Adhyaya 55: Observance of the Auspicious Dvādaśī Vow and the Sacred Account of the Kubjākāmra Tīrtha

Verse 1

अगस्त्य उवाच । शृणु राजन् महाभाग व्रतानामुत्तमं व्रतम् । येन सम्प्राप्यते विष्णुः शुभेनैव न संशयः ॥ ५५.१ ॥

ອະກັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ມີບຸນວາສະນາ, ວຣະຕະອັນສູງສຸດໃນບັນດາວຣະຕະທັງຫມົດ; ໂດຍການປະຕິບັດອັນມົງຄຸນນີ້ ຈຶ່ງບັນລຸພຣະວິສນຸໄດ້ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 2

मार्गशीर्षेऽथ मासे तु प्रथमह्नात् समारभेत् । एकभक्तं सिते पक्षे यावत् स्याद् दशमी तिथिः ॥ ५५.२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນເດືອນມາຣະກະສີຣະ ຄວນເລີ່ມຈາກວັນທຳອິດ. ໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ ຄວນຮັບປະທານອາຫານພຽງໜຶ່ງຄັ້ງຕໍ່ມື້ ຈົນກວ່າຈະເຖິງຕິຖິດະສະມີ (ວັນທີ 10).

Verse 3

ततो दशम्यां मध्याह्ने स्नात्वा विष्णुं समर्च्य च । भक्त्या संकल्पयेत् प्राग्वद् द्वादशीं पक्षतो नृप ॥ ५५.३ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນວັນດະສະມີ ເວລາທ່ຽງ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳ ແລະ ບູຊາພຣະວິສນຸຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນຕັ້ງສັງກັນປະ (saṅkalpa) ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ເພື່ອປະຕິບັດວັນດວາດະສີ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ຕາມຂ້າງເດືອນ ໂອ ພຣະຣາຊາ.

Verse 4

तामप्येवमुषित्वा च यवान् विप्राय दापयेत् । कृष्णायेति हरिर्वाच्यो दाने होमे तथार्च्चने ॥ ५५.४ ॥

ເມື່ອໄດ້ຢູ່ຮັກສາວຣະຕະນັ້ນຕາມວິທີນີ້ແລ້ວ ຄວນໃຫ້ຂ້າວບາເລ (yava) ແກ່ພຣາຫມະນ. ໃນການບໍລິຈາກ, ໃນການໂຮມະ (ບູຊາໄຟ), ແລະ ໃນການອາຣຈະນະ (ບູຊາ) ຄວນເອີ້ນພຣະຫະຣິດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ “ສຳລັບກຣິສນະ (kṛṣṇāya)”.

Verse 5

चातुर्मास्यमथैवं तु क्षपित्वा राजसत्तम । चैत्रादिषु पुनस्तद्वदुपोष्य प्रयतः सुधीः । सक्तुपात्राणि विप्राणां सहिरण्यानि दापयेत् ॥ ५५.५ ॥

ເມື່ອໄດ້ສຳເລັດວັດຕະຈາຕຸຣມາສະຍະແລ້ວ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ມີວິໄນແລະປັນຍາ ຄວນອົບພະວາດອີກໃນເດືອນເລີ່ມຈາກໄຈຕຣະ ຕາມວິທີເກົ່າ; ແລະຄວນໃຫ້ຖ້ວຍແປ້ງຂ້າວຄົ້ວ (ສັກຕຸ) ແກ່ພຣາຫມະນ ພ້ອມທັງຄຳ.

Verse 6

श्रावणादिषु मासेषु तद्वच्छालिं प्रदापयेत् । त्रिषु मासेषु यावच्च कार्त्तिकस्यादिरागतः ॥ ५५.६ ॥

ໃນເດືອນທີ່ເລີ່ມຈາກສຣາວະນະ ກໍຄວນໃຫ້ທານເຂົ້າ ຕາມວິທີດຽວກັນ; ແລະຄວນສືບຕໍ່ໃນສາມເດືອນ ຈົນກວ່າຕົ້ນເດືອນກາຣຕິກະຈະມາຮອດ.

