Shloka 10
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
चाण्डालो<हं ततो राजन् भुक्त्वा तदभवं नृप । ब्रह्मस्वहारी च नृप: सो<प्रतिष्ठां गतिं ययौ,महाराज! उस भिक्षान्नको खाकर मैं चाण्डाल हो गया और ब्राह्मणके धनका अपहरण करनेवाले वे राजा भी नरकगामी हो गये
cāṇḍālo ’haṃ tato rājan bhuktvā tad abhavaṃ nṛpa | brahmasvahārī ca nṛpaḥ so ’pratiṣṭhāṃ gatiṃ yayau ||
ചാണ്ഡാലൻ പറഞ്ഞു—മഹാരാജാവേ! ആ മലിനമായ ഭിക്ഷാഭക്ഷ്യം കഴിച്ചതിനാൽ ഞാൻ ചാണ്ഡാലനായി. ബ്രാഹ്മണധനം അപഹരിച്ച ആ രാജാവും അപകീർത്തിയിൽ വീണു നാശകരമായ ഗതിയിലേക്കു പോയി. അതിനാൽ മലിനാന്നഭോജിയും ബ്രാഹ്മണ-ധനഹർത്താവും—ഇരുവരുടെയും ഭീകരപതനം നിർണ്ണയം.
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
The verse stresses that adharma has consequences for both parties: consuming morally tainted food can degrade the consumer, and stealing a Brāhmaṇa’s property leads the thief to loss of honor and a ruinous destiny. It links ethical purity (especially regarding food and gifts) with karmic outcome.
A Caṇḍāla recounts to a king that after eating a particular alms-food he became a Caṇḍāla, while the king who had stolen Brahmin property likewise fell into disgrace and a bad fate. The statement functions as a cautionary example within the Anuśāsana Parva’s moral instruction.