Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 37
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
नूनं मे भगवान् प्रीतो विष्णु: केनापि कर्मणा । निर्वेदोऽयं दुराशाया यन्मे जात: सुखावह: ॥ ३७ ॥
nūnaṁ me bhagavān prīto viṣṇuḥ kenāpi karmaṇā nirvedo ’yaṁ durāśāyā yan me jātaḥ sukhāvahaḥ
ഏതോ ഒരു കര്മ്മം കൊണ്ടു ഭഗവാൻ വിഷ്ണു എന്നോടു പ്രസന്നനായിരിക്കണം. ഭൗതികഭോഗത്തെ ദൃഢമായി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വിരക്തി ഉദിച്ചു, അതുതന്നെ എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.
FAQs
This verse says true detachment can arise as a blessing from Lord Viṣṇu—bringing relief and happiness—even in someone previously driven by futile material hopes.
Because he experienced a powerful inner shift: dispassion toward worldly craving appeared within him, which he recognizes as a sign of divine favor rather than mere self-effort.
Treat growing disinterest in unhealthy cravings as spiritual progress, and cultivate devotion and sincere practice—seeing inner detachment as grace that should be protected and deepened.