Verse 7

तमप्येवं क्षपित्वा तु दशम्यां प्रयतः शुचिः । अर्चयित्वा हरिं भक्त्या मासनाम्ना विचक्षणः ॥ ५५.७ ॥

ເມື່ອໄດ້ຜ່ານໄລຍະນັ້ນດ້ວຍວິທີນີ້ແລ້ວ ໃນວັນທີສິບ (ດະສະມີ) ຜູ້ມີວິໄນແລະບໍລິສຸດ ຄວນບູຊາພຣະຫຣິ (Hari) ດ້ວຍຄວາມສັດທາ; ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງຄວນກະທຳດ້ວຍສູດຕາມນາມເດືອນ.

Verse 8

संकल्पं पूर्ववद् भक्त्या द्वादश्यां संयतेन्द्रियः । एकादश्यां यथाशक्त्या कारयेत् पृथिवीं नृप ॥ ५५.८ ॥

ໃນວັນທີສິບສອງ (ດວາດະສີ) ດ້ວຍສັດທາ ແລະການຄວບຄຸມອິນຊີ ຄວນຕັ້ງສັງກັນ (saṅkalpa) ດັ່ງເກົ່າ; ແລະໃນວັນເອກາດະສີ ໂອ ກະສັດ ຄວນໃຫ້ປະກອບພິທີສຳລັບພຣິຖິວີ (Pṛthivī) ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ.

Verse 9

काञ्चनाङ्गां च पातालकुलपर्वतसंयुताम् । भूमिन्यासविधानेन स्थापयेत् तां हरेः पुरः ॥ ५५.९ ॥

ແລະຄວນສະຖາປະນາຮູບນັ້ນ—ມີອະວະຍະວະເປັນຄຳ ແລະສຳພັນກັບພູເຂົາຕະກູນໃນປາຕາລະ—ດ້ວຍວິທີການຈັດວາງພື້ນດິນ (bhūmi-nyāsa) ແລ້ວວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະຫຣິ (Hari).

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नां सर्वबीजसमन्विताम् । सम्पूज्य प्रियदत्तेति पञ्चरत्नैर्विचक्षणः ॥ ५५.१० ॥

ຜູ້ມີປັນຍາ ຫຼັງຈາກບູຊານາງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຄວນຖວາຍທານວ່າ «ທານທີ່ໃຫ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ» (priyadattā) ໂດຍຫຸ້ມຂອງຖວາຍດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຂາວເປັນຄູ່ ແລະໃສ່ເມັດພັນທຸກຊະນິດ ພ້ອມດ້ວຍຮັດຕະນະຫ້າປະການ।

Verse 11

जागरं तत्र कुर्वीत प्रभाते तु पुनर्द्विजान् । आमन्त्र्य संख्यया राजंśचतुर्विंशति यावतः ॥ ५५.११ ॥

ຄວນຢູ່ເຝົ້າຍາມຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າ ໂອ ພະຣາຊາ ຄວນເຊີນບັນດາທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ອີກຄັ້ງ ໂດຍນັບຈໍານວນ—ໄດ້ເຖິງ 24 ຄົນ.

Verse 12

तेषां एकैकशो गां च अनड्वाहं च दापयेत् । एकैकं वस्त्रयुग्मं च अङ्गुलीयकम् एव च ॥ ५५.१२ ॥

ແກ່ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ ຄວນໃຫ້ທານງົວແມ່ໜຶ່ງຕົວ ແລະງົວຜູ້ (anadwāha) ໜຶ່ງຕົວ ແບບຄົນຕໍ່ຄົນ; ແລະໃຫ້ເຄື່ອງນຸ່ງເປັນຄູ່ ພ້ອມທັງແຫວນ ແກ່ແຕ່ລະຄົນດ້ວຍ.

