Adhyaya 6

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच आसीदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / शान्तवातादिकं सर्वं न प्रज्ञायत किञ्चन

ഇതി ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവവിഭാഗത്തിലെ പഞ്ചമ അധ്യായം. ശ്രീകൂർമൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഒരേയൊരു ഭയങ്കര ഏകാർണവം ഉണ്ടായിരുന്നു, വിഭജനമില്ലാതെ തമോമയം; വായു മുതലായ എല്ലാം ശാന്തം, ഒന്നും ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടില്ല।

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन् नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा समभवद् ब्रह्मा सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात्

ആ ഏകാർണവത്തിൽ സ്ഥാവര-ജംഗമങ്ങളൊക്കെയും നശിച്ച് അത് മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോൾ, സഹസ്രാക്ഷനും സഹസ്രപാദനും ആയ ബ്രഹ്മാവ് ഉദ്ഭവിച്ചു।

Verse 3

सहस्त्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णस्त्वतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

സഹസ്രശീർഷനായ പുരുഷൻ, സ്വർണവർണ്ണൻ, ഇന്ദ്രിയാതീതൻ—നാരായണനെന്ന നാമധേയമുള്ള ആ ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ ജലത്തിൽ യോഗനിദ്രയിൽ ശയിച്ചു।

Verse 4

इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति / ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम्

ഇവിടെ നാരായണനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഈ ശ്ലോകവും ഉദ്ധരിക്കുന്നു—“ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ ദേവൻ തന്നെയാണ് ലോകത്തിന്റെ ഉദ്ഭവവും ലയവും.”

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता नाम्ना पूर्वमिति श्रुतिः / अयनं तस्य ता यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः

ശ്രുതി പറയുന്നു: ജലങ്ങൾ (ആപഃ) മുൻപ് ‘നാരാ’ എന്ന നാമത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു; അവ തന്നെയാണ് അവന്റെ അയനം—ആശ്രയവും നിവാസവും—ആകയാൽ അവൻ ‘നാരായണൻ’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 6

तुल्यं युगसहस्त्रस्य नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यन्ते प्रकुरुते ब्रह्मत्वं सर्गकारणात्

സഹസ്രയുഗസമമായ ആ രാത്രികാലം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ്, മഹാരാത്രിയുടെ അവസാനം സൃഷ്ടികാരണനായി അദ്ദേഹം വീണ്ടും ബ്രഹ്മത്വം സ്വീകരിക്കുന്നു।

Verse 7

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् / अनुमानात् तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

അപ്പോൾ ആ ജലത്തിൽ ഭൂമി അന്തർലീനമായതായി അറിഞ്ഞ്, പ്രജാപതി ചിന്താപൂർവമായ അനുമാനത്തോടെ അവളെ ഉയർത്തി രക്ഷിക്കുവാൻ നിശ്ചയിച്ചു।

Verse 8

जलक्रीडासु रुचिरं वाराहं रुपमास्थितः / अधृष्यं मनसाप्यन्यैर्वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

ജലക്രീഡകളിൽ അദ്ദേഹം മനോഹരമായ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു; എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനും അപ്രാപ്യൻ—വാക്സ്വരൂപ ബ്രഹ്മം, ‘ബ്രഹ്മ’ എന്നു പ്രസിദ്ധൻ।

Verse 9

पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविश्य च रसातलम् / दंष्ट्रयाभ्युज्जहारैनामात्माधारो धराधरः

ഭൂമിയെ ഉയർത്തി രക്ഷിക്കാനായി അദ്ദേഹം രസാതലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; തന്റെ ദംഷ്ട്രയാൽ അവളെ മേലേക്ക് ഉയർത്തി കൊണ്ടുവന്നു—സകലത്തിന്റെയും ആത്മാധാരൻ, ലോകധാരകൻ।

Verse 10

दृष्ट्वा दंष्ट्राग्रविन्यस्तां पृथिवीं प्रथितपौरुषम् / अस्तुवञ्जनलोकस्थाः सिद्धा ब्रह्मर्षयो हरिम्

ദംഷ്ട്രയുടെ അഗ്രത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ ഭൂമിയെ കണ്ടു—പ്രസിദ്ധമായ വീര്യപരാക്രമമുള്ള അവനെ—ജനലോകസ്ഥ സിദ്ധരും ബ്രഹ്മർഷികളും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 11

ऋषय ऊचुः नमस्ते देवदेवाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने / पुरुषाय पुराणाय शाश्वताय जयाय च

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു— ദേവദേവാ, ബ്രഹ്മാ, പരമേശ്വരാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ആദിപുരുഷാ, പുരാതനാ, ശാശ്വതാ, ജയസ്വരൂപാ, നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 12

नमः स्वयंभुवे तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / नमो हिरण्यगर्भाय वेधसे परमात्मने

സ്വയംഭൂ, സ്രഷ്ടാവും സർവാർത്ഥവേദിയും ആയ നിനക്കു നമഃ; ഹിരണ്യഗർഭാ, വേധസ്, പരമാത്മാ നിനക്കു നമസ്കാരം।

Verse 13

नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / नारायणाय देवाय देवानां हितकारिणे

വാസുദേവാ, വിഷ്ണുവേ—വിശ്വയോനി—നിനക്കു നമസ്കാരം; നാരായണ ദേവാ, ദേവന്മാരുടെ ഹിതകാരി, നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 14

नमो ऽस्तु ते चतुर्वक्त्रे शार्ङ्गचक्रासिधारिणे / सर्वभूतात्मभूताय कूटस्थाय नमो नमः

