Shloka 30

Varaha-Pradurbhava Context: Prahlada’s Bhakti, Narasimha’s Ugra-Form, and Shiva’s Sharabha Intervention

Devanagari script

न जगाम द्विजाः शान्तिं मानयन्योनिमात्मनः यो नृसिंहस्तवं भक्त्या पठेद्वार्थं विचारयेत्

Transliteration

na jagāma dvijāḥ śāntiṃ mānayanyonimātmanaḥ yo nṛsiṃhastavaṃ bhaktyā paṭhedvārthaṃ vicārayet

Translation

തന്റെ ജന്മഗർവവും അഹം-പരിചയവും മാത്രം മാനിക്കുന്ന ദ്വിജന് ശാന്തി ലഭിക്കില്ല. എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ നൃസിംഹസ്തവം പാരായണം ചെയ്ത് അതിന്റെ അർത്ഥം ചിന്തിക്കുന്നവൻ അന്തഃശാന്തി നേടുന്നു; പാശം (ബന്ധനം) ശിഥിലമാകുന്നു, പശു (ജീവൻ) യുടെ അഹങ്കാരബന്ധം മുറിയുന്നു, മനസ് പതി-സ്വരൂപ പ്രഭുവിലേക്കു തിരിയുന്നു।

Word by Word

• na: not

• jagāma: attains/goes to

• dvijāḥ: the twice-born (brāhmaṇa etc.)

• śāntim: peace, tranquillity

• mānayan: honoring, esteeming

• yonim: womb, origin, birth

• ātmanaḥ: of oneself

• yaḥ: whoever

• nṛsiṃha-stavam: the hymn/praise of Narasiṁha

• bhaktyā: with devotion

• paṭhet: should recite/reads

• vā: and/or

• artham: the meaning

• vicārayet: should contemplate, reflect upon

Speaker

Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)

Characters & Entities

• Narasimha
• Shiva

FAQs

What is the importance of this verse in the context of Linga worship?

It teaches that mere external status (birth/identity) does not yield śānti; true fruit comes from devotional recitation joined with artha-vicāra—an inner discipline aligned with Linga-pūjā’s aim of turning the paśu toward Pati.

How does this verse describe the nature of Shiva (Shiva-tattva)?

By stressing peace through devotion and discernment, it implies Shiva-tattva as the Pati who grants śānti by dissolving pasha (bondage) rooted in ahaṅkāra; the practice-oriented tone fits Shaiva Siddhānta’s emphasis on grace-mediated purification.

What ritualistic or Yogic practice is highlighted here?

Stotra-pāṭha with bhakti plus artha-vicāra (contemplation of meaning)—a svādhyāya-based sādhana that supports Pāśupata-style inner detachment from ego and identity.