamanyu—an ascetic in matted locks and bark-garments—radiant with tapas and seated amid his disciples.