ചതുര്മുഖാ, ശാർങ്ഗധനുസ്‌, ചക്രം, ഖഡ്ഗം ധരിച്ച നിനക്കു നമഃ; സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മയായ കൂടസ്ഥ അവികാര്യനേ, നിനക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണാമം।

Verse 15

नमो वेदरहस्याय नमस्ते वेदयोनये / नमो बुद्धाय शुद्धाय नमस्ते ज्ञानरूपिणे

വേദരഹസ്യസ്വരൂപാ നിനക്കു നമഃ, വേദയോനി നിനക്കു നമസ്കാരം; ബുദ്ധൻ (പ്രബുദ്ധൻ) ശുദ്ധൻ നിനക്കു നമഃ, ജ്ഞാനസ്വരൂപാ നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 16

नमो ऽस्त्वानन्दरूपाय साक्षिणे जगतां नमः / अनन्तायाप्रमेयाय कार्याय करणाय च

ആനന്ദസ്വരൂപനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; സർവ്വലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയേ, നമഃ. അനന്തനേ, അപ്രമേയനേ—കാര്യവും കാരണവും ആയ നിനക്കു നമഃ.

Verse 17

नमस्ते पञ्चबूताय पञ्चभूतात्मने नमः / नमो मूलप्रकृतये मायारूपाय ते नमः

പഞ്ചമഹാഭൂതസ്വരൂപനേ, നിനക്കു നമഃ; പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മാവേ, നിനക്കു നമഃ. മൂലപ്രകൃതിയേ, നമസ്കാരം; മായാരൂപനേ, നിനക്കു നമഃ.

Verse 18

नमो ऽस्तु ते वराहाय नमस्ते मत्स्यरूपिणे / नमो योगाधिगम्याय नमः सकर्षणाय ते

വരാഹസ്വരൂപനേ, നിനക്കു നമഃ; മത്സ്യരൂപിണേ, നമസ്കാരം. യോഗത്തിലൂടെ പ്രാപ്യനേ, നിനക്കു നമഃ; ഹേ സങ്കർഷണ, നിനക്കു നമഃ.

Verse 19

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं त्रिधाम्ने दिव्यतेजसे / नमः सिद्धाय पूज्याय गुणत्रयविभाविने

ത്രിമൂർത്തിസ്വരൂപനേ, നിനക്കു നമഃ; ത്രിധാമങ്ങളുടെ അധിപതിയേ, ദിവ്യതേജസ്സേ, നമസ്കാരം. സിദ്ധനേ, പൂജ്യനേ, ത്രിഗുണവിഭാവിനേ, നിനക്കു നമഃ.

Verse 20

तमो ऽस्त्वादित्यवर्णाय नमस्ते पद्मयोनये / नमो ऽमूर्ताय मूर्ताय माधवाय नमो नमः

ആദിത്യവർണ്ണനേ, നിന്റെ സന്നിധിയിൽ തമസ് അകന്നുപോകട്ടെ; പദ്മയോനേ, നമസ്കാരം. അമൂർത്തനും മൂർത്തനും ആയ മാധവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമഃ.

Verse 21

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव लयमेष्यति / पालयैतज्जगत् सर्वं त्राता त्वं शरणं गति

ഹേ പ്രഭോ! ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് നിനക്കാൽ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്; അവസാനം നിനക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് തന്നെയാണ് ലയിക്കുക. ഈ ലോകത്തെ മുഴുവനും പാലിക്കണമേ; നീയേ ത്രാതാവും ശരണവും പരമഗതിയും.

Verse 22

इत्थं स भगवान् विष्णुः सनकाद्यैरभिष्टुतः / प्रसादमकरोत् तेषां वराहवपुरीश्वरः

ഇങ്ങനെ സനകാദി ഋഷിമാർ സ്തുതിച്ച ഭഗവാൻ വിഷ്ണു—വരാഹവപുരീശ്വരൻ—അവരോടു പ്രസന്നനായി കൃപ പ്രസാദിച്ചു.

Verse 23

ततः संस्थानमानीय पृथिवीं पृथिवीपतिः / मुमोच रूपं मनसा धारयित्वा प्रिजापतिः

അതിനുശേഷം ഭൂമിപതി പ്രജാപതി ഭൂമിയെ യഥോചിതമായ ക്രമത്തിലാക്കി, അതിന്റെ രൂപം മനസ്സിൽ ധരിച്ചു, അവളെ സ്ഥിരസ്ഥിതിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 24

तस्योपरि जलौघस्य महती नौरिव स्थिता / विततत्वाच्च देहस्य न मही याति संप्लवम्

ആ പ്രചണ്ഡ ജലപ്രവാഹത്തിന്റെ മീതെ മഹത്തായ ഭൂമി വിശാല നൗകപോലെ സ്ഥിരമായി നിന്നു; അവന്റെ ദേഹം വ്യാപിച്ചു താങ്ങായതിനാൽ ഭൂമി പ്രളയജലത്തിൽ മുങ്ങിയില്ല.

Verse 25

पृथिवीं तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद् गिरीन् / प्राक्सर्गदग्धानखिलांस्ततः सर्गे ऽदधन्मनः

ഭൂമിയെ സമമാക്കി ക്രമത്തിലാക്കി, അവൻ ഭൂമിയിൽ പർവതങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നെ പ്രാക്സർഗ്ഗാഗ്നിയിൽ ദഗ്ധമായ എല്ലാം കണ്ടു, പുതുസൃഷ്ടിക്കായി മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി.