Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 32
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
ആ വിശാല സമുദ്രത്തിൽ അദ്ദേഹം വീണ്ടും ചെറിയ ദ്വീപിൽ വളർന്ന വടവൃക്ഷവും അതിന്റെ ഇലക്കുടയിൽ ശയിച്ചിരുന്ന ശിശുവിനെയും കണ്ടു. പ്രേമാമൃതം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ശിശു കണ്ണിന്റെ കോണിലൂടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി; മാർക്കണ്ഡേയൻ ആ ദർശനത്തിലൂടെ തന്നെ അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. അത്യന്തം വ്യാകുലനായി, അധോക്ഷജനെ ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ ഓടിച്ചെന്നു.
FAQs
This verse describes Mārkaṇḍeya Ṛṣi seeing a divine child lying within a banyan leaf, who smiles and casts a loving sidelong glance—an intimate form of the Lord’s darśana revealing His tender, personal aspect.
The sidelong glance accompanied by a nectar-like smile indicates affectionate grace—an unspoken invitation into devotion and a reassurance that the Supreme is both majestic and lovingly accessible.
Cultivate bhakti through attentive remembrance: even a small moment of sincere devotion can feel like the Lord’s “glance”—bringing calm, trust, and renewed spiritual focus.