Verse 13

कटकार्णि च सौवर्णकर्णाभरणकानि च । एकैकं ग्राममेतॆषां राजा राजन् प्रदापयेत् ॥ ५५.१३ ॥

ແລະຄວນໃຫ້ກໍາໄລຂໍ້ມື ພ້ອມທັງເຄື່ອງປະດັບຫູຄໍາດ້ວຍ; ແລະ ໂອ ພະຣາຊາ ຜູ້ປົກຄອງຄວນຈັດໃຫ້ມີການປະທານບ້ານໜຶ່ງບ້ານແກ່ແຕ່ລະຄົນໃນພວກນີ້.

Verse 14

तन्मध्यमं सयुग्मं तु सर्वमाद्यं प्रदापयेत् । स्वशक्त्याभरणं चैव दरिद्रस्य स्वशक्तितः ॥ ५५.१४ ॥

ຄວນໃຫ້ທານກ່ອນເປັນອັນດັບ ສິ່ງທັງຫມົດທີ່ເປັນຂອງລະດັບກາງ ແລະໃຫ້ເປັນຄູ່; ແລະຄວນຈັດຫາເຄື່ອງປະດັບໃຫ້ແກ່ຄົນທຸກຍາກ ຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ.

Verse 15

यथाशक्त्या महीṃ कृत्वा काञ्चनीं गोयुगं तथा । वस्त्रयुग्मं च दातव्यं यथाविभवशक्तितः ॥ ५५.१५ ॥

ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນຈັດເຮັດຂອງຖວາຍແທນ «ແຜ່ນດິນ» ໃຫ້ເປັນຄຳ ແລະຖວາຍງົວເປັນຄູ່ ພ້ອມທັງຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເປັນຄູ່ ຕາມຖານະແລະຄວາມສາມາດຂອງຕົນ।

Verse 16

गां युग्माभरणात् सर्वं सहिरण्यं च कारयेत् । एवं कृते तथा कृष्णशुक्लद्वादश्यमेव च ॥ ५५.१६ ॥

ຄວນຈັດຖວາຍງົວພ້ອມເຄື່ອງປະດັບເປັນຄູ່ ແລະໃຫ້ຈັດເຮັດທຸກຢ່າງໃຫ້ພ້ອມກັບຄຳດ້ວຍ। ເມື່ອເຮັດແລ້ວ ພິທີນີ້ຄວນກະທຳໃນວັນດວາດະສີ (ວັນທີ 12) ຈະເປັນຂ້າງມືດຫຼືຂ້າງສວ່າງກໍຕາມ।

Verse 17

रौप्यां वा पृथिवीं कृत्वा यथाविभवशक्तितः । दापयेद् ब्राह्मणानां तु तथा तेषां च भोजनम् । उपानहौ यथाशक्त्या पादुके छत्रिकां तथा ॥ ५५.१७ ॥

ເມື່ອປັ້ນຮູບແທນ «ແຜ່ນດິນ» ເປັນເງິນ ຕາມຖານະແລະກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນໃຫ້ຖວາຍທານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະຈັດອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາ; ອີກທັງຕາມກຳລັງ ຄວນຖວາຍເກີບ—ຮອງເທົ້າ—ແລະຮົ່ມນ້ອຍດ້ວຍ।

Verse 18

एतान् दत्त्वा वदेदेवं कृष्णो दामोदरॊ मम । प्रीयतां सर्वदा देवो विश्वरूपो हरिर्मम ॥ ५५.१८ ॥

ເມື່ອຖວາຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ຄວນກ່າວວ່າ: “ກຣິດສະນະ (Kṛṣṇa) ດາໂມດະຣະ (Dāmodara) ເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ພຣະເທວະ—ຮະຣິ (Hari) ຜູ້ມີຮູບສາກົນ—ພໍໃຈຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ.”

