Shloka 13
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
अग्निर्मुखं तेऽवनिरङ्घ्रिरीक्षणं सूर्यो नभो नाभिरथो दिश: श्रुति: । द्यौ: कं सुरेन्द्रास्तव बाहवोऽर्णवा: कुक्षिर्मरुत् प्राणबलं प्रकल्पितम् ॥ १३ ॥ रोमाणि वृक्षौषधय: शिरोरुहा मेघा: परस्यास्थिनखानि तेऽद्रय: । निमेषणं रात्र्यहनी प्रजापति- र्मेढ्रस्तु वृष्टिस्तव वीर्यमिष्यते ॥ १४ ॥
agnir mukhaṁ te ’vanir aṅghrir īkṣaṇaṁ sūryo nabho nābhir atho diśaḥ śrutiḥ dyauḥ kaṁ surendrās tava bāhavo ’rṇavāḥ kukṣir marut prāṇa-balaṁ prakalpitam
അഗ്നി നിങ്ങളുടെ മുഖം, ഭൂമി നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ, സൂര്യൻ നിങ്ങളുടെ കണ്ണ്, ആകാശം നിങ്ങളുടെ നാഭി. ദിക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ശ്രവണശക്തി, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ നിങ്ങളുടെ ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഉദരം. സ്വർഗം നിങ്ങളുടെ ശിരസ്സ്; വായു നിങ്ങളുടെ പ്രാണനും ബലവും. വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും നിങ്ങളുടെ ദേഹരോമങ്ങൾ; മേഘങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കേശം; പർവതങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അസ്ഥിയും നഖവും. പകൽ-രാത്രികളുടെ ഗതി നിങ്ങളുടെ കണ്ണിമയ്ക്കൽ; പ്രജാപതി നിങ്ങളുടെ ജനനേന്ദ്രിയവും, മഴ നിങ്ങളുടെ വീര്യവും എന്നു പറയുന്നു.
FAQs
This verse presents the Lord’s universal form by mapping cosmic functions to His body—fire as His mouth, sun as His eye, directions as His ears—showing that all creation rests within Him.
While traveling to bring Kṛṣṇa to Mathurā, Akrura’s devotion intensified; recognizing Kṛṣṇa as the Supreme, he worshiped Him by glorifying His all-pervading universal form.
It trains one to see the world as sacred and God-centered—cultivating reverence, humility, and steady devotion by remembering that every element of nature is connected to the Lord.