Adhyaya 312

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताविद्या नामैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ द्वादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नानामन्त्राः अग्निर् उवाच ॐ विनायकार्चनं वक्ष्ये यजेदाधारशक्तिकम् धर्माद्यष्टककन्दञ्च नालं पद्मञ्च कर्णिकाम्

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ ‘ത്വരിതാവിദ്യ’ എന്ന 311-ാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി 312-ാം അധ്യായം ‘നാനാമന്ത്രങ്ങൾ’ ആരംഭിക്കുന്നു. അഗ്നി അരുളിച്ചെയ്തു—“ഓം, വിനായകാർചന ഞാൻ ഉപദേശിക്കുന്നു. ആധാരശക്തിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ധർമാദി അഷ്ടകം, കൂടാതെ കന്ദം, നാളം, പദ്മം, കർണിക എന്നിവയും പൂജിക്കണം.”

Verse 2

तारहेम्ना चेति ख केशरं त्रिगुनं पद्मं तीव्रञ्च ज्वलिनीं यजेत् नन्दाञ्च सुयशाञ्चोग्रां तेजोवतीं विन्ध्यवासिनीं

‘താര’യും ‘ഹേമ’യും—ഈ ക്രമത്തിൽ—മന്ത്രോച്ചാരണം ചെയ്ത് കേശരംയും ത്രിഗുണ പദ്മപുഷ്പവും സമർപ്പിച്ച് തീവ്രാ, ജ്വലിനീ എന്നിവരെ പൂജിക്കണം. അതുപോലെ നന്ദാ, സുയശാ, ഉഗ്രാ, തേജോവതീ, വിന്ധ്യവാസിനീ ദേവിമാരെയും ആരാധിക്കണം.

Verse 3

गणमूर्तिं गणपत्तिं हृदयं स्याद्गणं जयः एकदन्तोत्कटशिरःशिखायाचलकर्णिने

‘ഗണമൂർത്തി’യെ ഹൃദയസ്ഥാനത്ത് വിന്യാസിക്കണം; ‘ഗണപതി’യെ ഗണങ്ങളുടെ സ്വാമിയായി സ്ഥാപിക്കണം; ‘ഗണം ജയഃ’ എന്നത് ജയമന്ത്രം. ഏകദന്തൻ, ഉത്കടശിരസ്, ശിഖായുക്തൻ, അചലകർണൻ ആയ വിനായകനെ ധ്യാനിച്ച് നമസ്കരിക്കണം.

Verse 4

गजवक्त्राय कवचं हूं फडन्तं तथाष्टकं महोदरो दण्डहस्तः पूर्वादौ मध्यतो यजेत्

ഗജവക്ത്രൻ (ഗണേശൻ) വേണ്ടി ‘ഹൂം ഫട്’ എന്നാന്തമുള്ള മന്ത്രത്തോടെ കവച-വിന്യാസം ചെയ്യണം; അഷ്ടകവും ആഹ്വാനം ചെയ്യണം. മഹോദരൻ, ദണ്ഡഹസ്തൻ എന്ന രൂപത്തിൽ ധ്യാനിച്ച് ആദ്യം കിഴക്കിലും പിന്നെ മദ്ധ്യത്തിലും പൂജിക്കണം.

Verse 5

जयो गणाधिपो गणनायको ऽथ गणेश्वरः वक्रतुण्ड एकदन्तोत्कटलम्बोदरो गज

ജയം ഭവതു! അദ്ദേഹം ഗണാധിപൻ, ഗണനായകൻ, ഗണേശ്വരൻ; വക്രതുണ്ഡൻ, ഏകദന്തൻ, ഉത്കട ലംബോദരൻ, ഗജവദനൻ (ആനമുഖൻ) ആകുന്നു.

Verse 6

वक्त्रो विकटाननो ऽथ हूं पूर्वो विघ्ननाशनः धूम्रवर्णो महेन्द्राद्यो वाह्ये विघ्नेशपूजनम्

‘വക്ത്ര’, ‘വികടാനന’, തുടർന്ന് ബീജം ‘ഹൂം’; ‘പൂർവ’, ‘വിഘ്നനാശന’; ‘ധൂമ്രവർണ’; കൂടാതെ ‘മഹേന്ദ്ര’ മുതലായവ—ഇവ വിഘ്നേശൻ (ഗണേശൻ) എന്ന ദേവന്റെ ബാഹ്യപൂജയിൽ ആവാഹിക്കേണ്ട നാമരൂപങ്ങളാണ്.

