Shloka 5
Vṛtrāsura Instructs Indra on Providence and Devotion; The Slaying of Vṛtrāsura
वृत्रस्य कर्मातिमहाद्भुतं तत् सुरासुराश्चारणसिद्धसङ्घा: । अपूजयंस्तत् पुरुहूतसङ्कटं निरीक्ष्य हा हेति विचुक्रुशुर्भृशम् ॥ ५ ॥
vṛtrasya karmāti-mahādbhutaṁ tat surāsurāś cāraṇa-siddha-saṅghāḥ apūjayaṁs tat puruhūta-saṅkaṭaṁ nirīkṣya hā heti vicukruśur bhṛśam
വൃത്രന്റെ ആ കർമ്മം അതിമഹാദ്ഭുതമായിരുന്നു. ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, ചാരണന്മാർ, സിദ്ധസംഘങ്ങൾ അതിനെ പ്രശംസിച്ചു; എന്നാൽ പുരുഹൂതനായ ഇന്ദ്രൻ മഹാസങ്കടത്തിൽ ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവർ ‘ഹാ! ഹാ!’ എന്നു വിളിച്ചുകരഞ്ഞു.
FAQs
This verse describes Vṛtrāsura’s deed as “exceedingly wonderful,” so striking that even demigods, demons, and celestial beings honored it while reacting with alarm at Indra’s peril.
They praised the astonishing nature of Vṛtrāsura’s action, yet they simultaneously feared the outcome because Indra (Puruhūta) was seen to be in severe danger during the battle.
People may recognize excellence or courage even in an opponent, yet still feel anxiety about consequences—this verse highlights how powerful actions evoke both admiration and concern, urging steadiness and discernment in crisis.