तां तु बुद्ध्वा नरः सर्गं भूतानाम् आगतिं गतिम् समचेष्टश् च वै सम्यग् लभते शमम् उत्तमम् //
ഇത് ഒൻപതാം ശ്ലോകം—ഗുരുപ്രസാദം മൂലം ജ്ഞാനം വർധിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വൈരാഗ്യം ഉദിക്കുന്നു।