Verse 7

त्रिपुरापूजनं वक्ष्ये असिताङ्गो रुरुस् तथा चण्डः क्रोधस्तथोन्मत्तः कपाली भीषणः क्रमात्

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ത്രിപുരാ-പൂജനം വിശദീകരിക്കുന്നു. ക്രമമായി അസിതാംഗ, റുരു, ചണ്ഡ, ക്രോധ, ഉന്മത്ത, കപാലി, ഭീഷണ—ഇവരെ ആവാഹനം/സ്ഥാപനം ചെയ്യുന്നു.

Verse 8

संहारो भैरवो ब्राह्मीर्मुख्या ह्रस्वास्तु भैरबाः ब्रह्माणीषण्मुखा दीर्घा अग्न्यादौ वटुकाः क्रमात्

‘സംഹാര’ തന്നെയാണ് ഭൈരവൻ; ബ്രാഹ്മികളിൽ അവൻ മുഖ്യൻ. ഭൈരവ മന്ത്രങ്ങൾ ഹ്രസ്വ ബീജരൂപങ്ങൾ. ബ്രഹ്മാണി ‘ഷൺമുഖാ’; ദീർഘ (വിസ്തൃത) രൂപങ്ങളും ഉപദേശിക്കുന്നു. അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ക്രമമായി വടുകന്മാരെ എണ്ണുന്നു.

Verse 9

समयपुत्रो वटुको योगिनीपुत्रकस् तथा सिद्धपुत्रश् च वटुकः कुलपुत्रश् चतुर्थकः

വടുകനെ ‘സമയ-പുത്ര’ എന്നും വിളിക്കുന്നു; അതുപോലെ ‘യോഗിനീ-പുത്രക’ എന്നും ‘സിദ്ധ-പുത്ര’ എന്നും. നാലാമത്തെ നാമം ‘കുല-പുത്ര’ ആണ്.

Verse 10

हेतुकः क्षेत्रपालश् च त्रिपुरान्तो द्वितीयकः अग्निवेतालो ऽग्निजिह्वः कराली काललोचनः

‘ഹേതുക’, ‘ക്ഷേത്രപാല’ (പവിത്ര പരിസരത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ), ‘ത്രിപുരാന്ത’ (ത്രിപുരാ-സംഹാരകൻ), ‘ദ്വിതീയക’ (രണ്ടാമൻ/സഹചാരി), ‘അഗ്നി-വേതാല’ (അഗ്നിമയ വേതാലൻ), ‘അഗ്നി-ജിഹ്വ’ (അഗ്നി-ജിഹ്വ), ‘കരാളി’, ‘കാലലോചന’—ഇവയാണ് നാമങ്ങൾ.

Verse 11

एकपादश् च भीमाक्ष ऐं क्षें प्रेतस्तयासनं ऐं ह्रीं द्वौश् च त्रिपुरा पद्मासनसमास्थिता

‘ഏകപാദ’യും ‘ഭീമാക്ഷ’യും; ബീജാക്ഷരങ്ങൾ ‘ഐം’ ‘ക്ഷേം’—ദേവി പ്രേതത്തെ ആസനമാക്കി ആസീനയാണ്; കൂടാതെ ‘ഐം’ ‘ഹ്രീം’—ഇവ രണ്ടും പദ്മാസനത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതയായ ത്രിപുരയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 12

विभ्रत्यभयपुस्तञ्च वामे वरदमालिकाम् विवासिनीमिति ख त्रिपुरायजनमिति ख , छ , ज , ञ , ट च मूलेन हृदयादि स्याज्जालपूर्णञ्च कामकम्

