Adhyaya 324

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे रुद्रशान्तिर्नाम त्रयोविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अंशकादिः ईश्वर उवाच रुद्राक्षकटकं धार्यं विषमं सुसमं दृडम् एकत्रिपञ्चवदनं यथालाभन्तु धारयेत्

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ ‘രുദ്ര-ശാന്തി’ എന്ന മൂന്നു നൂറ്റി ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. ഇനി ‘അംശകാദി’ വിഷയമായ മൂന്നു നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—രുദ്രാക്ഷമണികളാൽ ചെയ്ത കങ്കണം ധരിക്കണം; അത് അസമമായാലും സുസമമായാലും ദൃഢമായിരിക്കണം. ഒരു, മൂന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ച് മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം ലഭ്യമാകുന്നതുപോലെ ധരിക്കണം.

Verse 2

द्विचतुःषण्मुखं शस्तमव्रणं तीव्रकण्ठकं दक्षवाहौ शिखादौ च धारयेच्चतुराननं

രണ്ട്, നാല് അല്ലെങ്കിൽ ആറു മുഖങ്ങളുള്ള പ്രശംസിത ദേവരൂപത്തെ വ്രണമില്ലാത്തതും ദോഷരഹിതവും തീക്ഷ്ണകണ്ഠമുള്ളതുമായതായി ധ്യാനിച്ച്/സ്ഥാപിക്കണം. കൂടാതെ ചതുരാനനൻ (ബ്രഹ്മാ) രൂപം വലത് ഭുജത്തിൽ, ശിഖ മുതലായ ഉന്നതസ്ഥാനങ്ങളിൽ ധരിക്കണം/സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 3

अब्रह्मचारी ब्रह्मचारी अस्नातः स्नातको भवेत् हैमी वा मुद्रिका धार्या शिवमन्त्रेण चार्च्य तु

ബ്രഹ്മചര്യം പാലിക്കാത്തവനായാലും പാലിക്കുന്നവനായാലും, ഇനിയും സ്നാനസംസ്കാരം ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവനായാലും, അവൻ സ്നാതകനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർണ്ണമുദ്രിക (മോതിരം) ധരിച്ച് ശിവമന്ത്രംകൊണ്ട് (അതിനെ/ശിവനെ) അർച്ചിക്കണം.

Verse 4

कार्येति ख शिवः शिखा तथा ज्योतिः सवित्रश्चेतिगोचराः गोचरन्तु कुलं ज्ञेयं तेन लक्ष्यस्तु दीक्षितः

‘കാര്യ’, ‘ഖ’, ‘ശിവ’, ‘ശിഖാ’, ‘ജ്യോതിസ്’, ‘സവിതൃ’—ഇവയെ ‘ഗോചരങ്ങൾ’ (പ്രവർത്തനസൂചകങ്ങൾ) ആയി കണക്കാക്കുന്നു. ഗോചരങ്ങളുടെ കൂട്ടംകൊണ്ട് കുലം/പരമ്പര തിരിച്ചറിയാം; അതിലൂടെ ദീക്ഷിതനെ ശരിയായി ലക്ഷ്യമാക്കാം.

Verse 5

प्राजापत्यो महीपालः कपोतो ग्रन्थिकः शिवे कुटिलाश् चैव वेतालाः पद्महंसाः शिखाकुले

ശിവന്റെ (പരിവാരം/ലോകം)യിൽ പ്രാജാപത്യ, മഹീപാല, കപോത, ഗ്രന്ഥിക; അതുപോലെ കുഠിലരും വേതാളരും; കൂടാതെ ശിഖാകുലത്തിൽ പദ്മഹംസർ (എന്ന വിഭാഗം) ഉണ്ട്.

