Adhyaya 9: The Sequence of Creation, the Emergence of the Praṇava, and the Fish Incarnation’s Retrieval of the Vedas

Verse 1

धरन्युवाच । आदौ कृतयुगे नाथ किं कृतं विश्वमूर्त्तिना । नारायणेन तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ९.१ ॥

ທ່ານທະຣະນີກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໃນຍຸກກຣິຕະຍຸກ, ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານ ໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງທັງໝົດນັ້ນ ຕາມຄວາມຈິງ ແລະຫຼັກການແທ້.”

Verse 2

श्रीवराह उवाच । पूर्वं नारायणस्त्वेको नासीत्किञ्चिद्धरेः परम् । सैक एव रतिं लेभे नैव स्वच्छन्दकर्मकृत् ॥ ९.२ ॥

ພຣະວະຣາຫະຕັດວ່າ: ໃນການກ່ອນ ນາຣາຍະນະມີຢູ່ແຕ່ພຣະອົງດຽວ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດເກີນກວ່າຮະຣິ. ພຣະອົງດຽວໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ ແລະບໍ່ກະທຳຕາມອາລົມລ້ວນໆ.

Verse 3

तस्य द्वितीयमिच्छन्तश्चिन्ता बुद्ध्यात्मिका बभौ । असावित्येव संज्ञाया क्षणं भास्करसन्निभा ॥ ९.३ ॥

ເມື່ອພຣະອົງປາດຖະນາສິ່ງທີ່ສອງ ຄວາມຄິດ (ຈິນຕາ) ອັນເປັນສະພາບແຫ່ງປັນຍາ ກໍ່ປາກົດຂຶ້ນ; ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງນາງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍນາມ “ອະເສົາ (Asau)” ດັ່ງຮັດສະມີຕາເວັນ.

Verse 4

तस्याऽपि द्विधा भूता चिन्ता । अभूद् ब्रह्मवादिनी । उमेति संज्ञया यत्तत्सदा मर्त्ये व्यवस्थिताः ॥ ९.४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດນັ້ນກໍ່ແບ່ງເປັນສອງສ່ວນ; ນາງກາຍເປັນຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ (brahman). ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບນາມ “ອຸມາ (Umā)” ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດໃນໂລກມະນຸດ.

Verse 5

ॐ इत्येकाक्षरीभूता ससर्जेमां महीं तदा । भूः ससर्ज भुवं सोऽपि स्वः ससर्ज ततो महः ॥ ९.५ ॥

ຕໍ່ມາ ນາງກາຍເປັນສຽງພະຍາງດຽວ “ໂອມ (Om)” ແລະສ້າງແຜ່ນດິນນີ້. ນາງສ້າງ “ພູຫ໌ (Bhūḥ)” ແລະກໍ່ສ້າງ “ພຸວະຫ໌ (Bhuvaḥ)”; ຕໍ່ຈາກນັ້ນສ້າງ “ສະວະຫ໌ (Svaḥ)” ແລະຕໍ່ມາ “ມະຫະຫ໌ (Mahaḥ)”.

Verse 6

ततश्च जन इत्येव तपश्चात्मा प्रलीयते । एतदोतम् तथा प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ ९.६ ॥

ຕໍ່ມາ ໃນຂັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຈະນະ (Jana)” ຕະປະ (ການບຳເນັດ) ແລະ ອາດມັນ (ātman) ຖືກກ່າວວ່າລະລາຍ. ລຳດັບທັງໝົດນີ້ຖືກທໍ່ ແລະຮ້ອຍຮັດ—ທັງເສັ້ນຍືນແລະເສັ້ນພາດ—ດັ່ງກຸ່ມເມັດມະນີຢູ່ເທິງສາຍດ້າຍ.