Verse 19

दाने च भोजने चैव कृत्वा यत् फलमाप्यते । तन्न शक्यं सहस्रेण वर्षाणामपि कीर्तितुम् ॥ ५५.१९ ॥

ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບຈາກການໃຫ້ທານ ແລະການຈັດອາຫານນັ້ນ ບໍ່ອາດພັນລະນາໃຫ້ຄົບໄດ້ ແມ້ຈະກ່າວເຖິງຕະຫຼອດພັນປີກໍຕາມ।

Verse 20

तथाप्युद्देशतः किञ्चित् फलं वक्ष्यामि तेऽनघ । व्रतस्यास्य पुरा वृत्तं शुभान्यस्य शृणुष्व तत् ॥ ५५.२० ॥

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຟັງໂດຍຫຍໍ້ ກ່ຽວກັບຜົນບາງປະການຂອງວຣະຕະນີ້. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍ ປະຫວັດອັນເປັນມົງຄຸນ ວ່າໃນອະດີດເຄີຍປະພຶດຢ່າງໃດ.

Verse 21

आसीदादियुगे राजा ब्रह्मवादी दृढव्रतः । स पुत्रकामः पप्रच्छ ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । तस्येदं व्रतमाचख्यौ ब्रह्मा स कृतवांस्तथा ॥ ५५.२१ ॥

ໃນຍຸກດັ້ງເດີມ ມີກະສັດອົງໜຶ່ງ ຜູ້ສະຫງວນໃນຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ ແລະມີວຣະຕະອັນໝັ້ນຄົງ. ພຣະອົງປາຖະນາບຸດ ຈຶ່ງທູນຖາມພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຈັດວາງອັນສູງສຸດ; ພຣະພຣະຫມາໄດ້ອະທິບາຍວຣະຕະນີ້ໃຫ້ ແລະກະສັດກໍໄດ້ປະພຶດຕາມນັ້ນ.

Verse 22

तस्य व्रतान्ते विश्वात्मा स्वयं प्रत्यक्षतां ययौ । तुष्टश्चोवाच भो राजन् वरो मे व्रियतां वरः ॥ ५५.२२ ॥

ເມື່ອວຣະຕະຂອງພຣະອົງສິ້ນສຸດ ພຣະວິສະວາດມາ (ອາດຕະສາກົນ) ໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າໂດຍພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງພໍໃຈ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ກະສັດ, ຈົ່ງເລືອກພອນຈາກເຮົາ—ພອນທີ່ເຈົ້າປາຖະນາ.”

Verse 23

राजोवाच । पुत्रं मे देहि देवेश वेदमन्त्रविशारदम् । याजकं यजनासक्तं कीर्त्या युक्तं चिरायुषम् । असंख्यातगुणं चैव ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥ ५५.२३ ॥

ກະສັດທູນວ່າ: “ໂອ ຈອມເທວະ, ຂໍພຣະອົງປະທານບຸດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ໃຫ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ ແລະມັນຕຣາອັນສັກສິດ; ເປັນປຸໂຣຫິດ/ຍາຊະກະ ຜູ້ຜູກພັນກັບພິທີຍັດຍະ; ມີກຽດສັກສີ ແລະອາຍຸຍືນ; ມີຄຸນຄ່ານັບບໍ່ຖ້ວນ; ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ.”

Verse 24

एवमुक्त्वा ततो राजा पुनर्वचनमब्रवीत् । ममाप्यन्ते शुभं स्थानं प्रयच्छ परमेश्वर । यत्तन्मुनिपदं नाम यत्र गत्वा न शोचति ॥ ५५.२४ ॥

ເມື່ອທູນແລ້ວ ກະສັດກ່າວຕໍ່ອີກວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຂໍພຣະອົງປະທານທີ່ຢູ່ອັນເປັນມົງຄຸນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ—ຄືສະຖານທີ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ມຸນິປະດະ’ (munipada), ບ່ອນພັກຂອງພຣະມຸນິ, ໄປເຖິງແລ້ວບໍ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າ.”

