Shloka 50
Viśvarūpa’s Death, Vṛtrāsura’s Manifestation, and the Devas’ Surrender to Nārāyaṇa
स्वयं नि:श्रेयसं विद्वान् न वक्त्यज्ञाय कर्म हि । न राति रोगिणोऽपथ्यं वाञ्छतोऽपि भिषक्तम: ॥ ५० ॥
svayaṁ niḥśreyasaṁ vidvān na vakty ajñāya karma hi na rāti rogiṇo ’pathyaṁ vāñchato ’pi bhiṣaktamaḥ
ഭക്തിവിജ്ഞാനത്തിൽ പൂർണ്ണസിദ്ധനായ ശുദ്ധഭക്തൻ പരമശ്രേയസ്സിനെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, അജ്ഞനെ ഭോഗത്തിനായി ഫലപ്രദമായ കർമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാൻ ഉപദേശിക്കുകയില്ല; അതിൽ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുകയില്ല. അവൻ പരിചയസമ്പന്നനായ വൈദ്യനെപ്പോലെ—രോഗി ആഗ്രഹിച്ചാലും ഹാനികരമായ ആഹാരം നൽകില്ല।
Here is the difference between the benedictions awarded by the demigods and those awarded by the Supreme Personality of Godhead, Viṣṇu. Devotees of the demigods ask for benedictions simply for sense gratification, and therefore they have been described in Bhagavad-gītā (7.20) as bereft of intelligence.
FAQs
This verse says a truly wise person will not push an ignorant person toward binding fruitive work; guidance should lead toward the highest welfare (niḥśreyasa), not deeper entanglement.
Because both aim at real welfare: as a good doctor refuses harmful food even if requested, a genuine teacher refuses to endorse actions that worsen bondage and suffering.
Seek counsel that reduces harmful habits and attachments, and when advising others, don’t enable choices that increase suffering—offer guidance that supports long-term spiritual and ethical well-being.