Adhyaya 5

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वंविभागे चतुर्थो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच स्वयंभुवो विवृत्तस्य कालसंख्या द्विजोत्तमाः / न शक्यते समाख्यातुं बहुवर्षैरपि स्वयम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവ്വവിഭാഗത്തിലെ നാലാം അധ്യായം. ശ്രീകൂർമൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, സ്വയംഭുവ (മനു) ചക്രത്തിന്റെ വികാസത്തിനുള്ള കാലസംഖ്യയെ അനേകം വർഷങ്ങൾ പറഞ്ഞാലും, എനിക്കുപോലും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാനാവില്ല।

Verse 2

कालसंख्या समासेन परार्धद्वयकल्पिता / स एव स्यात् परः कालः तदन्ते प्रतिसृज्यते

സംക്ഷേപത്തിൽ കാലസംഖ്യ രണ്ട് പരാർദ്ധങ്ങളായി കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതേ പരമകാലം എന്നു പറയുന്നു; അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും സൃഷ്ടി പുനഃസൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 3

निजेन तस्य मानेन आयुर्वर्षशतं स्मृतम् / तत् पराख्यं तदर्धं च परार्धमभिदीयते

അതിന്റെ സ്വന്തം മാനപ്രകാരം ആയുസ്സ് നൂറു വർഷമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനെ ‘പര’ എന്നു പറയുന്നു; അതിന്റെ പകുതി ‘തദർധ’, അതിന്റെയും പകുതി ‘പരാർധ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു।

Verse 4

काष्ठा पञ्चदश ख्याता निमेषा द्विजसत्तमाः / काष्ठास्त्रिंशत् कला त्रिंशत् कला मौहूर्तिकी गतिः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! പതിനഞ്ച് നിമേഷങ്ങൾ ഒന്നുകാഷ്ഠയായി പ്രസിദ്ധമാണ്. മുപ്പത് കാഷ്ഠകൾ ഒരു കല; മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്ന് മുഹൂർത്തം എന്ന കാലഗതി (അളവ്) ആകുന്നു.

Verse 5

तावत्संख्यैरहोरात्रं मुहूर्तैर्मानुषं स्मृतम् / अहोरात्राणि तावन्ति मासः पक्षद्वयात्मकः

അത്ര സംഖ്യയിലെ മുഹൂർത്തങ്ങളാൽ മനുഷ്യരുടെ അഹോരാത്രം (പകൽ-രാത്രി) എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അത്രയേറെ അഹോരാത്രങ്ങളാൽ രണ്ട് പക്ഷങ്ങളടങ്ങിയ മാസം രൂപപ്പെടുന്നു.

Verse 6

तैः षड्भिरयनं वर्षं द्वे ऽयने दक्षिणोत्तरे / अयनं दक्षिणं रात्रिर्देवानामुत्तरं दिनम्

ആ ആറു ഋതുക്കളാൽ അയം (അയനം) ചേർന്ന് വർഷം രൂപപ്പെടുന്നു; രണ്ട് അയനങ്ങൾ—ദക്ഷിണവും ഉത്തരവും. ദക്ഷിണായനം ദേവന്മാർക്ക് രാത്രി, ഉത്തരായനം അവർക്കു പകൽ.

Verse 7

दिव्यैर्वर्षसहस्त्रैस्तु कृतत्रेतादिसंज्ञितम् / चतुर्युगं द्वादशभिः तद्विभागं निबोधत

ദിവ്യവർഷങ്ങളുടെ സഹസ്രങ്ങളാൽ അളക്കപ്പെടുന്ന കൃത, ത്രേതാ മുതലായ സംജ്ഞകളുള്ള യുഗചക്രം ‘ചതുര്യുഗം’ എന്നു പറയുന്നു. അതിന്റെ വിഭജനം പന്ത്രണ്ട് ഭാഗങ്ങളാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.

