Adhyaya 89: The Hierarchy of the Trimūrti and the Manifestation of the Goddess Trikalā

Verse 1

एतेषां कतमो देवः परः को वा अथवा अपरः । एतद्देव ममाचक्ष्व परं कौतूहलं विभो ॥ ८९.२ ॥

ໃນບັນດານີ້ ເທວະອົງໃດເປັນສູງສຸດ ແລະອົງໃດເປັນຮອງ ຫຼືຕ່ຳກວ່າ? ໂອ ເທວະ, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າ—ຄວາມສົນໃຈຂອງຂ້າລຶກຊຶ້ງນັກ, ໂອ ຜູ້ມີລິດເດດ.

Verse 2

तस्याश्चर्याण्यनेकानि विविधानि वरानने । श्रृणु सर्वाणि चार्वङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ ८९.४ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ, ກ່ຽວກັບນາງນັ້ນມີອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ ແລະຫຼາກຫຼາຍ. ໂອ ນາງຜູ້ມີອວັຍະວະງາມ, ຈົ່ງຟັງທັງໝົດນີ້ຕາມທີ່ຂ້າກຳລັງເລົ່າ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 3

धरन्युवाच । परमात्मा शिवः पुण्य इति केचिद् भवं विदुः । अपरे हरिमीशानमिति केचिच्चतुर्मुखम्

ແຜ່ນດິນກ່າວວ່າ: “ບາງຄົນຮູ້ຈັກ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ວ່າເປັນ ປະຣະມາຕະມັນ ອັນບໍລິສຸດ; ອື່ນໆກ່າວວ່າ ຫຣິ ແມ່ນ ອີສານ; ແລະບາງຄົນກໍຈຳແນກຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ) ເປັນທີ່ສຸດ”

Verse 4

केचिल्लोष्ठांस्तु सङ्गृह्य युयुधुर्गणनायकाः । अपरे मल्लयुद्धेन युयुधुर्बलदर्पिताः । एवं गणसहस्रेण वृतो देवो महेश्वरः ॥

ຫົວໜ້າພວກຄະນະບາງພວກເກັບກ້ອນດິນແລ້ວອອກຮົບ; ອີກພວກໜຶ່ງຜູ້ຫຍິ່ງໃນກຳລັງ ຕໍ່ສູ້ດ້ວຍການປ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຖືກລ້ອມຮອບໂດຍຄະນະນັບພັນ.

Verse 5

यावदास्ते स्वयं देव्याः क्रीडन् देववरः स्वयम् । तावद् ब्रह्मा स्वयं देवैरुपायात् सह सत्वरः ॥

ໃນຂະນະທີ່ເທບຜູ້ປະເສີດຢູ່ເອງ ແລະກຳລັງສຳລານກັບພຣະເທວີ ພຣະພຣະຫມາກໍມາຮອດດ້ວຍຄວາມເຮັ່ງຮ້ອນ ພ້ອມດ້ວຍເທບທັງຫຼາຍ

Verse 6

तमागतं अथो दृष्ट्वा पूजयित्वा विधानतः । उवाच परमो देवो रुद्रो ब्रह्माणमव्ययम् ॥

ເມື່ອເຫັນທ່ານມາຮອດ ກໍໄດ້ບູຊາຕ້ອນຮັບຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວພຣະຣຸທຣະ ເທບສູງສຸດ ໄດ້ກ່າວກັບພຣະພຣະຫມາຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ

Verse 7

किमागमनकृत्यं ते ब्रह्मन् ब्रूहि ममाचिरम् । किं च देवास्त्वरायुक्ता आगता मम सन्निधौ ॥

“ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າມາດ້ວຍກິດອັນໃດ ຈົ່ງບອກເຮົາໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ; ແລະເຫດໃດເທບທັງຫຼາຍຈຶ່ງມາດ້ວຍຄວາມເຮັ່ງຮ້ອນຕໍ່ໜ້າເຮົາ?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । अस्त्यन्धको महादैत्यस्तेन सर्वे दिवौकसः । अर्दिता मत्समीपं तु बुद्ध्वा मां शरणैषिणः ॥

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ມີອັນທະກະ ອະສູຣະຜູ້ໃຫຍ່; ໂດຍເຂົາ ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນທັງປວງຖືກບີບຄັ້ນ. ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງມາໃກ້ເຮົາ ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ”

Verse 9

ततश्चैते मया सर्वे प्रोक्ता देवा भवं प्रति । गच्छाम इति देवेश ततस्त्वेते समागताः ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເທວະທັງປວງວ່າ ‘ພວກເຮົາຈົ່ງໄປຫາ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ເຖີດ’ ໂອ ຈອມເທວະ ເພາະເຫດນັ້ນເຂົາຈຶ່ງມາຊຸມນຸມຢູ່ນີ້

Verse 10

एवमुक्त्वा स्वयं ब्रह्मा वीक्षां चक्रे पिनाकिनम् । नारायणं च मनसा सस्मार परमेश्वरम् । ततो नारायणो देवो द्वाभ्यां मध्ये व्यवस्थितः ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເບິ່ງໄປຫາຜູ້ຖືພິນາກະ (ພຣະສິວະ) ແລະໃນໃຈໄດ້ລະລຶກເຖິງ ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນປະເມດສະວອນ ຈາກນັ້ນ ພຣະນາຣາຍະນະເທວະກໍຢືນຢູ່ກາງລະຫວ່າງທັງສອງ

Verse 11

ततस्त्वेकीगतास्ते तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । परस्परं सूक्ष्मदृष्ट्या वीक्षां चक्रुर्मुदायुताः ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສະນຸ ແລະ ພຣະມະເຫສະວອນ ໄດ້ກາຍເປັນໃຈດຽວກັນ ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິ ພວກພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງກັນແລະກັນດ້ວຍທັດສະນະອັນລະອຽດ

Verse 12

ततस्तेषां त्रिधा दृष्टिर्भूत्वैका समजायता । तस्यां दृष्ट्यां समुत्पन्ना कुमारी दिव्यरूपिणी ॥

ແລ້ວທັດສະນະສາມປະການຂອງພຣະອົງທັງຫຼາຍ ກໍກາຍເປັນທັດສະນະດຽວ ແລະຈາກສາຍຕາອັນຮວມເປັນເອກນັ້ນ ໄດ້ບັງເກີດກຸມາຣີຜູ້ມີຮູບອັນທິບ

Verse 13

नीलोत्पलदलश्यामा नीलकुञ्चितमूर्द्धजा । सुनासा सुललाटान्ता सुवक्त्रा सुप्रतिष्ठिता ॥

ນາງມີຜິວຄ່ຳດັ່ງກີບດອກບົວສີນ້ຳເງິນ ມີຜົມສີເຂັ້ມຫຍຸ້ງລອນ ດັ່ງຄືຄື້ນ; ດັ່ງຈົມູກງາມ ໜ້າຜາກຜ່ອງ ໃບໜ້າງາມ ແລະມີອາການສະຫງົບມັ່ນຄົງສົງ່າງາມ

Verse 14

अथ तां दृष्ट्वा कन्यां तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ऊचुः का असि शुभे ब्रूहि किं वा कार्यं विपश्चितम् ॥

ເມື່ອເຫັນນາງກຸມາຣີນັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະມະເຫສວຣ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງບອກ—ມາເພື່ອກິດອັນມີປັນຍາອັນໃດ?”

Verse 15

त्रिवर्णा च कुमारी सा कृष्णशुक्ला च पीतिका । उवाच भवतां दृष्टेर्योगाज्जाता अस्मि सत्तमाः । किं मां न वेत्थ सुष्रोणीं स्वशक्तिं परमेश्वरीम् ॥

ນາງກຸມາຣີນັ້ນມີສີສາມປະການ—ດຳ, ຂາວ ແລະ ເຫຼືອງນວນ. ນາງກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ຂ້າເກີດຈາກພະລັງໂຍຄະແຫ່ງສາຍຕາຂອງທ່ານ. ທ່ານບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າບໍ—ຜູ້ມີສະໂພກງາມ ຜູ້ເປັນສັກຕິສູງສຸດຂອງທ່ານເອງ ຄື ພຣະປະເມສວຣີ?”

Verse 16

ततो ब्रह्मादयस्ते च तस्या अस्तुष्टा वरं ददुः । नाम्ना असि त्रिकला देवी पाहि विश्वं च सर्वदा ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ພໍໃຈນາງ ແລ້ວປະທານພອນວ່າ: “ໂອ ເທວີ ນາມຂອງເຈົ້າຄື ຕຣິກະລາ; ຈົ່ງປົກປ້ອງສາກົນໂລກເສມອ”

Verse 17

अपराण्यपि नामानि भविष्यन्ति तवानघे । गुणोत्थानि महाभागे सर्वसिद्धिकराणि च ॥

ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ເຈົ້າຈະມີນາມອື່ນໆ ອີກ; ໂອ ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ ນາມເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຈາກຄຸນລັກສະນະຂອງເຈົ້າ ແລະ ນຳມາຊຶ່ງສິດທິທັງປວງ

Verse 18

अन्यच्च कारणं देवि त्रिवर्णा असि वरानने । मूर्तित्रयं त्रिभिर्वर्णैः कुरु देवि स्वकं द्रुतम् ॥

ແລະຍັງມີເຫດອື່ນອີກ ໂອ ເທວີ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ: ເນື່ອງຈາກເຈົ້າເປັນຜູ້ມີສີສາມປະການ ໂອ ເທວີ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຮູບພາບສາມປະການຂອງຕົນ ໂດຍອາໄສສີທັງສາມນັ້ນ ໃຫ້ໄວ

Verse 19

एवमुक्ता तदा देवैरकरोत् त्रिविधां तनुम् । सितां रक्तां तथा कृष्णां त्रिमूर्तित्वं जगाम ह ॥

ເມື່ອຖືກເທວະທັງຫຼາຍກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ເນຣະມິດກາຍເປັນສາມສ່ວນ—ຂາວ, ແດງ, ແລະ ດຳ—ແລ້ວບັນລຸສະພາວະແຫ່ງຕຣິມູຣຕິ (ສາມຮູບ)។

Verse 20

या सा ब्राह्मी शुभा मूर्त्तिस्तया सृजति वै प्रजाः । सौम्यरूपेण सुष्रोणी ब्रह्मसृष्ट्या विधानतः ॥

ໂດຍຮູບພຣະບຣາຫມີອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ນາງຈຶ່ງສ້າງປະຊາສັດທັງຫຼາຍແທ້ໆ। ໃນຮູບອ່ອນໂຍນ ເທວີຜູ້ມີສະໂພກງາມ ປະຕິບັດການສ້າງຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະພຣະຫມາ।

Verse 21

या सा रक्तेन वर्णेन सुरूपा तनुमध्यमा । शङ्खचक्रधरा देवी वैष्णवी सा कला स्मृता । सा पाति सकलं विश्वं विष्णुमायेति कीर्त्यते ॥

ນາງຜູ້ມີສີແດງ ຮູບງາມ ແລະເອວບາງ ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣາ—ນາງນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນສ່ວນ (ກະລາ) ແຫ່ງໄວສະນະວີ। ນາງປົກປ້ອງທົ່ວສາກົນ ແລະຖືກສັນລະເສີນວ່າ ‘ມາຍາຂອງພຣະວິສະນຸ’।

Verse 22

या सा कृष्णेन वर्णेन रौद्री मूर्त्तिस्त्रिशूलिनी । दंष्ट्राकरालिनी देवी सा संहरति वै जगत् ॥

ນາງຜູ້ມີສີດຳ ເປັນຮູບຣາວດຣີ ຖືຕຣິສູນ ແລະມີເຂົ້ວນ່າຢ້ານ—ນາງນັ້ນແທ້ໆ ກະທຳການສັງຫານ/ຖອນຄືນໂລກ।

Verse 23

श्रीवराह उवाच । परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः । तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि स च सर्वज्ञतां गतः ॥

ພຣະສີວະຣາຫະກ່າວວ່າ: “ເທວະສູງສຸດແມ່ນ ນາຣາຍະນະ; ຈາກພຣະອົງເກີດຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ). ຈາກພຣະອົງນັ້ນເອງ, ໂອ ເທວີ, ຣຸດຣະໄດ້ບັງເກີດ ແລະບັນລຸຄວາມເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວ (ສັບພະຍານ).”

Verse 24

या सृष्टिर्ब्रह्मणो देवी श्वेतवर्णा विभावरी । सा कुमारी महाभागा विपुलाब्जदलेक्षणा । सद्यो ब्रह्माणमामन्त्र्य तत्रैवान्तरधीयत ॥

ເທວີນັ້ນ—ສຣິດຕິ ຜູ້ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ—ມີສີຂາວຜ່ອງແລະສ່ອງສະຫວ່າງ, ເປັນກຸມາຣີຜູ້ມີມະຫາພາກຍະ, ມີດວງຕາດຸດກີບດອກບົວກວ້າງ; ນາງໄດ້ເອີ້ນພຣະພຣະຫມາທັນທີ ແລະກໍອັນຕະທານໄປໃນທີ່ນັ້ນເອງ।

Verse 25

साऽन्तर्हिता ययौ देवी वरदा श्वेतपर्वतम् । तपस्तप्तुं महत्तीव्रं सर्वगत्वमभीप्सती ॥

ເມື່ອນາງອັນຕະທານແລ້ວ ເທວີຜູ້ປະທານພອນໄດ້ໄປຍັງ Śvetaparvata ເພື່ອບຳເນັດຕະບະອັນໃຫຍ່ແລະເຂັ້ມຂັ້ນ ໂດຍປາຖະໜາ sarvagatva (ຢູ່ໄດ້ທຸກທີ່/ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ບໍ່ຈຳກັດ)។

Verse 26

या वैष्णवी कुमारी तु साप्यनुज्ञाय केशवम् । मन्दराद्रिं ययौ तप्तुं तपः परमदुष्चरम् ॥

ແລະກຸມາຣີຜູ້ເປັນ Vaiṣṇavī ນັ້ນ ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ Keśava ແລ້ວ ຈຶ່ງໄປຍັງ Mandarādri ເພື່ອບຳເນັດຕະບະອັນຍາກຢ່າງສຸດຍອດ।

Verse 27

या सा कृष्णा विशालाक्षी रौद्री दंष्ट्राकरालिनी । सा नीलपर्वतवरं तपश्चर्तुं ययौ शुभा ॥

ນາງຜູ້ມີສີຄ່ຳ ດວງຕາກວ້າງ ເປັນ Raudrī ຜູ້ດຸຮ້າຍ ໜ້າຢ້ານດ້ວຍຂຽວທີ່ຍື່ນອອກ—ແຕ່ກໍເປັນເທວີຜູ້ເປັນສິຣິມົງຄຸນ—ໄດ້ໄປຍັງ Nīlaparvata ອັນປະເສີດ ເພື່ອບຳເນັດຕະບະ।

Verse 28

अथ कालेन महता प्रजाः स्रष्टुं प्रजापतिः । आरब्धवान् तदा तस्य ववृधे सृजतो बलम् ॥

ຕໍ່ມາເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປດົນນານ Prajāpati ໄດ້ເລີ່ມສ້າງສັດທັງຫຼາຍ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອກຳລັງສ້າງຢູ່ ພະລັງຂອງທ່ານກໍເພີ່ມພູນຂຶ້ນເລື້ອຍໆ।

Verse 29

यदा न ववृधे तस्य ब्रह्मणो मानसि प्रजा । तदा दध्यौ किमेतन्मे न तथा वर्ध्धते प्रजा ॥

ເມື່ອປະຊາລູກຫຼານທີ່ເກີດຈາກມະນະຂອງພຣະພຣະຫມາບໍ່ເພີ່ມພູນ ພຣະອົງຈຶ່ງຄິດໃນໃຈວ່າ “ເປັນຫຍັງໃນເຮົາ ປະຊາຈຶ່ງບໍ່ເຕີບໃຫຍ່ດັ່ງທີ່ຄວນ?”

Verse 30

ततो ब्रह्मा हृदा दध्यौ योगाभ्यासेन सुव्रते । चिन्तयन् बुबुधे देवस्तां कन्यां श्वेतपर्वते । तपश्चरन्तीं सुमहत् तपसा दग्धकिल्बिषाम् ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ (ໂອ ຜູ້ມີວິນັຍອັນດີ) ໄດ້ເພ່ງພິນິດໃນພຣະຫົວໃຈດ້ວຍການຝຶກໂຍຄະ; ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາ ພຣະເທວະກໍຮູ້ເຖິງນາງກຸມາຣີຢູ່ເທິງພູສະເວຕະປະຣະວະຕະ ຜູ້ກຳລັງບຳເພັນຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະມົນທິນຖືກເຜົາດ້ວຍຕະປະນັ້ນ.

Verse 31

ततो ब्रह्मा ययौ तत्र यत्र सा कमलेक्षणा । तपश्चरति तां दृष्ट्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາໄດ້ໄປຍັງບ່ອນທີ່ນາງກຸມາຣີຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວກຳລັງບຳເພັນຕະປະ; ເມື່ອເຫັນນາງ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । किं तपः क्रियते भद्रे कार्यमावेक्ष्य शोभते । तुष्टोऽस्मि ते विशालाक्षि वरं किं ते ददाम्यहम् ॥

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ດີງາມ, ຕະປະນີ້ກະທຳເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໃດ? ເມື່ອພິຈາລະນາເປົ້າໝາຍແລ້ວ ການບຳເພັນນີ້ຍ່ອມສົມຄວນ. ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ, ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ—ເຈົ້າປາຖະໜາພອນໃດໃຫ້ເຮົາປະທານ?”

Verse 33

सृष्टिरुवाच । भगवन्नेकदेशस्था नोत्सहे स्थातुमञ्जसा । अतोऽर्थं त्वां वरं याचे सर्वगत्वमभीप्सती ॥

ສຣິດຕິກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເມື່ອຖືກຈຳກັດຢູ່ແຕ່ບ່ອນດຽວ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຢູ່ໄດ້ຢ່າງຜາສຸກ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍພອນຈາກພຣະອົງ—ປາຖະໜາ ‘ສັຣວະຄະຕະຕະວະ’ ຄືຄວາມສາມາດໄປໄດ້ທຸກສະຖານ (ຄວາມມີຢູ່ທົ່ວໄປ).”

Verse 34

एवमुक्ता तदा तेन सृष्टिः सा कमलेक्षणा । तस्य ह्यङ्के लयं प्राप्ता सा देवी पद्मलोचना । तस्मादारभ्य कालात् तु ब्राह्मी सृष्टिर्व्यवर्धत ॥

ເມື່ອຖືກທ່ານກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ການສ້າງ—ຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການສະລາຍ (ປຣະລະຍະ) ຢູ່ເທິງຕັກຂອງທ່ານ; ນາງເທວີຜູ້ມີນັຍນາບົວ. ຈາກເວລານັ້ນໄປ ການສ້າງອັນເກີດຈາກພຣະພຣົມ (ບຣາຫມີ) ກໍເພີ່ມພູນ ແລະ ແຜ່ຂະຫຍາຍ.

