Adhyaya 230

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे माङ्गल्याध्यायो नाम एकोनत्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः शकुनानि पुष्कर उवाच तिष्ठतो गमने प्रश्ने पुरुषस्य शुभाशुभं निवेदयन्ति शकुना देशस्य नगरस्य च

ഇങ്ങനെ അഗ്നേയ മഹാപുരാണത്തിൽ ‘മാംഗല്യ’ എന്ന അധ്യായം 229-ാമത്തേതാണ്. ഇനി 230-ാം അധ്യായമായ ‘ശകുനങ്ങൾ’ ആരംഭിക്കുന്നു. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു—നിൽക്കുമ്പോഴും യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോഴും ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോഴും ശകുനങ്ങൾ മനുഷ്യന് ശുഭാശുഭ ഫലം അറിയിക്കുന്നു; ദേശത്തിനും നഗരത്തിനും സംബന്ധിച്ചും (മംഗളം-അമംഗളം) സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 2

सर्वः पापफलो दीप्तो निर्दिष्टो दैवचिन्तिकैः शान्तः शुभफलश् चैव दैवज्ञैः समुदाहृतः

ദൈവചിന്തകർ പ്രകാരം ദീപ്ത (പ്രഖര) ലക്ഷണം മുഴുവനായും പാപഫലം നൽകുന്നതാണ്; ദൈവജ്ഞർ പ്രകാരം ശാന്ത ലക്ഷണം ശുഭഫലം നൽകുന്നതായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 3

षट्प्रकारा विनिर्दिष्टा शकुनानाञ्च दीप्तयः वेलादिग्देशकरणरुतजातिविभेदतः

ശകുനങ്ങളുടെ ദീപ്തികൾ (പ്രകട സൂചനകൾ) ആറ് തരമെന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു—കാലം, ദിശ, ദേശം/സ്ഥലം, (ജ്യോതിഷ) കരണം, രുത/ധ്വനി, ജാതി-ഭേദം എന്നിവ പ്രകാരം।

Verse 4

पूर्वा पूर्वा च विज्ञेया सा तेषां बलवत्तरा दिवाचरो रात्रिचरस् तथा रात्रौ दिवाचरः

ഇവയിൽ മുൻപുള്ള ഭാഗം പിന്നിലുള്ളതിനെക്കാൾ ശക്തമാണെന്ന് അറിയണം. അതിനാൽ പകൽചരൻ (ചിലപ്പോൾ) രാത്രിചരനാകുന്നു; രാത്രിയിൽ (ചിലപ്പോൾ) പകൽചരനാകുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 5

क्रूरेषु दीप्ता विज्ञेया ऋक्षलग्नग्रहादिषु धूमिता सा तु विज्ञेया याङ्गमिष्यति भास्करः

അശുഭ (ക്രൂര) യോഗങ്ങളിൽ നക്ഷത്രം, ലഗ്നം, ഗ്രഹങ്ങൾ മുതലായവയുടെ സംബന്ധത്തിൽ (സൂര്യന്റെ) പ്രഖരത ‘ദീപ്താ’ എന്നു ഗ്രഹിക്കണം. എന്നാൽ ഭാസ്കരൻ മുന്നോട്ട് ഗമിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ അത് ‘ധൂമിതാ’ എന്നു അറിയണം।

Verse 6

यस्यां स्थितः सा ज्वलिता मुक्ता चाङ्गारिणी मता एतास्तिस्रः स्मृता दीप्ताः पञ्च शान्तास् तथापराः

അത് ഏത് നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നുവോ അത് ‘ജ്വലിതാ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; വിട്ടുവീഴ്ചയായാൽ അത് ‘അംഗാരിണീ’ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്നു നിലകൾ ‘ദീപ്ത’ നിലകളായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ മറ്റൊരു അഞ്ചു ‘ശാന്ത’ നിലകളും ഉണ്ട്।

Verse 7

दीप्तायान्दिशि दिग्दीप्तं शकुनं परिकीर्तितं ग्रामो ऽरण्या वने ग्राम्यास् तथा निन्दितपादपः

കത്തുന്ന ദിശയിൽ കാണപ്പെടുന്ന ശകുനത്തെ 'ദിഗ്ദീപ്തം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഗ്രാമം വനം പോലെയാകുമ്പോഴും, വനത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പക്ഷികൾ കാണപ്പെടുമ്പോഴും, നിന്ദിത വൃക്ഷം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും അത് അശുഭമാണ്.

Verse 8

देशे चैवाशुभे ज्ञेयो देशदीप्तो द्विजोत्तमः क्रियादीप्तो विनिर्दिष्टः स्वजात्यनुचितक्रियः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അശുഭ സ്ഥലത്ത് 'ദേശദീപ്തനെ' അറിയണം. സ്വന്തം ജാതിക്ക് അനുചിതമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവനെ 'ക്രിയാദീപ്തൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

Verse 9

रुतदीप्तश् च कथितो भिन्नभैरवनिस्वनः जातिदीप्तस् तथा ज्ञेयः केवलं मांसभोजनः

മുറിഞ്ഞതും ഭയങ്കരവുമായ ശബ്ദമുള്ളവനെ 'രുതദീപ്തൻ' എന്ന് പറയുന്നു. മാംസം മാത്രം കഴിക്കുന്നവനെ 'ജാതിദീപ്തൻ' എന്ന് അറിയണം.

Verse 10

दीप्ताच्छान्तो विनिर्दिष्टः सर्वैर् भेदैः प्रयत्नतः मिश्रैर् मिश्रो विनिर्दिष्टस्तस्य वाच्यं फलाफलं

'ദീപ്താച്ഛാന്തം' എല്ലാ ഭേദങ്ങളോടും കൂടി പ്രയത്നപൂർവ്വം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. മിശ്ര ഭേദങ്ങളാൽ 'മിശ്രം' നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതിൻ്റെ ഗുണദോഷ ഫലങ്ങൾ പറയണം.

Verse 11

गोश्वोष्ट्रगर्दभश्वानः सारिका गृहगोधिका चटका भासकूर्माद्याः कथिता ग्रामवासिनः

പശു, കുതിര, ഒട്ടകം, കഴുത, നായ, മൈന, പല്ലി, കുരുവി, ഭാസപ്പക്ഷി, ആമ തുടങ്ങിയവയെ ഗ്രാമവാസികളായ ജീവികളായി പറയുന്നു.

Verse 12

अजाविशुकनागेन्द्राः कोलो महिषवायसौ ग्राम्यारण्या विनिर्दिष्टाः सर्वे ऽन्ये वनगोचराः

ആട്, ചെമ്മരി, ശുകൻ (കിളി) കൂടാതെ നാഗേന്ദ്രൻ; അതുപോലെ വരാഹം, മഹിഷം, കാക്ക—ഇവയെ ഗ്രാമ്യവും അരണ്യവും എന്ന രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളിലും പ്രത്യേകമായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; ശേഷമുള്ളവ എല്ലാം വനഗോചര (വന്യ) ജീവികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 13

मार्जारकुक्कुटौ ग्राम्यौ तौ चैव वनगोचरौ तयोर्भवति विज्ञानं नित्यं वै रूपभेदतः

പൂച്ചയും കോഴിയും സാധാരണയായി ഗ്രാമ്യ (പാലിത) ജീവികളാണ്; അതേ വർഗ്ഗങ്ങൾ വനത്തിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അവയുടെ രൂപഭേദം (ലക്ഷണഭേദം) മൂലം നിത്യമായി വ്യത്യാസജ്ഞാനം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു।

Verse 14

गोकर्णशिखिचक्राह्वखरहारीतवायसाः कुलाहकुक्कुभश्येनफेरुखञ्जनवानराः

ഗോകർണ, മയിൽ, ചക്രാഹ്വ (ചുവന്ന ഹംസം/വാത്ത്), കഴുത, പച്ചക്കിളി, കാക്ക; കൂടാതെ കുലാഹ പക്ഷി, കോഴി, പരുന്ത്, മൂങ്ങ, ഖഞ്ജന (വാഗ്‌ടെയിൽ), കുരങ്ങ്—ഇവ ശകുനവിചാരത്തിൽ ഗണ്യമാണ്।

Verse 15

शतघ्नचटकश्यामचासश्येनकलिञ्जलाः तित्तिरः शतपत्रञ्च कपोतश् च तथा त्रयः

ശതഘ്നാ, ചടക, ശ്യാമ, ചാസ, ശ്യേന, കലിഞ്ചല; കൂടാതെ തിത്തിര, ശതപത്രം, കപോതം (പ്രാവ്) എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വകകളും പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 16

खञ्जरीटकदात्यूहशुकराजीवकुक्कुटाः भारद्वाजश् च सारङ्ग इति ज्ञेया दिवाचराः

ഖഞ്ജരീട (ഖഞ്ജൻ), ദാത്യൂഹ (ജലപക്ഷി), ശുകൻ (കിളി), ജീവക, കുക്കുട (കോഴി), ഭാരദ്വാജ പക്ഷി, സാരംഗ—ഇവയെ ദിവാചര (പകൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന) പക്ഷികളായി അറിയണം।

Verse 17

वागुर्युलूकशरभक्रौञ्चाः शशककच्छपाः लोमासिकाः पिङ्गलिकाः कथिता रात्रिगोचराः

വാഗുരീ, മൂങ്ങകൾ, ശരഭങ്ങൾ, ക്രൗഞ്ചപ്പക്ഷികൾ, മുയലുകളും ആമകളും—ലോമാസികാ, പിംഗലികാ എന്ന ജീവികളും—ഇവയെല്ലാം രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ‘രാത്രിഗോചര’ങ്ങളെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 18

सर्वे ऽन्ये च वनेचरा इति झ हंषाश् च मृगमार्जारनकुलर्क्षभुजङ्गमाः वृकारिसिंहव्याघ्रोष्ट्रग्रामशूकरमानुषाः

മറ്റുള്ളവരെയെല്ലാം ‘വനചര’ങ്ങളെന്നു വിവരണം ചെയ്യുന്നു; കൂടാതെ ഹംസപ്പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ (മാൻ), പൂച്ചകൾ, നകുലം (മംഗൂസ്), കരടികൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ചെന്നായകൾ, ഹിംസ്ര ശത്രുമൃഗങ്ങൾ, സിംഹങ്ങൾ, കടുവകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, ഗ്രാമ്യപശുക്കൾ, പന്നികൾ, മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടുന്നു।

Verse 19

श्वाविद्वृषभगोमायुवृककोकिलसारसाः तुरङ्गकौपीननरा गोधा ह्य् उभयचारिणः

മുള്ളൻപന്നി, കാളകൾ, കുറുനരികൾ, ചെന്നായകൾ, കുയിലുകൾ, സാരസപ്പക്ഷികൾ; കുതിരകൾ, കൗപീനധാരികളായ മനുഷ്യർ, ഗോധ (ഇഗ്വാന)—ഇവയെല്ലാം ‘ഉഭയചാരി’ (രണ്ടുവിധ/രണ്ടുപരിധി സഞ്ചാരികൾ) എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു।

Verse 20

बलप्रस्थानयोः सर्वे पुरस्तात्सङ्घचारिणः जयावहा विनिर्दिष्टाः पश्चान्निधनकारिणः

സൈന്യത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനംയും മുന്നേറ്റവും നടക്കുന്നപ്പോൾ മുൻവശത്ത് സംഘംചേർന്ന് ക്രമബദ്ധമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവർ ‘ജയാവഹ’ (വിജയം കൊണ്ടുവരുന്നവർ) എന്നു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു; പിന്നിലായി വീഴുന്നവർ ‘നിധനകാരിണ’ (നാശം/മരണനഷ്ടം വരുത്തുന്നവർ) എന്നു പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 21

गृहाद्गम्य यदा चासो व्याहरेत् पुरुतः स्थितः नृपावमानं वदति वामः कलहभोजने

വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ശേഷം മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരാൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ രാജാവിനെ അവമാനിച്ചാൽ, അത് വാമ (അശുഭ) ശകുനമാണ്—ഭോജനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കലഹവും തർക്കവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 22

याने तद्दर्शनं शस्तं सव्यमङ्गस्य वाप्यथ चौरैर् मोषमथाख्याति मयूरो भिन्ननिस्वनः

യാനത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, ഇടത് ഭാഗം ശുഭമായവന് ആ ശകുനദർശനം പ്രശംസനീയവും മംഗളകരവും ആകുന്നു; എന്നാൽ മയൂരന്റെ തകർന്ന/വികൃത ശബ്ദം കള്ളന്മാർ മോഷണം നടത്തുമെന്ന സൂചനയാണ്।

Verse 23

प्रयातस्याग्रतो राम मृगः प्राणहरो भवेत् ऋक्षाखुजम्बुकव्याघ्रसिंहमार्जारगर्दभाः

ഹേ രാമാ! യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടവന്റെ മുന്നിൽ വഴിയെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു മൃഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ അത് പ്രാണഹരമായ അശുഭ ശകുനമാണ്; കരടി, എലി, കുറുനരി, കടുവ, സിംഹം, പൂച്ച, കഴുത മുതലായവ।