Verse 7

जगत्प्रणवतो भूतं शून्यमेतत्स्थितं तदा । येयं मूर्तिर्भगवतः शंकरः स स्वयं हरिः ॥ ९.७ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ຈັກກະວານທີ່ເກີດຈາກພຣະພະຍາງສັກສິດ ປຣານະວະ (Oṁ) ຢືນຢູ່ໃນຄວາມວ່າງເປົ່າ. ຮູບນີ້ແຫຼະແມ່ນຮູບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ພຣະສັງກະຣະ ແມ່ນພຣະຫຣິເອງ.

Verse 8

शून्यान् लोकानिमान् दृष्ट्वा सिसृक्षुर्मूर्तिमुत्तमाम् । क्षोभयित्वा मनोधाम तत्राकारः स्वमात्रतः ॥ ९.८ ॥

ເມື່ອພຣະອົງເຫັນໂລກເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າ ພຣະອົງປາຖະໜາຈະສ້າງຮູບກາຍອັນສູງສຸດ ແລະໄດ້ກະທົບໃຫ້ແດນໃຈຂອງພຣະອົງເຄື່ອນໄຫວ; ຈາກນັ້ນ ຮູບຮ່າງກໍເກີດຂຶ້ນຈາກສານະສຳຄັນຂອງພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 9

स्थितस्तस्मिन् यदा क्षुब्धे ब्रह्माण्डमभवत्तदा । तस्मिंस्तु शकलिभूते भूर्लोकं च व्यवस्थितम् ॥ ९.९ ॥

ເມື່ອສະພາບເດີມນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ແລະຖືກກະທົບໃຫ້ສັ່ນໄຫວ ໃນເວລານັ້ນ ບຣະຫມານະດະ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ກໍເກີດຂຶ້ນ. ແລະເມື່ອມັນແຕກແຍກເປັນສ່ວນໆ ໂລກພູຣະໂລກ (ໂລກແຜ່ນດິນ) ກໍຖືກຈັດວາງໃຫ້ຢູ່ໃນລຳດັບຂອງມັນ.

Verse 10

अपरं भुवनं प्रायान्मध्ये भास्करसन्निभम् । पुराणपुरुषो व्याप्य पद्मकोशे व्यवस्थितः ॥ ९.१० ॥

ຕໍ່ໄປອີກ ປາກົດມີພູມິພາກໂລກອື່ນໜຶ່ງ ຢູ່ກາງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ. ທີ່ນັ້ນ ປຸຣານະປຸຣຸສະ (ບຸກຄົນດັ້ງເດີມ) ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທັງປວງ ສະຖິດຢູ່ໃນກະເປົາດອກບົວ.

Verse 11

स हि नारायणो देवः प्राजापत्येन तेजसा । अकाराद्यं स्वरं नाभ्यां हलं च विससर्ज ह ॥ ९.११ ॥

ເພາະວ່າ ພຣະນາຣາຍະນະເທວະນັ້ນ ໂດຍລັດສະມີແຫ່ງການກໍເກີດດັ່ງພຣະປຣະຊາປະຕິ ໄດ້ປ່ອຍອອກຈາກສະດືຂອງພຣະອົງ ສຽງສະຫຼະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ອ» (ສຽງດັ້ງເດີມ) ແລະຍັງປ່ອຍ «ໄຖ» ອອກມາດ້ວຍ.

Verse 12

अमूर्तसृष्टौ शास्त्राणि उदगायत् तदा दिशः । सुष्ट्वा पुनरमेयात्मा चिन्तयामास धारणम् ॥ ९.१२ ॥

ໃນເວລາແຫ່ງການສ້າງອັນບໍ່ມີຮູບ (ອະມູຣຕ) ຄຳສອນສາດສະຕຣາໄດ້ກ້ອງກັງວານ ແລະທິດທັງປວງກໍຂັບຮ້ອງຂຶ້ນ. ເມື່ອສ້າງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ອາຕະມາອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໄດ້ພິຈາລະນາ “ທາຣະນາ” ຫຼືຫຼັກແຫ່ງການຄ້ຳຈຸນຮັກສາ.

Verse 13

तस्य चिन्तयतो नेत्रात् तेजः समभवन् महत् । दक्षिणं वह्निसङ्काशं वामं तुहिनसन्निभम् ॥ ९.१३ ॥

ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງພິຈາລະນາ ມີລັງສີອັນໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະນັຍນາ: ຂ້າງຂວາຄ້າຍໄຟ ແລະຂ້າງຊ້າຍຄ້າຍນ້ຳຄ້າງຫຼືຫິມະ.

Verse 14

तं दृष्ट्वा चन्द्रसूर्यौ तु कल्पितौ परमेष्ठिना । ततः प्राणः समुत्तस्थौ वायुश्च परमेष्ठिनः ॥ ९.१४ ॥

ເມື່ອເຫັນສິ່ງນັ້ນ ພຣະປະຣະເມດຖິນ (ຜູ້ຈັດລຽງສູງສຸດ) ໄດ້ປັ້ນແຕ່ງດວງຈັນ ແລະ ດວງອາທິດ. ຕໍ່ມາ ຈາກພຣະປະຣະເມດຖິນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພຣານະ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ແລະ ວາຍຸ (ລົມ).

Verse 15

स एव वायुः भगवान् योऽद्यापि हृदिगो विभुः । तस्माद् वह्निः समुत्तस्थौ तस्मादग्नेर् जलं महत् ॥ ९.१५ ॥

ວາຍຸນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ ຜູ້ຍັງສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຈົນທຸກມື້ນີ້. ຈາກວາຍຸນັ້ນ ໄຟໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລະຈາກໄຟນັ້ນ ນ້ຳອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ປະກົດອອກມາ.

Verse 16

य एवाग्निः स वै तेजो ब्राह्मं परमकारणम् । बाहुभ्यामप्यसौ तेजः क्षात्रं तेजः ससर्ज ह ॥ ९.१६ ॥

ໄຟ (ອັກນິ) ນັ້ນແຫຼະແມ່ນເຕຊະ (ພະລັງແຫ່ງແສງ) ເປັນພະລັງບຣາຫມັນ ແລະເປັນເຫດປັດໃຈສູງສຸດ. ຈາກແຂນທັງສອງ ເຕຊະດຽວນັ້ນໄດ້ສ້າງ “ກະສາຕຣະ-ເຕຊະ” ຄືພະລັງອຳນາດແຫ່ງກະສັດ/ນັກຮົບ.

Verse 17

ऊरुभ्यामपि वैश्यांश्च पद्भ्यां शूद्रांस्तथा विभुः । ततस्तु ससृजे यक्षान् राक्षसांश्च तथा विभुः ॥ ९.१७ ॥

ຈາກຕົ້ນຂາດ້ວຍ ພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດວັຍສະຍະ; ແລະຈາກຕີນ ກໍໄດ້ບັງເກີດຊູດຣະ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງຍັງສ້າງຢັກສະ ແລະ ຣາກສະສະ ອີກດ້ວຍ.

Verse 18

चतुर्विधैस्तु भूरलोकं भुवर्लोकं वियच्छरैः । भूतैः स्वर्मार्गगैरन्यैः स्वर्लोकं समपूरयत् ॥ ९.१८ ॥

ແຕ່ດ້ວຍສັດມີຊີວິດ 4 ປະເພດ ພຣະອົງໄດ້ເຕີມເຕັມພູຣໂລກ (Bhūrloka) ແລະ ພູວັຣໂລກ (Bhuvarloka). ແລະດ້ວຍສັດອື່ນໆ ຜູ້ເຄື່ອນໄຫວຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະວັນ (Svarga) ພຣະອົງໄດ້ເຕີມເຕັມສະວັຣໂລກ (Svarloka) ຢ່າງສົມບູນ.

Verse 19

महर्लोकं तथा तैस्तैर्भूतैश्च सनकादिभिः । जनोलोकं ततश्चैव वैराजैः समपूरयत् ॥ ९.१९ ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ມະຫັຣໂລກ (Maharloka) ຖືກເຕີມເຕັມໂດຍສັດນານາເຫຼົ່ານັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍສະນະກະ (Sanaka) ແລະລະສີອື່ນໆ. ແລະຕໍ່ມາ ຈະໂນໂລກ (Janoloka) ກໍຖືກເຕີມເຕັມໂດຍວັຍຣາຈະ (Vairāja).