Verse 25

एवमस्त्विति तं देवः प्रोक्त्वा चादर्शनं गतः । तस्यापि राज्ञः पुत्रोऽभूद्वत्सप्रीर्नाम नामतः ॥ ५५.२५ ॥

“ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ” ພຣະເທວະໄດ້ກ່າວແລ້ວ ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ແລະກະສັດນັ້ນກໍມີພຣະຣາຊະບຸດ ຊື່ວ່າ ວັດສະປຣີ (Vatsaprī) ຕາມນາມ.

Verse 26

वेदवेदाङ्गसम्पन्नो यज्ञयाजी बहुश्रुतः । तस्य कीर्त्तिर्महाराज विस्तृता धरणीतले ॥ ५५.२६ ॥

ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ໃນເວດະ ແລະ ເວດາງຄະ, ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີຍັດຍະ, ແລະເປັນຜູ້ຮຽນຮູ້ກວ້າງຂວາງ—ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ກິດຕິສຽງຂອງລາວແຜ່ກວ້າງໄປທົ່ວຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ.

Verse 27

राजाऽपि तं सुतं लब्ध्वा विष्णुदत्तं प्रतापिनम् । जगाम तपसे युक्तः सर्वद्वन्द्वान् प्रहाय सः ॥ ५५.२७ ॥

ກະສັດກໍເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອໄດ້ພຣະຣາຊະບຸດນັ້ນ—ວິສນຸດັດຕະ (Viṣṇudatta) ຜູ້ມີຣັດສະມີ—ແລ້ວ ກໍອອກໄປປະພຶດຕະປະ; ມີວິໄນໃນຄວາມພາກເພຍ ແລະລະທິ້ງຄູ່ຕົກກັນທັງປວງ (ເຊັ່ນ ສຸກ-ທຸກ).

Verse 28

आराधयामास हरिं निराहारो जितेन्द्रियः । हिमवत्पर्वते रम्ये स्तुतिं कुर्वंस्तदा नृपः ॥ ५५.२८ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ກະສັດໄດ້ບູຊາພຣະຫຣິ (Hari) ໂດຍອົດອາຫານ ແລະຄວບຄຸມອິນທຣີ. ຢູ່ເທິງພູຫິມະວັດ (Himavat) ອັນງາມ ພຣະອົງໄດ້ຂັບຮ້ອງບົດສັນລະເສີນໃນເວລານັ້ນ.

Verse 29

भद्राश्व उवाच । कीदृशी सा स्तुतिर्ब्रह्मन् यां चकार स पार्थिवः । किं च तस्याभवद् देवं स्तुवतः पुरुषोत्तमम् ॥ ५५.२९ ॥

ພັດຣາສະວະ (Bhadrāśva) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນ, ບົດສັນລະເສີນນັ້ນເປັນແນວໃດ ທີ່ກະສັດໄດ້ແຕ່ງ? ແລະໃນຂະນະທີ່ລາວສັນລະເສີນພຣະເທວະ ປຸຣຸໂສຕະມະ (Puruṣottama) ນັ້ນ ມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນແກ່ລາວ?”

Verse 30

दुर्वासा उवाच । हिमवन्तं समाश्रित्य राजा तद्गतमानसः । स्तुतिं चकार देवाय विष्णवे प्रभविष्णवे ॥ ५५.३० ॥

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: ພຣະຣາຊາໄດ້ອາໄສພູຫິມະວານ (ຫິມາລະຍະ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລະຈິດໃຈຈົ່ງຈໍາຢູ່ໃນພຣະອົງ ໄດ້ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີອໍານາດສູງສຸດ។

Verse 31

राजोवाच । क्षराक्षरं क्षीरसमुद्रशायिनं क्षितीधरं मूर्तिमतां परं पदम् । अतीन्द्रियं विश्वभुजां पुरः कृतं निराकृतं स्तौमि जनार्दनं प्रभुम् ॥ ५५.३१ ॥