Verse 6

धृतराष्ट्रा वकाः काका गोपाला ज्योतिसंज्ञके कुटिका साठराश् चैव गुटिका दण्डिनो ऽपरे

ജ്യോതിഷശാസ്ത്രത്തിലെ സാങ്കേതിക പരിഭാഷയിൽ ഈ നാമങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു—ധൃതരാഷ്ട്രാ, വകാഃ (കൊക്കുകൾ/നാരകൾ), കാകാഃ (കാക്കകൾ), ഗോപാലാഃ; അതുപോലെ കുടികാ, സാഠരർ; മറ്റുള്ളവർ ഗുടികാ, ദണ്ഡിനർ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 7

सावित्री गोचरे चैवमेकैकस्तु चतुर्विधः सिद्धाद्यंशकमाख्यास्ये येन मन्त्रःसुसिद्धिदः

ഇങ്ങനെ സാവിത്രി (ഗായത്രി)യുടെ ഗൊചര/പ്രയോഗപരിധിയിൽ ഓരോ അനുഷ്ഠാനവും നാലുവിധമാണ്. ‘സിദ്ധി’ മുതലായ ഘടകങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കും; അതിനാൽ മന്ത്രം സമ്പൂർണ്ണസിദ്ധിദായകമാകും।

Verse 8

भूमौ तु मातृका लेख्याः कूटषण्डाववर्जिताः मन्त्राक्षराणि विश्लिष्य अनुस्वारं नयेत् पृथक्

ഭൂമിയിൽ മാതൃക (വർണമാല/ബീജാക്ഷരക്രമം) എഴുതണം; കൂറ്റയും ഷണ്ഡവും എന്ന കൂട്ടങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി. മന്ത്രാക്ഷരങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് പരിശോധിച്ച്, അനുശ്വാരം (ം) പ്രത്യേകം സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 9

साधकस्य तु या संज्ञा तस्या विश्लेषणं चरेत् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते साधकार्णानि योजयेत्

സാധകന്റെ സംജ്ഞ (ദീക്ഷാനാമം) അക്ഷരങ്ങളായി വേർതിരിച്ച് വിശ്ലേഷണം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് മന്ത്രത്തിന്റെ ആദിയിലും അന്തത്തിലും സാധകന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ യഥാവിധി ചേർക്കണം।

Verse 10

सिद्धः साध्यः सुशिद्धो ऽरिः संज्ञातो गणयेत् क्रमात् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते सिद्धिदः स्याच्छतांशतः

‘സിദ്ധ’, ‘സാധ്യ’, ‘സു-സിദ്ധ’, ‘അരി’ എന്നിങ്ങനെ സംജ്ഞകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ക്രമമായി ഗണിക്കണം. ഇവ മന്ത്രത്തിന്റെ ആദിയിലും അന്തത്തിലും സ്ഥാപിച്ചാൽ, അത് ശതഗുണഫലദായിയായ സിദ്ധിദായകമാകും।

Verse 11

सिद्धादिश्चान्तसिद्धश् च तत्क्षणादेव सिध्यति सुसिद्धादिः सुसिद्धन्तःसिद्धवत् परिकल्पयेत्

ആരംഭത്തിൽ ‘സിദ്ധ’യും അവസാനം ‘ശാന്ത-സിദ്ധ’യും ഉള്ള മന്ത്രം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സിദ്ധിയാകുന്നു. അതുപോലെ ‘സു-സിദ്ധ’ ആരംഭവും ‘സു-സിദ്ധാന്ത’ അവസാനും ഉള്ള മന്ത്രവും സിദ്ധമന്ത്രംപോലെ പരികൽപ്പിക്കണം.

Verse 12

अरिमादौ तथान्ते च दूरतः परिवर्जयेत् सिद्धः सुसिद्धश् चैकार्थे अरिः साध्यस्तथैव च

‘അരി’ എന്ന ശബ്ദത്തെ ആരംഭത്തിലും അവസാനംതിലും ദൂരെയാക്കി ഒഴിവാക്കണം. ഒരേ അഭിപ്രേതാർത്ഥത്തിൽ ‘സിദ്ധ’യും ‘സു-സിദ്ധ’യും എന്നു പറയുന്നതുപോലെ ‘അരി’യും ‘സാധ്യ’യും എന്നും നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 13

आदौ सिद्धः स्थितो मन्त्रे तदन्ते तद्वदेव हि मध्ये रिपुसहस्राणि न दोषाय भवन्ति हि

മന്ത്രത്തിൽ ‘സിദ്ധ’ ഘടകം ആരംഭത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചാലും, അതുപോലെ അവസാനം സ്ഥാപിച്ചാലും, നടുവിൽ ശത്രുക്കളുടെ ആയിരങ്ങൾ (വിഘ്നങ്ങൾ) ഉണ്ടായാലും അവ ദോഷമാകുന്നില്ല.

