Shloka 62
तत्राश्रमपदे श्रेष्ठे सर्वभूतमनोरमे । सेविते द्विजशार्टूलैवेंदवेदाड़पारगै:,वेद-वेदांगोंके पारंगत विद्वान श्रेष्ठ ब्राह्मण जिसका सेवन करते थे तथा नाना प्रकारके नियमोंद्वारा विख्यात हुए महात्मा महर्षि जिसकी शोभा बढ़ाते थे, समस्त प्राणियोंके लिये मनोरम उस श्रेष्ठ आश्रममें प्रवेश करते ही मैंने जटावल्कलधारी, प्रभावशाली, तेज और तपस्यासे अग्निके समान देदीप्यमान, शान्तस्वभाव और युवावस्थासे सम्पन्न ब्राह्मणशिरोमणि उपमन्युको शिष्योंसे घिरकर बैठा देखा
tatrāśramapade śreṣṭhe sarvabhūtamanorame | sevite dvijaśārdūlaiḥ vedavedāṅgapāragaiḥ ||
അവിടെ, സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കും മനോഹരമായ ആ ശ്രേഷ്ഠ ആശ്രമസ്ഥാനത്ത്—വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതരായ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർ സേവിക്കുന്നിടത്ത്—ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
True authority in dharma is grounded in tapas (austerity), serenity, and mastery of sacred knowledge. The verse presents the hermitage as an ethical ideal where learning and self-restraint cultivate spiritual radiance and leadership.
Vāsudeva enters a renowned hermitage frequented by eminent Vedic scholars and sees the sage Upamanyu—an ascetic in bark-garments with matted hair—seated calmly, shining with the power of austerity, and surrounded by his disciples.