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສັນລະເສີນພຣະຈະນາຣະດະນະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນທັງສິ່ງທີ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະສິ່ງທີ່ບໍ່ເສື່ອມ; ຜູ້ບັນທົມຢູ່ເທິງທະເລນ້ໍານົມ; ຜູ້ທົງຮັບແຜ່ນດິນ; ຜູ້ເປັນສະຖານະສູງສຸດໃນບັນດາຮູບກາຍ; ເກີນພົ້ນອິນທຣີ; ຖືກຕັ້ງໄວ້ເປັນອັນດັບໜ້າໃນການອຸປະຖຳໂລກ; ແລະຍັງບໍ່ຖືກກໍານົດ ເກີນຮູບພາບ.»

Verse 32

त्वमादिदेवः परमार्थरूपी विभुः पुराणः पुरुषोत्तमश्च । अतीन्द्रियो वेदविदां प्रधानः प्रपाहि मां शङ्खगदास्त्रपाणे ॥ ५५.३२ ॥

«ພຣະອົງແມ່ນອາທິເທວະ ຜູ້ມີຮູບເປັນສັດຈະທຳສູງສຸດ; ເປັນຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວ, ເກົ່າແກ່, ແລະເປັນປຸຣຸສະອຸດຕະມະ. ເກີນພົ້ນອິນທຣີ, ເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດາ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ຖືສັງຂະ, ຄະດາ, ແລະອາວຸດທັງຫຼາຍ.»

Verse 33

कृतं त्वया देव सुरासुराणां संकीर्त्यतेऽसौ च अनन्तमूर्ते । सृष्ट्यर्थमेतत् तव देव विष्णो न चेष्टितं कूटगतस्य तत्स्यात् ॥ ५५.३३ ॥

«ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຮູບອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ, ກິດການທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາ ກ່ຽວກັບເທວະ ແລະອະສຸຣະ ນັ້ນ ຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ. ໂອ ພຣະວິສນຸ, ນີ້ເປັນເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສ້າງ; ບໍ່ຄວນນັບເປັນການກະທໍາຂອງຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນອະວະຍັກ (kūṭastha) ອັນບໍ່ປາກົດ.»

Verse 34

तथैव कूर्मत्वमृगत्‍वमुच्चैस् त्वया कृतं रूपमनेक रूप । सर्वज्ञभावादसकृच्छ जन्म संकीर्त्यते तेऽच्युत नैतदस्ति ॥ ५५.३४ ॥

«ເຊັ່ນດຽວກັນ ການເປັນກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ແລະການເປັນມຣິກະ (ສັດ) ນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີຮູບຫຼາຍ, ເປັນຮູບອັນສູງສົ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບໄວ້ ດັ່ງທີ່ກ່າວຂານ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຈຶ່ງມີການຂັບຮ້ອງຊ້ໍາໆວ່າພຣະອົງເກີດຊາດຫຼາຍຄັ້ງ; ໂອ ອະຈຸຕະ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ.»

Verse 35

नृसिंह नमो वामन जमदग्निनाम दशास्यगोत्रान्तक वासुदेव । नमोऽस्तु ते बुद्ध कल्किन् खगेश शम्भो नमस्ते विबुधारिनाशन ॥ ५५.३५ ॥

ນະໂມແດ່ ນຣິສິງຫະ; ນະໂມແດ່ ວາມະນະ; ນະໂມແດ່ ຜູ້ມີນາມ ຈະມະດັກນິ; ແດ່ ວາສຸເທວະ ຜູ້ທໍາລາຍສາຍຕະກູນຂອງຜູ້ສິບຫົວ (ຣາວະນະ). ນະໂມແດ່ ພຸດທະ; ກັລກິນ; ຈອມແຫ່ງນົກ (ກະຣຸດ); ໂອ ສັມພູ—ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທໍາລາຍສັດຕູຂອງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 36

नमोऽस्तु नारायण पद्मनाभ नमो नमस्ते पुरुषोत्तमाय । नमः समस्तामरसङ्घपूज्य नमोