Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 27
Puṁsavana / Viṣṇu-vrata: Worship of Lakṣmī-Nārāyaṇa for Auspicious Progeny and Fortune
कन्या च विन्देत समग्रलक्षणं पतिं त्ववीरा हतकिल्बिषां गतिम् । मृतप्रजा जीवसुता धनेश्वरी सुदुर्भगा सुभगा रूपमग्र्यम् ॥ २६ ॥ विन्देद्विरूपा विरुजा विमुच्यते य आमयावीन्द्रियकल्यदेहम् । एतत्पठन्नभ्युदये च कर्म- ण्यनन्ततृप्ति: पितृदेवतानाम् ॥ २७ ॥ तुष्टा: प्रयच्छन्ति समस्तकामान् होमावसाने हुतभुक् श्रीहरिश्च । राजन् महन्मरुतां जन्म पुण्यं दितेर्व्रतं चाभिहितं महत्ते ॥ २८ ॥ नैवोद्विजे पर दुरत्ययवैतरण्या- स्त्वद्वीर्यगायनमहामृतमग्नचित्त: । शोचे ततो विमुखचेतस इन्द्रियार्थ- मायासुखाय भरमुद्वहतो विमूढान् ॥ ४३ ॥
kanyā ca vindeta samagra-lakṣaṇaṁ patiṁ tv avīrā hata-kilbiṣāṁ gatim mṛta-prajā jīva-sutā dhaneśvarī sudurbhagā subhagā rūpam agryam
ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ കന്യയ്ക്ക് സമഗ്രശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഉത്തമ ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും. ‘അവീരാ’—ഭർത്താവോ പുത്രനോ ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീ—ഈ കര്മ്മം ചെയ്താൽ പാപമുക്തയായി സദ്ഗതി പ്രാപിക്കും. ജനനാനന്തരത്തിൽ മക്കൾ മരിക്കുന്ന സ്ത്രീക്ക് ദീർഘായുസ്സുള്ള പുത്രൻ ലഭിക്കുകയും ധനസമ്പത്ത് വർധിക്കുകയും ചെയ്യും; ദുര്ഭാഗ്യവതി സൗഭാഗ്യവതിയാകും, കുരൂപിണി ശ്രേഷ്ഠരൂപം നേടും. രോഗിയായ പുരുഷൻ രോഗമുക്തനായി പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ആരോഗ്യദേഹം നേടും. ശ്രാദ്ധാദി സമയങ്ങളിൽ പിതൃ-ദേവതകൾക്കായി ഹോമം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ കഥ പാരായണം ചെയ്താൽ അവർ അത്യന്തം തൃപ്തരായി എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകും. ഹോമാവസാനത്തിൽ ശ്രീഹരിയും ശ്രീലക്ഷ്മിയും പരമമായി പ്രസന്നരാകും. ഹേ രാജാ പരീക്ഷിത്, ദിതി ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച് മരുതുകളുടെ പുണ്യജന്മവും സുഖജീവിതവും നേടിയതു ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു.
Thus end the Bhaktivedanta purports of the Sixth Canto, Nineteenth Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “Performing the Puṁsavana Ritualistic Ceremony.”
FAQs
This verse lists tangible and inner results of a devotional vow—good fortune, prosperity, worthy offspring, beauty, and most importantly, purification from sin leading to an auspicious destination.
In the narrative, Diti undertakes a strict observance with faith; Śukadeva highlights that sincere devotional discipline, when aligned with dharma, brings both purification and blessings.
Adopt a regular, disciplined devotional practice (japa, vrata on holy days, service) with sincerity—focusing on purification of character rather than only material outcomes.