Verse 14

मायाप्रसादप्रणवेनांशकः ख्यातमन्त्रके ब्रह्मांशको ब्रह्मविद्या विष्ण्वङ्गो वैष्णवःस्मृतः

പ്രസിദ്ധമായ മന്ത്രവർഗത്തിൽ, പ്രണവം (ഓം) കൂടെ ‘മായാ’യും ‘പ്രസാദ’വും എന്ന ബീജാക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്ന മന്ത്രം ‘അംശക’മന്ത്രം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മയുടെ അംശമായത് ‘ബ്രഹ്മവിദ്യ’; വിഷ്ണുവിന്റെ അംഗമായത് സ്മൃതിയിൽ ‘വൈഷ്ണവ’മായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 15

विष्ण्वंश इति ञ रुद्रांशको भवेद्वीर इन्द्रांशश्चेश्वरप्रियः नागांशो नागस्तब्धाक्षो यक्षांशो भूषणप्रियः

വിഷ്ണുവിന്റെ അംശം/വംശം ‘ഞ’ എന്ന വർണ്ണംകൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. രുദ്രാംശമുള്ളവൻ വീരനാകും; ഇന്ദ്രാംശമുള്ളവൻ ഈശ്വരപ്രിയൻ (ഈശ്വരഭക്തൻ) ആകുന്നു. നാഗാംശമുള്ളവൻ നാഗസദൃശമായി സ്ഥിരവും നിമിഷരഹിതദൃഷ്ടിയുമുള്ളവൻ; യക്ഷാംശമുള്ളവൻ ആഭരണപ്രിയൻ ആകുന്നു.

Verse 16

गन्धर्वांशो ऽतिगीतादि भीमांशो राक्षसांशकः दैर्यांशः स्याद् युद्धकार्यो मानी विद्याधरांशकः

ഗന്ധർവ-തത്ത്വാംശമുള്ളവൻ ഗീതാദികളിൽ അത്യന്തം നിപുണനാകുന്നു. ഭീമാംശധാരി രാക്ഷസസ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗിയാകുന്നു. ദൈര്യാംശമുള്ളവൻ യുദ്ധകാര്യത്തിന് യോഗ്യൻ. മാനം ഉള്ളവൻ വിദ്യാധരാംശത്തിന്റെ ഭാഗിയെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 17

पिशाचांशो मलाक्रान्तो मन्त्रं दद्यान्निरीक्ष्य च मन्त्र एकात् फडन्तः स्यात् विद्यापञ्चाशतावधि

ഒരു വ്യക്തി പിശാചാംശപ്രഭാവം മൂലം പീഡിതനായി മല/അശുദ്ധിയാൽ ആക്രാന്തനായാൽ, അവനെ നിരീക്ഷിച്ച് മന്ത്രപ്രയോഗം ചെയ്യണം. ആദ്യ മന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ‘ഫട്’ എന്ന ഉച്ചാരണമോടെ സമാപിക്കണം; വിദ്യാമന്ത്രങ്ങൾ അമ്പതു വരെ ആകണം.