ദേവിയെ അഭയമുദ്രയും പുസ്തകവും ധരിച്ചവളായി, ഇടങ്കയ്യിൽ വരദമുദ്രയും ജപമാലയും വഹിക്കുന്നവളായി ധ്യാനിക്കണം। ‘ഖ’ (കൂടാതെ ഖ, ഛ, ജ, ഞ, ട) അക്ഷരങ്ങളിൽ ‘വിവാസിനീ’ എന്നും ‘ത്രിപുരായജനം’ എന്നും പൂജ നടത്തണം। മൂലമന്ത്രംകൊണ്ട് ഹൃദയാദി ന്യാസങ്ങൾ ചെയ്യണം; മന്ത്രജാലം പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിതമായാൽ ‘കാമകം’ (ഇഷ്ടസിദ്ധി) കർമ്മം പൂർണ്ണമെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 13

गोमध्ये नाम संलिख्य चाष्टपत्रे च मध्यतः श्मशानादिपटे श्मशानाङ्गारेण विलेखयेत्

എട്ടിതള യന്ത്രത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ (ആ വ്യക്തിയുടെ) പേര് എഴുതിയ ശേഷം, ശ്മശാനകാര്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിൽ ശ്മശാനത്തിലെ അങ്കാര/ഭസ്മംകൊണ്ട് അത് രേഖപ്പെടുത്തണം।

Verse 14

चिताङ्गारपिष्टकेन मूर्तिं ध्यात्वा तु तस्य च क्षिप्त्वोदरे नीलसूत्रैर् वेष्ट्य चोच्चाठनं भवेत्

ചിതയിലെ അങ്കാരപിഷ്ടി ഉപയോഗിച്ച് ആ വ്യക്തിയുടെ പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തി/ധ്യാനിച്ച്, അത് ഉദരത്തിൽ വെച്ച് നീല നൂലുകളാൽ പൊതിഞ്ഞാൽ ഉച്ചാടന (അകറ്റൽ) കർമ്മം സിദ്ധമാകുന്നു।

Verse 15

ॐ नमो भगवति ज्वालामानिनि गृध्रगणपरिवृते स्वाहा युद्धेगच्छन् जपन्मन्त्रं पुमान् साक्षाज्जयी भवेत् ॐ श्रीं ह्रीं क्लीं श्रियै नमः उत्तरादौ च घृणिनी सूर्या पुज्या चतुर्दले

“ഓം നമോ ഭഗവതി ജ്വാലാമാനിനി ഗൃധ്രഗണപരിവൃതേ സ്വാഹാ।” യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഈ മന്ത്രം ജപിക്കുന്ന പുരുഷൻ പ്രത്യക്ഷമായി ജയിയാകും। പിന്നെ: “ഓം ശ്രീം ഹ്രീം ക്ലീം ശ്രിയൈ നമഃ।” കൂടാതെ ഉത്തരാദി ദളങ്ങളിൽ ചതുര്ദള പദ്മത്തിൽ ‘ഘൃണിനീ’യും ‘സൂര്യാ’യും പൂജ്യരാണ്।

Verse 16

आदित्या प्रभावती च हेमाद्रिमधुराश्रयः ॐ ह्रीं गौर्यै नमः गौरीमन्त्रः सर्वकरः होमाद्ध्यानाज्जपार्चनात्

അവൾ ആദിത്യയും പ്രഭാവതിയും; ഹേമാദ്രിയുടെ മാധുര്യത്തിന്റെ ആശ്രയമാണ്. ‘ഓം ഹ്രീം ഗൗര്യൈ നമഃ’—ഈ ഗൗരീമന്ത്രം സർവകാര്യസിദ്ധിദായകം; ഹോമം, ധ്യാനം, ജപം, അർച്ചന എന്നിവയാൽ ഫലം നൽകുന്നു.

Verse 17

रक्ता चतुर्भुजा पाशवरदा दक्षिणे करे अङ्कुशाभययुक्तान्तां प्रार्थ्य सिद्धात्मना पुमान्

രക്തവർണ്ണയും ചതുര്ഭുജയും ആയ ദേവിയെ—പാശധാരിണി, വരദായിനി, വലങ്കയ്യിൽ അങ്കുശവും അഭയമുദ്രയും ഉള്ളവളെ—ആഹ്വാനം ചെയ്ത്, സിദ്ധചിത്തനായ പുരുഷൻ അവളോടു പ്രാർത്ഥിക്കണം.