Verse 20

तपोलोकं ततो देवास्तपोनिṣ्ठैरपूरयत् । अपुनर्मारकैर्देवैः सत्यलोकमपूरयत् ॥ ९.२० ॥

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເຕີມເຕັມຕະໂປໂລກ (Tapoloka) ດ້ວຍຜູ້ມັ່ນຄົງໃນຕະປະ (austerity). ແລະສັດຍະໂລກ (Satyaloka) ຖືກເຕີມເຕັມໂດຍເທວະຜູ້ບໍ່ຕ້ອງກັບຄືນ (ບໍ່ຕົກກັບສູ່ການເກີດຕາຍ).

Verse 21

सृष्टिं सृष्ट्वा तथा देवो भगवान् भूतभावनः । कल्पसंज्ञं स्वकं घस्त्रं जागर्ति परमेश्वरः ॥ ९.२१ ॥

ເມື່ອພຣະອົງສ້າງສັນການສ້າງ (sṛṣṭi) ແລ້ວ ພຣະເທວະຜູ້ເປັນພຣະພະຄະວານ ຜູ້ອຸ້ມຊູຊີວິດທັງປວງ ຍັງຄົງຕື່ນຢູ່ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເຝົ້າຮັກສາເຄື່ອງມືຂອງພຣະອົງ (ghastra) ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ກັລປະ” (kalpa).

Verse 22

तस्मिन् जगति भूर्लोको भुवर्लोकश्च जायते । स्वर्लोकश्च त्रयोऽप्येते जायन्ते नात्र संशयः ॥ ९.२२ ॥

ໃນຈັກກະວານນັ້ນ ພູຣໂລກ (Bhūrloka) ແລະ ພູວຣໂລກ (Bhuvarloka) ເກີດຂຶ້ນ; ແລະ ສະວັຣໂລກ (Svarloka) ກໍເກີດຂຶ້ນດ້ວຍ—ໂລກທັງສາມນີ້ເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 23

सुप्ते तु देवे कल्पान्ते तावती रात्रिरिष्यते । त्रैलोक्यमेतत् सुप्तं स्यात् तथोपप्लवतां गतम् ॥ ९.२३ ॥

ເມື່ອເທວະອົງຫຼັບໃນທ້າຍກັລປະ ກໍຖືກກ່າວວ່າມີຄືນທີ່ຍາວເທົ່າກັນນັ້ນເກີດຂຶ້ນ. ໃນຄືນນັ້ນ ໄຕໂລກທັງໝົດດຸດດັ່ງຫຼັບ ແລະຜ່ານໄປສູ່ສະພາບນ້ຳຖ້ວມແລະການລະລາຍສູນ.

Verse 24

ततो रात्र्यां व्यतीतायामुत्थितः कमलेक्षणः । चिन्तयामास तान् वेदान् मातरं च चतुर्ष्वपि । चिन्तयानः स देवेशस्तान् वेदान् नाध्यगच्छत ॥ ९.२४ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄືນນັ້ນຜ່ານໄປ ພຣະອົງຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວກໍລຸກຂຶ້ນ. ພຣະອົງຄິດພິຈາລະນາເຖິງພຣະເວດາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະເຖິງແມ່ທັງສີ່; ແຕ່ເຖິງຈະຄິດພິຈາລະນາ ພຣະເທວະເຈົ້າກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈພຣະເວດາເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້.

Verse 25

लोकमार्गस्थितिं कर्त्तुं निद्राज्ञानेन मोहितः । चिन्तयामास देवेशो नात्र वेदा व्यवस्थिताः ॥ ९.२५ ॥

ຖືກຫຼອກລວງໂດຍການຫຼັບແລະອະວິຊາ ພຣະເທວະເຈົ້າໄດ້ຄິດພິຈາລະນາວ່າຈະຈັດຕັ້ງລຳດັບແຫ່ງທາງເດີນຂອງໂລກແນວໃດ: “ໃນທີ່ນີ້ ພຣະເວດາຍັງບໍ່ທັນຖືກຈັດໃຫ້ຢູ່ໃນລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ.”

Verse 26

ततः स्वमूर्तौ तोयाख्ये लीनान् दृष्त्वा सुरेश्वरः । जिघृक्षुश्चिन्तयामास मत्स्यो भूत्वाविशज्जलम् ॥ ९.२६ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເວດາເຫຼົ່ານັ້ນຫຼວມຢູ່ໃນຮູບອົງຂອງພຣະອົງເອງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ນ້ຳ”. ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຍຶດເອົາມັນ ພຣະອົງຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາ ແລະກາຍເປັນປາ ເຂົ້າໄປໃນນ້ຳ.

Verse 27

एवं ध्यात्वा महामत्स्यस्तत्क्षणात् समजायत । विवेश च जलं देवः समन्तात् क्षोभयन्निव ॥ ९.२७ ॥

ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມະຫາປາໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນທັນທີ. ພຣະເທວະໄດ້ເຂົ້າສູ່ນ້ຳ ດຸດດັ່ງກຳລັງກະທົບໃຫ້ນ້ຳສັ່ນໄຫວຮອບດ້ານ.

Verse 28

तस्मिन् प्रविष्टे सहसा जलं तु महामहीधृग्वपुषि प्रकाशम् । मात्स्यं गते देववरे महोदधिं हरिं स्तवैस्तुष्टुवुरुद्धृतक्षितिम ॥ ९.२८ ॥

ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າໄປ ນ້ຳກໍປາກົດສະຫວ່າງຂຶ້ນທັນທີ ຮອບກາຍອັນໃຫຍ່ຂອງຜູ້ທີ່ຊົງຮັບແຜ່ນດິນ. ເມື່ອພຣະເທວະຜູ້ປະເສີດຜ່ານພົ້ນຮູບປາແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນຮະຣິ ຜູ້ຍົກແຜ່ນດິນ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ທ່າມກາງມະຫາສະໝຸດ.

Verse 29

नमोऽस्तु वेदान्तरगाप्रतर्क्य नमोऽस्तु नारायण मत्स्यरूप । नमोऽस्तु ते सुस्वर विश्वमूर्त्ते नमोऽस्तु विद्याद्वयरूपधारिन् ॥ ९.२९ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ເກີນກວ່າການຄາດຄະເນແຫ່ງເຫດຜົນ ແຕ່ສະຖິດຢູ່ໃນສາຍທາງແຫ່ງເວທານຕະ. ນະໂມຕໍ່ນາຣາຍະນະ ຜູ້ຊົງຮັບຮູບປາ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະວາຈາສຸພະສຽງ ແລະເປັນຮູບແຫ່ງສາກົນ. ນະໂມຕໍ່ຜູ້ຊົງຖືຮູບແຫ່ງວິທະຍາສອງປະການ.

Verse 30

नमोऽस्तु चन्द्रार्कमरुत्स्वरूप जलान्तविश्वस्थित चारुनेत्र । नमोऽस्तु विष्णोः शरणं व्रजामः प्रपाहि नो मत्स्यतनुं विहाय ॥ ९.३० ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຈັນທຣາ ອາທິດ ແລະລົມ; ໂອ ຜູ້ມີນັຍນາງາມ ຜູ້ທີ່ສາກົນສະຖິດຢູ່ໃນນ້ຳພາຍໃນພຣະອົງ. ນະໂມຕໍ່ວິສນຸ—ພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ທີ່ພຶ່ງຂອງພຣະອົງ; ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງພວກເຮົາ ໂດຍວາງຮູບປາໄວ້.

Verse 31

त्वया ततं विश्वमनन्तमूर्ते पृथग्गते किञ्चिदिहास्टि देव । भवान् न चास्य व्यतिरिक्तमूर्तिस्त्वत्तो वयं ते शरणं प्रपन्नाः ॥ ९.३१ ॥

ໂອ ພຣະເທວະຜູ້ມີຮູບອັນອະນັນຕະ, ສາກົນທັງປວງນີ້ຖືກພຣະອົງແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ. ແມ່ນແຕ່ຈະປາກົດເຫັນເປັນສ່ວນໆ ແຕ່ໃນນີ້ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ຢູ່ນອກຈາກພຣະອົງ. ບໍ່ມີຮູບໃດຂອງສາກົນທີ່ແຍກອອກຈາກພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ.

Verse 32

खात्मेन्दुवह्निश्च मनश्च रूपं पुराणमूर्त्तेस्तव चाब्जनेत्र । क्षमस्व शम्भो यदि भक्तिहीनं त्वया जगद्भासति देवदेव ॥ ९.३२ ॥

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ອາກາດ, ອັດຕາ, ດວງຈັນ, ໄຟ ແລະ ຈິດ ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະອົງບູຮານຂອງທ່ານ. ໂອ ຊັມພູ, ຂໍອະໄພຖ້າຄໍາສັນລະເສີນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຂາດພັກຕິ; ໂອ ເທວະເທວະ, ໂລກທັງປວງສ່ອງສະຫວ່າງໂດຍທ່ານ.

Verse 33

विरुद्धमेतत् तव देवरूपं सुभीषणं सुस्वनमद्रितुल्यम् । पुराण देवेश जगन्निवास शमं प्रयाह्यच्युत तीव्रभानो ॥ ९.३३ ॥

ນີ້ດູເຫມືອນຂັດແຍ້ງກັບຮູບເທວະຂອງທ່ານ—ນ່າຢ້ານ, ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງ, ແລະໃຫຍ່ດັ່ງພູ. ໂອ ຜູ້ບູຮານ, ຈອມເທວະ, ທີ່ພັກພິງຂອງໂລກ—ໂອ ອະຈຸຕະ, ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງແຮງກ້າ—ຂໍໃຫ້ສົງບົບ ແລະກັບຄືນສູ່ຄວາມສະງົບ.

Verse 34

वयं हि सर्वे शरणं प्रपन्ना भयाच्च ते रूपमिदं प्रपश्य । लोके समस्तं भवता विना तु न विद्यते देहगतं पुराणम् ॥ ९.३४ ॥

ພວກເຮົາທັງໝົດໄດ້ຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງໃນທ່ານ; ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານ ເມື່ອໄດ້ເຫັນຮູບນີ້ຂອງທ່ານ—ຫາກບໍ່ມີທ່ານ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍໃນໂລກທັງປວງ, ແລະບໍ່ມີຫຼັກບູຮານໃດທີ່ສະຖິດໃນກາຍ.

Verse 35

एवं स्तुतस्तदा देवो जलस्थान् जगृहे च सः । वेदान् सोपनिषच्छास्त्रानन्तःस्थं रूपमास्थितः ॥ ९.३५ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ, ພຣະເທວະໄດ້ຈັບຖືສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນນ້ໍາ. ໂດຍຮັບຮູບອັນສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ, ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມພຣະເວດະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍອຸປະນິສັດ ແລະ ຊາສະຕຣະ.

Verse 36

यावत्स्वमूर्तिर्भगवांस्तावदेव जगत् त्विदम् । कूटस्थे तल्लयं याति विकृतिस्थे विवर्द्धते ॥ ९.३६ ॥

ຕາບໃດທີ່ພຣະຜູ້ເປັນພຣະພາກສະຖິດຢູ່ໃນຮູບປະກົດຂອງພຣະອົງ, ຕາບນັ້ນໂລກນີ້ກໍດໍາລົງຢູ່. ເມື່ອຫຼັກອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ (kūṭastha) ປາກົດ, ມັນເຄື່ອນໄປສູ່ການລະລາຍ; ເມື່ອຫຼັກແຫ່ງການປ່ຽນແປງ (vikṛti) ປາກົດ, ມັນຂະຫຍາຍເຕີບໃຫຍ່.