Verse 18

बाला विंशाक्षरान्ता च रुद्रा द्वाविंशगायुधा तत ऊर्ध्वन्तु ये मन्त्रा दृद्धा यावच्छतत्रयं

ബാലാ-മന്ത്രം ഇരുപത് അക്ഷരങ്ങളിൽ സമ്പൂർണ്ണമാകുന്നു. രുദ്രാ-മന്ത്രം ഇരുപത്തിരണ്ട് (അക്ഷരരൂപ) ആയുധങ്ങളാൽ സജ്ജമാണെന്ന് പറയുന്നു. ഇവയ്ക്കുമീതെയുള്ള ദൃഢ/പ്രതിഷ്ഠിത മന്ത്രങ്ങൾ പരമാവധി മൂന്നു നൂറ് അക്ഷരങ്ങൾ വരെ വ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 19

अकारादिहकारन्ताः क्रमात् पक्षौ सितासितौ अनुस्वारविसर्गेण विना चैव स्वरा दश

‘അ’ മുതൽ ‘ഹ’ വരെ ക്രമമായി രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ—ശ്വേത (സിത)യും കൃഷ്ണ (അസിത)യും. അനുസ്വാരവും വിസർഗവും ഒഴിവാക്കിയാൽ സ്വരങ്ങൾ പത്ത്.

Verse 20

ह्रस्वाः शुक्ला दीर्घाः श्यामांस्तिथयःप्रतिपम्मुखाः उदिते शान्तिकादीनि भ्रमिते वश्यकादिकम्

പ്രതിപദ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന തിഥികൾ രണ്ട് തരമാണ്—ശുക്ല (പ്രകാശ) തിഥികൾ ‘ഹ്രസ്വ’, കൃഷ്ണ/ശ്യാമ (അന്ധകാര) തിഥികൾ ‘ദീർഘ’ എന്നു പറയുന്നു. തിഥി ഉദിതാവസ്ഥയിൽ ശാന്തി മുതലായ കർമ്മങ്ങൾ വിധേയമാണ്; തിഥി ഭ്രമിത/വികൃതാവസ്ഥയിൽ വശ്യ മുതലായ പ്രയോഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 21

भ्रामिते सन्धयो द्वेषोच्चाटने स्तम्भने ऽस्तकम् इहावाहे शान्तिकाद्यं पिङ्गले कर्षणादिकम्

ഭ്രാമിത മണ്ഡലത്തിൽ സന്ധി (സമാധാനം/ഐക്യം) കർമ്മം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ദ്വേഷ–ഉച്ചാടന രൂപത്തിൽ സ്തംഭന (നിശ്ചലീകരണം) കർമ്മം വിധേയമാണ്. ഇവിടെ ആവാഹനത്തിൽ ശാന്തി മുതലായ ശാന്തിക കർമ്മങ്ങൾ; പിംഗല രൂപത്തിൽ കർഷണാദി ആകർഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പറയുന്നു.

Verse 22

मारणोच्चाटनादीनि विषुवे पञ्चधा पृथक् अधरस्य गृहे पृथ्वी ऊर्ध्वे तेजो ऽन्तरा द्रवः

മാരണ, ഉച്ചാടന മുതലായ കർമ്മങ്ങൾ വിഷുവകാലത്ത് അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളായി വേർതിരിച്ച് വിന്യസിക്കണം. അധഃ ‘ഗൃഹ’ത്തിൽ പൃഥ്വി; ഊർദ്ധ്വത്തിൽ തേജസ് (അഗ്നി); മദ്ധ്യേ ദ്രവ തത്ത്വം (ജലം) സ്ഥിതമാണ്.

Verse 23

रन्ध्रपार्श्वे वहिर्वायुः सर्वं व्याप्य महेश्वरः स्तम्भनं पार्थिवे शान्तिर्जले वश्यादि तेजसे वायौ स्याद् भ्रमणं शून्ये पुण्यं कालं समभ्यसेत्

രന്ധ്രങ്ങളുടെ പാർശ്വത്തിൽ ബഹിർവായു പ്രവർത്തിക്കുന്നു; സർവ്വവും വ്യാപിച്ച് മഹേശ്വരൻ നിലകൊള്ളുന്നു. പാർത്ഥിവ തത്ത്വത്തിൽ സ്തംഭനം, ജല തത്ത്വത്തിൽ ശാന്തി, തേജസ് തത്ത്വത്തിൽ വശ്യാദി, വായു തത്ത്വത്തിൽ ഭ്രമണം കർമ്മം. ശൂന്യ (ആകാശ) തത്ത്വത്തിൽ പുണ്യം—കാലസാധന അഭ്യസിക്കണം.