Shloka 13
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
ब्रह्मोवाच जरत्कारुर्जरत्कारुं यां भार्या समवाप्स्यति । तत्र जातो द्विज:ः शापान्मोक्षयिष्यति पन्नगान्
brahmovāca jaratkārur jaratkāruṁ yāṁ bhāryā samavāpsyati | tatra jāto dvijaḥ śāpān mokṣayiṣyati pannagān ||
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—“ജരത്കാരു മുനി ‘ജരത്കാരു’ എന്ന പേരുള്ള ഭാര്യയെ പ്രാപിക്കും. അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കുന്ന ദ്വിജപുത്രൻ നാഗങ്ങളെ മാതാവിന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും.”
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
The verse presents dharma as responsibility toward others: marriage and progeny are undertaken to avert harm and to liberate beings suffering under a curse, showing that personal life-choices can be ethically oriented toward collective welfare.
Brahmā foretells that the sage Jaratkāru will marry a woman of the same name, and that their son—born a brāhmaṇa—will later free the serpents from a maternal curse, setting up the future intervention that saves the nāgas.