Verse 35

ब्रह्मणो मानसाः सप्त तेषामन्ये तपोधनाः । तेषामन्ये ततस्त्वन्ये चतुर्द्धा भूतसंग्रहः । सस्थानुजङ्गमानां च सृष्टिः सर्वत्र संस्थिता ॥

ຈາກພຣະພຣົມ ໄດ້ເກີດບຸດມານະສະ (ເກີດຈາກຈິດ) ເຈັດອົງ; ໃນພວກນັ້ນມີບາງອົງມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍພະລັງຕະປະ. ຈາກພວກເຂົາ ແລະຕໍ່ມາຈາກຜູ້ອື່ນໆ ກຸ່ມສັດທັງຫມົດຈຶ່ງເປັນສີ່ປະເພດ; ແລະການສ້າງທັງສັດຢູ່ນິ່ງແລະສັດເຄື່ອນໄຫວ ກໍຖືກສະຖາປະນາທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 36

यत्किञ्चिद् वाङ्मयं लोके जगत्स्थावरजङ्गमम् । तत्सर्वं स्थापितं सृष्ट्या भूतं भव्यं च सर्वदा ॥

ໃນໂລກ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນວາຈາມະຍະ (vāṅmaya)—ຈັກກະວານທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ທັງໝົດນັ້ນ ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການສ້າງ; ທັງສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເປັນ ໃນທຸກກາລະ.

Verse 37

कैलासशिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । वसत्यनुदिनं देवः शूलपाणिस्त्रिलोचनः ॥

ເທິງຍອດພູໄກລາສອັນງາມ ທີ່ປະດັບດ້ວຍແຮ່ທາດນານາ ພຣະເທວະຜູ້ມີສາມນັຍນາ ແລະຖືຕຣິສູນ ປະທັບຢູ່ທຸກວັນ.

Verse 38

सैकस्मिन् दिवसे देवः सर्वभूतनमस्कृतः । गणैः परिवृतो गौर्या महानासीৎ पिनाकधृक् ॥

ໃນວັນໜຶ່ງ ພຣະເທວະຜູ້ທີ່ສັດທັງປວງນົບນ້ອມ ໄດ້ປະທັບຢູ່ດ້ວຍມະຫາສະຫງ່າງາມ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍພວກຄະນະ (gaṇa) ແລະນາງເກົາຣີ; ພຣະອົງຜູ້ຖືພິນາກະ (Pināka) ຄັນທະນູສັກສິດ.

Verse 39

तत्र सिंहमुखाः केचिद् गणाः नर्दन्ति सिंहवत् । अपरे हस्तिवक्त्राश्च हयवक्त्रास्तथापरे ॥

ທີ່ນັ້ນ ມີຄະນະບາງພວກມີໜ້າສິງ ຮ້ອງຄໍາຮາມດຸດສິງ; ບາງພວກມີໜ້າຊ້າງ ແລະບາງພວກມີໜ້າມ້າ

Verse 40

अपरे शिंशुमारास्या अपरे सूकराननाः । अपरेऽश्वामुखा रौद्रा खरास्याजाननास्तथा । छागमत्स्याननाः क्रूरा ह्यनन्ताः शस्त्रपाणयः ॥

ອື່ນໆມີໜ້າຊິṃຊຸມາຣະ (ໂລມາ), ອື່ນໆມີໜ້າໝູປ່າ; ອື່ນໆດຸຮ້າຍມີໜ້າມ້າ; ທັງມີໜ້າລາ ແລະໜ້າແບ້. ບາງພວກມີໜ້າປາ ດູໂຫດຮ້າຍ—ມີຈໍານວນບໍ່ມີທ້າຍ—ຖືອາວຸດໃນມື

Verse 41

केचिद् गायन्ति नृत्यन्ति धावन्ति स्फोटयन्ति च । हसन्ति किलकिलायन्ति गर्जन्ति च महाबलाः ॥

ບາງພວກຮ້ອງເພງແລະຟ້ອນລໍາ; ວິ່ງໄປມາ ແລະຕົບມື ຫຼືເຮັດສຽງປະທຸ. ພວກເຂົາຫົວເຮາະ ຮ້ອງສຽງແຫຼມ ແລະຄໍາຮາມ—ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່