Verse 24

प्रतिलोमास् तथा राम खरश् च विकृत्रस्वनः वामः कपिञ्जलः श्रेष्ठस् तथा दक्षिणसंस्थितः

അതുപോലെ, ഹേ രാമാ, ‘പ്രതിലോമ’ എന്നും കര്ക്കശവും വികൃതവുമായ ശബ്ദമുള്ള ‘ഖര’ എന്നും പറയുന്നവ ഇടത് ഭാഗഫലമുള്ള ശകുനങ്ങൾ; എന്നാൽ കപിഞ്ചലൻ വലത് വശത്ത് നിലകൊള്ളുമ്പോൾ അതി ശ്രേഷ്ഠമായ മംഗളസൂചനയാണ്।

Verse 25

पृष्ठतो निन्दितफलस्तित्तिरिस्तु न शस्यते एणा वराहाः पृषता वामा भूत्वा तु दक्षिणाः

തിത്തിരി (പാർട്രിഡ്ജ്)യുടെ ശബ്ദം/സൂചന പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടാൽ അതിന്റെ ഫലം നിന്ദിതം (അമംഗളം) ആകുന്നു; അതിനാൽ ശുഭകരമല്ല. എന്നാൽ ഏണ (മാൻ), വരാഹ (കാട്ടുപന്നി), പൃഷത (പുള്ളിമാൻ) ഇടത് വശത്ത് കണ്ടാലും വലത് വശശകുനംപോലെ ശുഭഫലം നൽകും।

Verse 26

भवन्त्यर्थकरा नित्यं विपरीता विगर्हिताः वृषाश्वजम्बुकव्याघ्राः सिंहमार्जारगर्दभाः

ഇവ എപ്പോഴും ധനലാഭം നൽകുന്നവയാണ്; എന്നാൽ വിപരീതമായി കണ്ടാൽ അത് നിന്ദിതം (അമംഗളം) ആകുന്നു—കാള, കുതിര, കുറുനരി, കടുവ, സിംഹം, പൂച്ച, കഴുത।

Verse 27

वाञ्छितार्थकरा ज्ञेया दक्षिणाद्वामतो गताः शिवा श्यामाननाच्छूच्छूः पिङ्गला गृहगोधिका

വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ ഇവയെ അഭിലഷിതഫലസിദ്ധികരങ്ങളായി അറിയണം—ശിവാ, ശ്യാമാനനാ, ‘ചൂചൂ’ ശബ്ദം ചെയ്യുന്നവൾ, പിംഗലാ, ഗൃഹഗോധികാ।

Verse 28

शूकरी परपुष्टा च पुन्नामानश् च वामतः प्रतिलोमास्तथेत्यादिः, सिंहमार्जारगर्दभा इत्य् अन्तः पाठः ज भ पुस्तकद्वये नास्ति स्त्रीसञ्ज्ञा भासकारूषकपिश्रीकर्णश्छित्कराः

‘ശൂകരീ, പരപുഷ്ടാ, പുന്നാമാന’; കൂടാതെ ഇടത്തുവശത്തുള്ളവ ‘പ്രതിലോമ’ (വിപരീത) മുതലായവയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ‘സിംഹ–മാർജാര–ഗർദഭ’ എന്ന അന്തഃപാഠം ‘ജ’യും ‘ഭ’യും എന്ന രണ്ട് കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ ഇല്ല. ഇവ സ്ത്രീസഞ്ജ്ഞകൾ: ഭാസകാ, ആരൂഷകാ, പിശ്രീകർണാ, ഛിത്കരാ।

Verse 29

कपिश्रीकर्णपिप्यीका रुरुश्येनाश् च दक्षिणाः जातीक्षाहिशशक्रोडगोधानां कीर्तनं शुभं

വലത്തുവശത്ത് കപി (കുരങ്ങ്), പിശ്രീകർണ, ഉറുമ്പ്, റുരു-മൃഗം, ശ്യേന (പരുന്ത്) എന്നിവ കാണപ്പെടുകയോ പറയപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ ശുഭം; അതുപോലെ ജാതി (മുല്ല), നകുലം (മംഗൂസ്), സർപ്പം, ശശം (മുയൽ), ശക്രോഡം (വരാഹം), ഗോധാ (ഇഗ്വാന) എന്നിവയുടെ കീർത്തനം/ഉച്ചാരവും ശുഭം।

Verse 30

ततः सन्दर्शनं नेष्टं प्रतीपं वानरर्क्षयोः कार्यकृद्बली शकुनः प्रस्थितस्य हि यो ऽन्वहं

അതിന് ശേഷം പ്രതികൂലമായ ദർശനം ഇഷ്ടമല്ല—എതിര്‍മുഖമായി മുന്നിൽ വന്നുകാണുന്ന കുരങ്ങും കരടിയും പോലുള്ള സംഗമം. എന്നാൽ ഒരു കാര്യത്തിനായി പുറപ്പെട്ടവന് ദിവസേന പിന്തുടരുന്ന ബലവാനും കാര്യസാധകനുമായ ശകുനപക്ഷി കാര്യസിദ്ധി നൽകുന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 31

भवेत्तस्य फलं वाच्यं तदेव दिवसं बुधैः मता भक्ष्यार्थिनो बाला वैरसक्तास्तथैव च

പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അതിന്റെ ഫലം അതേ ദിവസത്തേക്കുള്ളതായിട്ടാണ് പറയേണ്ടത്. ഇവർ ഭക്ഷണം തേടുന്ന കുട്ടികളായും, അതുപോലെ വൈരത്തിൽ ആസക്തരായവരായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 32

सीमान्तमभ्यन्तरिता विज्ञेया निष्फला द्विज एकद्वित्रिचतुर्भिस्तु शिवा धन्या रुतैर् भवेत्

ഹേ ദ്വിജാ! ഗൃഹ/പ്രാകാരപരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നു കേൾക്കുന്ന പക്ഷിയുടെ വിളി നിഷ്ഫലമെന്നു അറിയണം. എന്നാൽ അത് ഒരിക്കൽ, രണ്ടിക്കൽ, മൂന്നിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ നാലിക്കൽ കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ വിളികൾ ശുഭവും ഭാഗ്യദായകവും ആകുന്നു.

Verse 33

पञ्चभिश् च तथा षड्भिरधन्या परिकीर्तिता सप्तभिश् च तथा धन्या निष्फला परतो भवेत्

അഞ്ചക്ഷരമുള്ളതും അതുപോലെ ആറക്ഷരമുള്ളതുമായ പാദം ‘അധന്യ’ (അശുഭ) എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഏഴക്ഷരമുള്ള പാദം ‘ധന്യ’ (ശുഭ) എന്നു പറയുന്നു; അതിലധികമാകുമ്പോൾ അത് നിഷ്ഫലമാകും.

Verse 34

नृणां रोमाञ्चजननी वाहनानां भयप्रदा ज्वालानला सूर्यमुखी विज्ञेया भयवर्धनी

അവൾ മനുഷ്യരിൽ രോമാഞ്ചം ജനിപ്പിക്കുന്നവളും വാഹനങ്ങൾക്കും സവാരികൾക്കും ഭയം നൽകുന്നവളുമാണ്. ‘ജ്വാലാനലാ’ (ജ്വാലയും അഗ്നിയും) എന്നും ‘സൂര്യമുഖീ’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന അവൾ ഭയവർധിനിയെന്നു ഗ്രഹിക്കണം.

Verse 35

प्रथमं सारङ्गे दृष्टे शुभे देशे शुभं वदेत् संवत्सरं मनुष्यस्य अशुभे च शुभं तथा

ആദ്യ ദർശനത്തിൽ തന്നെ സാരംഗം ശുഭസ്ഥാനത്ത് കണ്ടാൽ, ആ മനുഷ്യന് ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ശുഭഫലം എന്നു പറയണം. അതുപോലെ അശുഭസ്ഥാനത്ത് കണ്ടാലും, ഈ നിമിത്തത്തിൽ ശുഭമെന്നുതന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കണം.

Verse 36

तथाविधन्नरः पश्येत्सारङ्गं प्रथमे ऽहनि आत्मनश् च तथात्वेन ज्ञातव्यं वत्सरं फलं

അങ്ങനെ വിധിപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ആദ്യദിവസം സാരംഗത്തെ കണ്ടാൽ, അതേ നിമിത്തംകൊണ്ടുതന്നെ തനിക്കുള്ള ഒരു വർഷത്തെ ഫലം അറിയണം.