Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 66
Diti’s Puṁsavana Vow, Indra’s Intervention, and the Birth of the Maruts
सकृदिष्ट्वादिपुरुषं पुरुषो याति साम्यताम् । संवत्सरं किञ्चिदूनं दित्या यद्धरिरर्चित: ॥ ६६ ॥ सजूरिन्द्रेण पञ्चाशद्देवास्ते मरुतोऽभवन् । व्यपोह्य मातृदोषं ते हरिणा सोमपा: कृता: ॥ ६७ ॥
sakṛd iṣṭvādi-puruṣaṁ puruṣo yāti sāmyatām saṁvatsaraṁ kiñcid ūnaṁ dityā yad dharir arcitaḥ
ആദിപുരുഷനായ പരമേശ്വരനെ ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിക്കുന്നവൻ വൈകുണ്ഠം പ്രാപിച്ച് വിഷ്ണുസമാനമായ ദിവ്യരൂപം നേടുന്നു. ദിതി മഹാവ്രതം ധരിച്ചു ഏകദേശം ഒരു വർഷം ഭഗവാൻ ഹരിയെ ആരാധിച്ചു. ആ തപോബലത്താൽ തന്നെയാണ് നാല്പത്തൊമ്പത് മരുതന്മാർ ജനിച്ചത്.
FAQs
This verse states that even a single act of sincere worship of the Original Person can elevate one to spiritual likeness (sāmyatā), showing the extraordinary potency of bhakti.
Diti undertook a prolonged vow and worship to obtain a boon connected with her desire regarding Indra; her sustained devotion drew Lord Hari’s attention and response.
Even small, sincere daily acts of devotion—prayer, mantra, remembrance, or service—carry transformative spiritual power when done with steadiness and faith.