Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 26
Karma-vāda Critiqued, Varṇāśrama Reframed, and the Soul’s Distinction from the Body
तावत् स मोदते स्वर्गे यावत् पुण्यं समाप्यते । क्षीणपुण्य: पतत्यर्वागनिच्छन् कालचालित: ॥ २६ ॥
tāvat sa modate svarge yāvat puṇyaṁ samāpyate kṣīṇa-puṇyaḥ pataty arvāg anicchan kāla-cālitaḥ
തന്റെ പുണ്യം ശേഷിക്കുന്നതുവരെ അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. പുണ്യം ക്ഷയിച്ചാൽ, ഇച്ഛയില്ലെങ്കിലും, കാലത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൻ താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു.
FAQs
This verse states that heavenly enjoyment lasts only until one’s stored piety (puṇya) is exhausted; afterward the soul must fall again to lower worlds under the control of time.
In the Uddhava Gita, Kṛṣṇa teaches Uddhava the limits of fruitive merit and rituals, encouraging detachment and pursuit of devotion and liberation beyond temporary heavenly rewards.
Do good deeds without chasing temporary “heavenly” results (status, comfort, prestige), and invest in lasting spiritual practice—bhakti, self-control, and wisdom—since time inevitably changes all material gains.