Shloka 14
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
अग्निर्मुखं तेऽवनिरङ्घ्रिरीक्षणं सूर्यो नभो नाभिरथो दिश: श्रुति: । द्यौ: कं सुरेन्द्रास्तव बाहवोऽर्णवा: कुक्षिर्मरुत् प्राणबलं प्रकल्पितम् ॥ १३ ॥ रोमाणि वृक्षौषधय: शिरोरुहा मेघा: परस्यास्थिनखानि तेऽद्रय: । निमेषणं रात्र्यहनी प्रजापति- र्मेढ्रस्तु वृष्टिस्तव वीर्यमिष्यते ॥ १४ ॥
agnir mukhaṁ te ’vanir aṅghrir īkṣaṇaṁ sūryo nabho nābhir atho diśaḥ śrutiḥ dyauḥ kaṁ surendrās tava bāhavo ’rṇavāḥ kukṣir marut prāṇa-balaṁ prakalpitam
അഗ്നി നിന്റെ മുഖം, ഭൂമി നിന്റെ പാദങ്ങൾ, സൂര്യൻ നിന്റെ കണ്ണ്, ആകാശം നിന്റെ നാഭി. ദിക്കുകൾ നിന്റെ ശ്രവണശക്തി, ദേവേന്ദ്രന്മാർ നിന്റെ ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ നിന്റെ ഉദരം. ദ്യുലോകം നിന്റെ ശിരസ്, വായു നിന്റെ പ്രാണവും ബലവും. വൃക്ഷ-ഔഷധികൾ നിന്റെ രോമങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ നിന്റെ കേശം, പർവ്വതങ്ങൾ നിന്റെ അസ്ഥി-നഖങ്ങൾ; പകൽ-രാത്രി നിന്റെ കണ്ണിമയ്ക്കൽ, പ്രജാപതി നിന്റെ ഉപസ്ഥം, മഴ നിന്റെ വീര്യമെന്നു പാടപ്പെടുന്നു.
FAQs
In Akrura’s prayers, the cosmos is described as the Lord’s body—fire as His mouth, earth as His feet, sun as His eye—teaching that all elements rest in and depend on Him.
While traveling to bring Krishna and Balarama to Mathura, Akrura’s devotion overflows; he recognizes Krishna as the Supreme and offers Vedic-style cosmic praise to glorify His all-pervading lordship.
It trains the mind to see the sacred in all of nature—reducing ego and anxiety by remembering a higher order and offering daily experiences back to God in gratitude.