Verse 18

जीवेद्वर्षशतं धीमान्न चौरारिभयं भवेत् क्रुद्धः प्रसादी भवति युधि मन्त्राम्बुपानतः

മന്ത്രസംസ്കൃത ജലം പാനം ചെയ്താൽ ബുദ്ധിമാൻ നൂറുവർഷം ജീവിക്കും; കള്ളന്മാരുടെയും ശത്രുക്കളുടെയും ഭയം ഉണ്ടാകില്ല. ക്രുദ്ധനായവനും ശാന്തനും പ്രസന്നനും ആകുന്നു; യുദ്ധത്തിലും മന്ത്രജലപാനം ധൈര്യവും അനുഗ്രഹവും നൽകുന്നു.

Verse 19

अञ्जनं तिलकं वश्ये जिह्वाग्रे कविता भवेत् तज्जपान्मैथुनं वश्ये तज्जपाद्योनिवीक्षणम्

ഈ മന്ത്രം അഞ്ജനമായും തിലകമായും പ്രയോഗിച്ചാൽ വശീകരണശക്തി ലഭിക്കുന്നു; നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കവിത ഉദിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ജപം മൂലം മൈഥുനം നിയന്ത്രണവിധേയമാകുന്നു; ഇതിന്റെ ജപം മൂലം യോനി-ദർശനസിദ്ധി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 20

स्पर्शाद्वशी तिलहोमात्सर्वञ्चैव तु सिध्यति सप्ताभिमन्त्रितञ्चान्नं भुञ्जंस्तस्य श्रियः सदा

സംസ്കൃത സ്പർശം കൊണ്ടു (മറ്റൊരാൾ) വശമാകുന്നു; തിലഹോമം കൊണ്ടു എല്ലാം സിദ്ധിക്കുന്നു. ഏഴുതവണ മന്ത്രാഭിമന്ത്രിതമായ അന്നം ഭുജിക്കുന്നവൻ സദാ ശ്രീസമ്പത്ത് അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 21

अर्धनारीशरूपो ऽयं लक्ष्म्यादिवैष्णवादिकः अनङ्गरूपा शक्तिश् च द्वितीया मदनातुरा

ഈ തത്ത്വം അർദ്ധനാരീശ്വരരൂപവും, ലക്ഷ്മ്യാദി വൈഷ്ണവപ്രകാരവും ആകുന്നു. രണ്ടാം ശക്തി അനംഗൻ (കാമൻ) രൂപിണി; മദനാതുരത്വം മൂലം വ്യാകുലയായവൾ.

Verse 22

पवनवेगा भुवनपाला वै सव्वसिद्धिदा अनङ्गमदनानङ्गमेखलान्ताञ्चपेच्छ्रिये

ശ്രീദേവിക്ക് നമസ്കാരം—കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ളവൾ, ഭുവനപാലിക, സർവ്വസിദ്ധിദായിനി; അനംഗൻ (കാമൻ)നെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നവൾ, മനോഹര മേഖലാധാരിണി, അന്തഭാഗം പിച്ഛസദൃശ ദീപ്ത അലങ്കാരത്തോടെ ശോഭിക്കുന്നവൾ.

Verse 23

पद्ममध्यदलेषु ह्रीं स्वरान् कादींस्तितः स्त्रियाः षट्कोणे वा घटे वाथ लिखित्वा स्याद्वशीकरं

പദ്മയന്ത്രത്തിന്റെ മദ്ധ്യദളങ്ങളിൽ ‘ഹ്രീം’ ബീജം, സ്വരങ്ങളും ‘ക’ മുതലായ വ്യഞ്ജനങ്ങളും, സ്ത്രീയുടെ നാമവും ചേർത്ത് എഴുതണം. അത് ഷട്കോണത്തിലോ ഘടത്തിലോ എഴുതിയാൽ വശീകരണപ്രയോഗം സിദ്ധമാകുന്നു.