Verse 8

चत्वार्याहुः सहस्त्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् / तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च कृतस्य तु

കൃത (സത്യ) യുഗം നാലായിരം വർഷമാണെന്ന് അവർ പറയുന്നു. അതിന്റെ ആരംഭസന്ധ്യ അത്രയേറെ നൂറുകളുടെ അളവിൽ; കൃതയുഗത്തിന്റെ അന്ത്യസന്ധ്യാംശവും അത്രയേറെ നൂറുകളുടെ അളവിൽ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 9

त्रिशती द्विशती सन्ध्या तथा चैकशती क्रमात् / अंशकं षट्शतं तस्मात् कृसन्ध्यांशकं विना

ക്രമമായി സന്ധ്യോപാസന മൂന്നു നൂറ്, രണ്ടു നൂറ്, പിന്നെ ഒരു നൂറ് ജപങ്ങളാൽ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ കൃ-സന്ധ്യാ അംശം ഒഴിവാക്കി ആകെ ആറുനൂറ് അംശങ്ങളാകുന്നു.

Verse 10

त्रिद्व्येकसाहस्त्रमतो विना सन्ध्यांशकेन तु / त्रेताद्वापरतिष्याणां कालज्ञाने प्रकीर्तितम्

സന്ധ്യയും സന്ധ്യാംശവും ഒഴിവാക്കി കാലഗണനാശാസ്ത്രത്തിൽ ത്രേതാ, ദ്വാപര, തിഷ്യ (കലി) യുഗങ്ങളുടെ കാലം ക്രമമായി മൂന്ന്, രണ്ട്, ഒരു ആയിരം (വർഷം) എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 11

एतद् द्वादशसाहस्त्रं साधिकं परिकल्पितम् / तदेकसप्ततिगुणं मनोरन्तरमुच्यते

ഇത് (ഈ ചക്രം) അല്പം അധികഭാഗത്തോടെ പന്ത്രണ്ടായിരം (വർഷം) ആയി നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ എഴുപത്തൊന്ന് ഗുണം ‘മന്വന്തര’മെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 12

ब्रह्मणो दिवसे विप्रा मनवः स्युश्चतुर्दश / स्वायंभुवादयः सर्वे ततः सावर्णिकादयः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിൽ പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ടാകും. അവർ എല്ലാവരും സ്വായംഭുവനിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് സാവർണി മുതലായ ക്രമത്തിൽ എണ്ണപ്പെടുന്നു.

Verse 13

तैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपर्वता / पूर्णं युगसहस्त्रं वै परिपाल्या नरेश्वरैः

ആ നരേശ്വരന്മാർ ഈ സമസ്ത ഭൂമിയെ—ഏഴ് ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളും സഹിതം—പൂർണ്ണമായ ഒരു ആയിരം യുഗങ്ങൾ വരെ പരിപാലിച്ച് സംരക്ഷിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

Verse 14

मन्वन्तरेण चैकेन सर्वाण्येवान्तराणि वै / व्याख्यातानि न संदेहः कल्पं कल्पेन चैव हि

ഒരു മന്വന്തരത്തെ മാത്രം വ്യാഖ്യാനിച്ചാൽ ഇടയ്ക്കുള്ള എല്ലാ അന്തരകാലങ്ങളും വ്യാഖ്യാനിച്ചതുപോലെ തന്നേ—സംശയമില്ല. അതുപോലെ ഒരു കല്പം വിവരിച്ചാൽ മറ്റു കല്പങ്ങളും അറിയപ്പെടുന്നു.

Verse 15

ब्राह्ममेकमहः कल्पस्तावती रात्रिरिष्यते / चतुर्युगसहस्त्रं तु कल्पमाहुर्मनीषिणः

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലിനെ ‘കല്പം’ എന്നു പറയുന്നു; അത്രതന്നെ ദൈർഘ്യമുള്ള കാലം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാത്രിയെന്നും കരുതുന്നു. ഒരു കല്പം ചതുര്യുഗങ്ങളുടെ ആയിരം ചക്രങ്ങളാണെന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു.

