Shloka 64
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तेजसा तपसा चैव दीप्यमानं यथानलम् । शिष्यैरनुगतं शान्तं युवान ब्राह्मणर्षभम्,वेद-वेदांगोंके पारंगत विद्वान श्रेष्ठ ब्राह्मण जिसका सेवन करते थे तथा नाना प्रकारके नियमोंद्वारा विख्यात हुए महात्मा महर्षि जिसकी शोभा बढ़ाते थे, समस्त प्राणियोंके लिये मनोरम उस श्रेष्ठ आश्रममें प्रवेश करते ही मैंने जटावल्कलधारी, प्रभावशाली, तेज और तपस्यासे अग्निके समान देदीप्यमान, शान्तस्वभाव और युवावस्थासे सम्पन्न ब्राह्मणशिरोमणि उपमन्युको शिष्योंसे घिरकर बैठा देखा
tejasā tapasā caiva dīpyamānaṃ yathānalam | śiṣyair anugataṃ śāntaṃ yuvānaṃ brāhmaṇarṣabham |
തേജസ്സും തപസ്സും കൊണ്ട് അഗ്നിപോലെ ദീപ്തനായ, ശാന്തസ്വഭാവനായ, യൗവനസമ്പന്നനായ, ശിഷ്യന്മാർ അനുഗമിച്ച ആ ബ്രാഹ്മണർഷഭനെ ഞാൻ കണ്ടു।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ethical ideal of a Brahmin-sage: inner radiance (tejas) grounded in disciplined austerity (tapas), calm self-mastery (śānti), and learning (Veda–Vedāṅga). It implies that true authority and honor arise from character and practice, not from display—disciples gather naturally around such steadiness.
Vāsudeva describes entering a renowned hermitage and seeing the youthful sage Upamanyu seated among his disciples. Upamanyu is portrayed as matted-haired, wearing bark garments, and shining like fire through austerity—an image that sets the scene for instruction or a significant encounter with a revered teacher.