Shloka 12
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
तुभ्यं नमस्ते त्वविषक्तदृष्टये सर्वात्मने सर्वधियां च साक्षिणे । गुणप्रवाहोऽयमविद्यया कृत: प्रवर्तते देवनृतिर्यगात्मसु ॥ १२ ॥
tubhyaṁ namas te tv aviṣakta-dṛṣṭaye sarvātmane sarva-dhiyāṁ ca sākṣiṇe guṇa-pravāho ’yam avidyayā kṛtaḥ pravartate deva-nṛ-tiryag-ātmasu
നിനക്കു നമസ്കാരം—ആസക്തിയില്ലാത്ത ദൃഷ്ടിയോടെ എല്ലാരെയും കാണുന്ന സർവ്വാത്മാവേ, എല്ലാ ബുദ്ധികളുടെയും സാക്ഷിയേ. അവിദ്യയാൽ സൃഷ്ടമായ ഗുണപ്രവാഹം ദേവ-മനുഷ്യ-തിര്യക് ദേഹങ്ങളിൽ ശക്തമായി ഒഴുകുന്നു.
FAQs
This verse declares Krishna as the witness of all minds and the Soul of all beings—fully aware of every thought yet never entangled by them.
In the mood of humility and devotion, Uddhava glorifies Krishna’s transcendence—unattached, all-pervading, and the inner witness—while acknowledging how ignorance drives conditioned life through the guṇas.
Recognize moods and habits as movements of the guṇas rather than the true self, and cultivate devotion and inner detachment by remembering the Lord as the steady witness within.