Verse 16

त्रीणि कल्पशतानि स्युः तथा षष्टिर्द्विजोत्तमाः / ब्रह्मणः कथितं वर्षं पराख्यं तच्छतं विदुः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! മൂന്നു നൂറ് കല്പങ്ങളും കൂടാതെ അറുപത് കല്പങ്ങളും ചേർന്നതിനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ‘പരാഖ്യ’ എന്നൊരു വർഷമെന്ന് പറയുന്നു; അത് ‘ശത’ എന്ന കണക്കിലെ മാനദണ്ഡമായും അറിയപ്പെടുന്നു.

Verse 17

तस्यान्ते सर्वतत्त्वानां स्वहेतौ प्रकृतौ लयः / तेनायं प्रोच्यते सद्भिः प्राकृतः प्रतिसंचरः

ആ ചക്രത്തിന്റെ അവസാനം എല്ലാ തത്ത്വങ്ങളും തങ്ങളുടെ കാരണരൂപമായ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് സദ്ജനങ്ങൾ ഈ പ്രക്രിയയെ ‘പ്രാകൃത പ്രതിസഞ്ചരം’—അഥവാ ആദി പ്രകൃതിയിലേക്കുള്ള മടക്കലയനം—എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

Verse 18

ब्रह्मनारायणेशानां त्रयाणां प्रकृतौ लयः / प्रोच्यते कालयोगेन पुनरेव च संभवः

ബ്രഹ്മാ, നാരായണൻ, ഈശാനൻ (ശിവൻ)—ഈ മൂന്നുപേരുടെയും പ്രകൃതിയിൽ ലയം കാലയോഗം മൂലം ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു; കാലസംയോഗം കൊണ്ടു അവർ വീണ്ടും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 19

एवं ब्रह्मा च भूतानि वासुदेवो ऽपि शङ्करः / कालेनैव तु सृज्यन्ते स एव ग्रसते पुनः

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവും, സർവ്വഭൂതങ്ങളും, വാസുദേവനും ശങ്കരനും പോലും കാലത്താൽ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; അതേ കാലം തന്നെ വീണ്ടും അവരെ ഗ്രസിക്കുന്നു.

Verse 20

अनादिरेष भगवान् कालो ऽनन्तो ऽजरो ऽमरः / सर्वगत्वात् स्वतन्त्रत्वात् सर्वात्मासौ महेश्वरः

ഈ ഭഗവാൻ കാലം അനാദി, അനന്തം, അജരം, അമരം. സർവ്വഗതനും പൂർണ്ണസ്വതന്ത്രനും ആകയാൽ ആ മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ് എല്ലായിടത്തെയും അന്തരാത്മാവ്.

Verse 21

ब्रह्माणो बहवो रुद्रा ह्यन्ये नारायणादयः / एको हि भगवानीशः कालः कविरिति श्रुति

അനേകം ബ്രഹ്മാക്കളും അനേകം രുദ്രന്മാരും, നാരായണാദി മറ്റ് ദേവാധിപതികളും ഉണ്ടെങ്കിലും; ഭഗവാൻ ഈശൻ ഒരുവനേ—അവൻ തന്നെയാണ് കാലം, സർവ്വജ്ഞ ദർശി—എന്ന് ശ്രുതി പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 22

एकमत्र व्यतीतं तु परार्धं ब्रह्मणो द्विजाः / सांप्रतं वर्तते तद्वत् तस्य कल्पो ऽयमष्टमः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സിലെ ഒരു പരാർധം കഴിഞ്ഞുപോയി; അതുപോലെ തന്നെ ശേഷിക്കുന്ന പരാർധം ഇപ്പോൾ പ്രവഹിക്കുന്നു—ആ ശ്രേണിയിൽ ഈ കല്പം എട്ടാമത്തേതാണ്.

Verse 23

यो ऽतीतः सप्तमः कल्पः पाद्म इत्युच्यते बुधैः / वाराहो वर्तते कल्पः तस्य वक्ष्यामि विस्तरम्

കഴിഞ്ഞുപോയ ഏഴാമത്തെ കല്പത്തെ പണ്ഡിതർ ‘പാദ്മ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ‘വാരാഹ’ കല്പം പ്രവഹിക്കുന്നു; അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ വിപുലമായി പറയും.