Adhyaya 325

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अंशकादिर्नाम चतुर्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः कर्षकादिकमिति ख , छ च अथ पञ्चविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः गौर्यादिपूजा ईश्वर उवाच सौभाग्यादेरुमापूजां वक्ष्ये ऽहं भुक्तिमुक्तिदां मन्त्रध्यानं मण्डलञ्च मुद्रां होमादिसाधनम्

ഇങ്ങനെ ആഗ്നേയ മഹാപുരാണത്തിലെ ‘അംശകാദി’ എന്ന 324-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി (ഖ-ഛ പാഠങ്ങളിൽ ‘കർഷകാദി’). ഇനി 325-ാം അധ്യായം ‘ഗൗര്യാദി പൂജ’ ആരംഭിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—സൗഭാഗ്യാദി മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഉമാപൂജ ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അത് ഭോഗവും മോക്ഷവും രണ്ടും നൽകുന്നു; കൂടാതെ മന്ത്രധ്യാനം, മണ്ഡലം, മുദ്ര, ഹോമാദി സാധനങ്ങളും.

Verse 2

चित्रभानुं शिवं कालं महाशक्तिसमन्वितम् इडाद्यं परतोद्वृत्य सदेवः सविकारणम्

അവനെ ചിത്രഭാനു, ശിവൻ, കാലൻ—മഹാശക്തിസമന്വിതൻ—എന്നായി ധ്യാനിക്കുകയോ ഉച്ചരിക്കുകയോ വേണം. ഇഡാ മുതലായതിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, പരാത്പര സ്രോതസിൽ നിന്ന് അതിനെ ഉയർത്തി, അവൻ സദേവൻ (ദേവന്മാരോടുകൂടെ)യും സവികാരണം (കാരണമൂലാധാരത്തോടുകൂടെ)യും ആകുന്നു.

Verse 3

द्वितीयं द्वारकाक्रान्तं गौरीप्रीतिपदान्वितं चतुर्थ्यन्तं प्रकर्तव्यं गौय्या वै मूलवाचकं

രണ്ടാമത്തെ പദം ‘ദ്വാരകാക്രാന്തം’ എന്നായി ഗ്രഹിക്കണം. അത് ‘ഗൗരിയുടെ പ്രീതി’ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദത്തോടു ചേർത്ത് ചതുര്ഥി (ദാതിവ്) വിഭക്ത്യന്തമായി രൂപപ്പെടുത്തണം. ‘ഗൗയ്യാ’ എന്നത് മൂലവാചക പദമാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 4

ॐ ह्रीं सः शौं गौर्यै नमः तत्रार्णत्रितयेनैव जातियुक्तं षडङ्गुलम् आसनं प्रणवेणैव मूर्तिं वै हृदयेन तु

മന്ത്രം—‘ॐ ഹ്രീം സഃ ശൗം—ഗൗര്യൈ നമഃ’. അവിടെ അക്ഷരത്രയം കൊണ്ടുതന്നെ ജാതിയുക്തമായ ആറംഗുല അളവുള്ള ആസനം ഒരുക്കണം. പ്രണവം (ഓം) മാത്രംകൊണ്ട് മൂർത്തി സ്ഥാപിച്ച്, ഹൃദയമന്ത്രംകൊണ്ട് ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 5

उदकाञ्च तथा कालं शिववीजं समुद्धरेत् प्राणं दीर्घस्वराक्रान्तं षडङ्गं जातिसंयुतम्

അതുപോലെ ‘ഉദക’വും ‘കാല’വും എന്നവയുടെ മന്ത്രരൂപങ്ങൾ ഉദ്‌ധരിക്കണം; ശിവബീജവും പുറത്തെടുക്കണം. ആ ബീജം പ്രാണയുക്തം, ദീർഘസ്വരാക്രാന്തം, ഷഡംഗസഹിതം, ജാതിസംയുക്തമായി ഗ്രഹിക്കണം.

Verse 6

आसनं प्रणवेनात्र मूर्तिन्यासं हृदाचरेत् यामलं कथितं वत्स एकवीरं वदाम्य् अथ

ഇവിടെ പ്രണവം (ഓം) കൊണ്ട് ആസനം സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് ഹൃദയമന്ത്രം കൊണ്ട് മൂർത്തിന്യാസം ആചരിക്കണം. വത്സാ, യാമലം വിശദീകരിച്ചു; ഇനി ഏകവീരയെ ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 7

व्यापकं सृष्टिसंयुक्तं वह्निमायाकृशानुभिः शिवशक्तिमयं वीजं वीजं हृदयादिविवर्जितं

ഈ ബീജം സർവ്വവ്യാപകവും സൃഷ്ടിയോടു സംയുക്തവുമാണ്; വഹ്നി, മായ, ‘കൃശാനു’ (വാണിയിലെ അഗ്നിശക്തി) എന്നിവകൊണ്ട് ഘടിതം. ഇത് ശിവശക്തിമയം; ഹൃദയാദി (സ്ഥൂല) ന്യാസങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവർജിതം.

Verse 8

गौरीं यजेद्धेमरूप्यां काष्ठजां शैलजादिकां पञ्चपिण्डां तथाव्यक्तां कोणे मध्ये तु पञ्चमं

ഗൗരിയെ സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയോ കൊണ്ടുള്ള പ്രതിമയായി, അല്ലെങ്കിൽ മരം, ശില മുതലായവയിൽ നിർമ്മിത രൂപമായി പൂജിക്കണം. അവ്യക്തം ഉൾപ്പെടെ അഞ്ചു പിണ്ഡങ്ങൾ നാലു കോണുകളിൽ വെച്ച് അഞ്ചാമത്തേത് മദ്ധ്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 9

ललिता सुभगा गौरी क्षोभणी चाग्नितः क्रमात् पञ्चमी इति ञ वामा ज्येष्ठा क्रिया ज्ञाना वृत्ते पूर्वादितो यजेत्

അഗ്നി-ദിശയിൽ നിന്ന് ക്രമമായി ലലിതാ, സുഭഗാ, ഗൗരീ, ക്ഷോഭണീ എന്നിവരെ പൂജിക്കണം; അഞ്ചാമത്തേത് ‘ഞ’ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. വൃത്തക്രമത്തിൽ കിഴക്കിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് വാമാ, ജ്യേഷ്ഠാ, ക്രിയാ, ജ്ഞാനാ എന്നിവരെ പൂജിക്കണം.

Verse 10

सपीठे वामभागे तु शिवस्याव्यक्तरूपकम् व्यक्ता द्विनेत्रा त्र्यक्षरा शुद्धा वा शङ्करान्विता

പീഠത്തിൽ ശിവന്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് അവ്യക്തരൂപത്തെ ധ്യാനിക്കണം. വ്യക്തരൂപത്തിൽ അവൾ ദ്വിനേത്രി, ത്ര്യക്ഷരി (മന്ത്രസ്വരൂപം), ശുദ്ധയും ശങ്കരനോടു ഏകീഭവിച്ചവളുമാണ്.

Verse 11

पीठपद्मद्वयं तारा द्विभुजा वा चतुर्भजा सिंहस्था वा वृकस्था वा अष्टाष्टादशसत्करा

താരയെ ദ്വിപദ്മപീഠത്തിൽ ആസീനയായ രൂപത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം. അവൾ ദ്വിഭുജയോ ചതുര്ഭുജയോ ആകാം; സിംഹസ്ഥയോ വൃകസ്ഥയോ (ചെന്നായമേൽ) ആകാം; കൂടാതെ അവൾക്ക് എട്ട് അല്ലെങ്കിൽ പതിനെട്ട് മംഗളകരമായ കൈകൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം.

Verse 12

स्रगक्षसूत्रकलिका गलकोत्पलपिण्डिका शरं धनुर्वा सव्येन पाणिनान्यतमं वहत्

അവൻ സ്രഗ് (മാല), രുദ്രാക്ഷസൂത്രം, കലികാ-ആഭരണം, ഗലകം (കണ്ഠാഭരണം) കൂടാതെ ഉത്പലപിണ്ഡികയും ധരിക്കുന്നു. ഇടത് കൈയിൽ അമ്പോ വില്ലോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ആയുധമോ വഹിക്കുന്നു.

Verse 13

वामेन पुस्तताम्बूलदण्डाभयकमण्डलुम् गणेशदर्पणेष्वासान्दद्यादेकैकशः क्रमात्

ഇടങ്കൈകൊണ്ട് ക്രമമായി ഓരോന്നായി ഗണേശപ്രതിമയിൽ പുസ്തകം, താംബൂലം, ദണ്ഡം, അഭയമുദ്ര, കമണ്ഡലു; കൂടാതെ ദർപ്പണംയും ധനുസ്സും വിന്യസിക്കണം.

Verse 14

व्यक्ताव्यक्ताथवा कार्या पद्ममुद्रा स्मृतासने तिङ्गमुद्रा शिवस्योक्ता मुदा चावाहनी द्वयोः

സ്മൃതാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ദേവതയുടെ വ്യക്തമോ അവ്യക്തമോ ആയ രൂപത്തിനായി പദ്മമുദ്ര ചെയ്യണം. തിങ്ഗമുദ്ര ശിവനുടേതായി ഉപദേശിക്കുന്നു; ആവാഹനീമുദ്ര രണ്ടിനും ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 15

शक्तिमुद्रा तु योन्याख्या चतुरस्रन्तु मण्डलं चतुरस्रं त्रिपत्राब्जं मध्यकोष्ठचतुष्टये

ശക്തിമുദ്രയെ യോനിമുദ്ര എന്നും വിളിക്കുന്നു. മണ്ഡലം ചതുരസ്രമായിരിക്കണം; അതിനകത്ത് വീണ്ടും ഒരു ചതുരസ്രം വരച്ച്, മദ്ധ്യത്തിലെ നാല് കോഷ്ടങ്ങളിൽ ത്രിപത്ര പദ്മം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 16

त्र्यश्रोर्धे चार्धचन्द्रस्तु द्विपदं द्विगुणं क्रमात् द्विगुणं द्वारकण्ठन्तु द्विगुणादुपकण्ठतः

ത്ര്യശ്ര ഭാഗത്തിന്റെ മുകളിൽ അർദ്ധചന്ദ്രം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അളവ് രണ്ട് പദം; പിന്നെ ക്രമമായി ഓരോ തുടര്‍ഭാഗവും ഇരട്ടിയാക്കണം. ദ്വാരകണ്ഠം മുൻ അളവിന്റെ ഇരട്ടി, ഉപകണ്ഠം അതിലും ഇരട്ടി ആയിരിക്കണം.

Verse 17

द्वारत्रयं त्रयं दिक्षु अथ वा भद्रके यजेत् स्थण्डिले वाथ संस्याप्य पञ्चगव्यामृतादिना

ദിക്കുകളിൽ മൂന്ന് മൂന്ന് കവാടങ്ങൾ വിന്യസിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ ഭദ്രക രേഖയിൽ പൂജ നടത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥണ്ഡിലത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച് പഞ്ചഗവ്യം, അമൃതം മുതലായവകൊണ്ട് സംസ്കാരം/അഭിഷേകം ചെയ്യണം.

Verse 18

रक्तपुष्पाणि देयानि पूजयित्वा ह्य् उदङ्मुखः शतं हुत्वामृताज्यञ्च पूर्णादः सर्वसिद्धिभाक्

ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് പൂജ നടത്തി ഉത്തരമുഖമായി നിന്നു അമൃതസമമായ നെയ്യാൽ നൂറ് ആഹുതികൾ ഹോമിക്കണം; തുടർന്ന് പൂർണാഹുതി ചെയ്താൽ സർവ്വസിദ്ധി ലഭിക്കും।

Verse 19

बलिन्दत्वा कुमारीश् च तिस्रो वा चाष्ट भोजयेत् नैवेद्यं शिवभक्तेषु दद्यान्न स्वयमाचरेत्

ആദ്യം ബലി അർപ്പിച്ച് മൂന്ന് അല്ലെങ്കിൽ എട്ട് കുമാരിമാർക്ക് ഭോജനം നൽകണം. നൈവേദ്യം ശിവഭക്തർക്കു വിതരണം ചെയ്യണം; സ്വയം ഭക്ഷിക്കരുത്।

Verse 20

सिंहस्थावाह्यसिंहस्थेति ख , छ , ञ , ट च स्त्रियो वाष्ट च भोजयेदिति ख , छ च कन्यार्थौ लभते कन्यां अपुत्रः पुत्रमाप्नुयात् दुर्भगा चैव सौभाग्यं राजा राज्यं जयं रणे

“സിംഹസ്ഥാവാഹ്യസിംഹസ്ഥേ” എന്ന മന്ത്രത്തോടൊപ്പം ഖ, ഛ, ഞ, ട അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്ത് ജപിക്കുകയും, “സ്ത്രീകളെയും എട്ടുപേരെയും ഭോജിപ്പിക്കണം” എന്ന വിധി അനുസരിക്കുകയുമെങ്കിൽ—കന്യാർത്ഥിക്ക് കന്യ ലഭിക്കും, അപുത്രന് പുത്രൻ ലഭിക്കും, ദുര്ഭാഗ്യവതിക്ക് സൗഭാഗ്യം ലഭിക്കും, രാജാവിന് രാജ്യവും യുദ്ധവിജയവും ലഭിക്കും।

Verse 21

अष्टलक्षैश् च वाक्सिद्धिर्देवाद्या वशमाप्नुयुः न निवेद्य न चास्नीयाद्वामहस्तेन चार्चयेत्

എട്ട് ലക്ഷം ജപം ചെയ്താൽ വാക്‌സിദ്ധി ലഭിക്കുന്നു; ദേവാദികളും വശപ്പെടുന്നു. നിവേദ്യം/നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കരുത്, ഭക്ഷിക്കരുത്; ഇടങ്കൈകൊണ്ട് ആരാധനയും ചെയ്യരുത്।

Verse 22

अष्टम्याञ्च चतुर्दश्यां तृतीयायां विशेषतः मृत्युञ्चयार्चनं वक्ष्ये पूजयेत् कलसोदरे

അഷ്ടമി, ചതുര്ദശി, പ്രത്യേകിച്ച് തൃതീയ തിഥിയിൽ മൃത്യുഞ്ജയാർചനയെ ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു; പ്രതിഷ്ഠിച്ച കലശത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ (ഉദരത്തിൽ) പൂജ നടത്തണം।

Verse 23

हूयमानञ्च प्रणवो मूर्तिरोजस ईदृशं मूलञ्च वौषडन्तेन कुम्भमुद्रां प्रदर्शयेत्

ആഹുതി അർപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രണവം (ഓം) ഉച്ചരിച്ച്, ഓജസ്സോടെ അത്തരത്തിലുള്ള മൂർത്തിരൂപം പ്രകടിപ്പിക്കണം. തുടർന്ന് മൂലമന്ത്രം “വൗഷട്” കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ച് കുംഭമുദ്ര കാണിക്കണം.

Verse 24

होमयेत् क्षीरदुर्वाज्यममृताञ्च पुनर्नवाम् पायसञ्च पुराडाशमयुतन्तु जपेन्मनुं

പാൽ, ദൂർവാ പുല്ല്, നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ടും, അമൃതാ (ഗുഡൂചി)യും പുനർനവയുംകൊണ്ടും; കൂടാതെ പായസം, പുരോഡാശം (യാഗകേക്ക്) എന്നിവകൊണ്ടും ഹോമം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് മന്ത്രം പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം.

Verse 25

चतुर्मुखं चतुर्वाहुं द्वाभ्याञ्च कलसन्दधत् वरदाभयकं द्वाभ्यां स्नायाद्वैकुम्भमुद्रया

ദേവത/പ്രതിമയെ ചതുര്മുഖവും ചതുര്ബാഹുവുമായതായി ധ്യാനിച്ച് സ്നാനം നടത്തണം—രണ്ട് കൈകളാൽ കലശം ധരിച്ച്/സ്ഥാപിച്ച്, മറ്റെ രണ്ട് കൈകളാൽ വരദവും അഭയവും എന്ന മുദ്രകൾ കാണിക്കണം; വൈകുംഭമുദ്രയിൽ സ്നാനം പൂർത്തിയാക്കണം.

Verse 26

आरोग्यैश् चर्यदीर्घायुरौषधं मन्त्रितं शुभम् अपमृत्युहरो ध्यातः पूजितो ऽद्भुत एव सः

മന്ത്രസംസ്കൃതമായ ശുഭ ഔഷധം ആരോഗ്യവും സദാചാരവും ദീർഘായുസ്സും നൽകുന്നു. അതിനെ ധ്യാനിച്ച് പൂജിച്ചാൽ അത് അപമൃത്യു (അകാലമരണം) നീക്കുന്നു—വാസ്തവത്തിൽ അതിന്റെ ഫലം അത്ഭുതകരമാണ്.