Verse 24

ॐ ह्रीं छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ मूलमन्त्रः षडङ्गओयं रक्तवर्णे त्रिकोणके द्रवणी ह्लादकारिणी क्षोभिणी गुरुशक्तिका

“ഓം ഹ്രീം ഛം നിത്യക്ലിന്നേ മദദ്രവേ ഓം ഓം”—ഇതാണ് മൂലമന്ത്രം. ഇതിന് ഷഡംഗ-ന്യാസാദി വിധി പ്രയോഗിക്കണം. ദേവി രക്തവർണാ, ത്രികോൺസ്ഥ; ദ്രവണീ, ഹ്ലാദകാരിണീ, ക്ഷോഭിണീ, ഗുരുശക്തിസ്വരൂപിണി.

Verse 25

ईशानादौ च मध्ये तां नित्यां पाशाङ्कुशौ तथा कपालकल्पकतरुं वीणा रक्ता च तद्वती

ഈശാന ദിക്കിലും (വടക്കുകിഴക്ക്) മദ്ധ്യത്തിലും ആ നിത്യദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം. അവൾ പാശവും അങ്കുശവും ധരിക്കുന്നു; കപാലം, കല്പതരു, വീണ എന്നിവയും വഹിക്കുന്നു; അവൾ രക്തവർണയും ആ ചിഹ്നങ്ങളാൽ യുക്തയും ആകുന്നു.

Verse 26

नित्याभया मङ्गला च नववीरा च मङ्गला दुर्भगा मनोन्मनी पूज्या द्रावा पूर्वादितः स्थिता

അവൾ നിത്യാഭയാ (സദാ നിർഭയ), മംഗളാ (ശുഭദായിനി), നവവീരാ (നവവിധ വീര്യസമ്പന്ന) എന്നും വീണ്ടും മംഗളാ. അവൾ ദുര്ഭഗാ (ദുര്ഭാഗ്യനാശിനി), മനോന്മനി (മനസ്സിന് അതീത), പൂജ്യാ, ദ്രാവാ (തടസ്സങ്ങളെ ദ്രവിപ്പിക്കുന്നവൾ); അവൾ കിഴക്ക് മുതലായ ദിക്കുകളിൽ സ്ഥാപിതയാണ്।

Verse 27

ॐ ह्रीं अनङ्गाय नमः ॐ ह्रीं ह्रीं स्मराय नमः मन्मथाय च माराय कामायैवञ्च पञ्चधा कामाः पाशाङ्कुशौ चापवाणाः ध्येयाश् च विभ्रतः

“ഓം ഹ്രീം, അനംഗായ നമഃ. ഓം ഹ്രീം ഹ്രീം, സ്മരായ നമഃ. കൂടാതെ മന്മഥ, മാര, കാമ എന്നിവർക്കും നമഃ.” കാമദേവനെ പഞ്ചധാ രൂപത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം—അവൻ പാശവും അങ്കുശവും, കൂടാതെ ധനുസ്സും ബാണങ്ങളും ധരിക്കുന്നു।

Verse 28

रतिश् च विरतिः प्रीतिर्विप्रीतिश् च मतिर्धृतिः विधृतिः पुष्टिरेभिश् च क्रमात् कामादिकैर् युताः ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ अ आ इ ई उ ऊ ऋ ॠ ऌ ॡ ए ऐ ओ औ अं अः क ख ग घ ङ च छ ज झ ञ ट ठ ड ढ ण त थ द ध न प फ ब भ म य र ल व श ष स ह क्ष ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे स्वाहा आधारशक्तिं पद्मञ्च सिंहे देवीं हृदादिषु

രതി, വിരതി, പ്രീതി, വിപ്രീതി, മതി, ധൃതി, വിധൃതി, പുഷ്ടി—ഈ ശക്തികളെ ക്രമമായി കാമാദികളോടു ചേർത്ത് നിയോഗിക്കണം. തുടർന്ന് ജപം: “ഓം ഛം നിത്യക്ലിന്നേ മദദ്രവേ।” പിന്നെ മാതൃകാ (വർണമാല) ജപം—“അ ആ…അം അഃ; ക ഖ…ഹ ക്ഷ।” വീണ്ടും: “ഓം ഛം നിത്യക്ലിന്നേ മദദ്രവേ സ്വാഹാ।” തുടർന്ന് ആധാരശക്തി, പദ്മം, സിംഹാസനം എന്നിവ ന്യാസം ചെയ്ത് ദേവിയെ ഹൃദയാദി സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കണം।