Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 31
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
ആ വിശാല സമുദ്രത്തിൽ അദ്ദേഹം വീണ്ടും ചെറിയ ദ്വീപിൽ വളർന്ന വടവൃക്ഷവും അതിന്റെ ഇലക്കുടയിൽ ശയിച്ചിരുന്ന ശിശുവിനെയും കണ്ടു. പ്രേമാമൃതം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ശിശു കണ്ണിന്റെ കോണിലൂടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി; മാർക്കണ്ഡേയൻ ആ ദർശനത്തിലൂടെ തന്നെ അവനെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. അത്യന്തം വ്യാകുലനായി, അധോക്ഷജനെ ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ ഓടിച്ചെന്നു.
FAQs
The child is the Supreme Lord (often identified as Bāla-Nārāyaṇa), revealing Himself to Mārkaṇḍeya Ṛṣi in a wondrous vision.
It signifies the Lord’s affectionate, grace-filled acknowledgment of His devotee—His glance carries divine mercy, and His smile expresses loving intimacy.
By cultivating steady remembrance and devotion, trusting that the Lord reciprocates—even a single moment of sincere turning toward Him invites His merciful “glance” in the form of guidance and inner assurance.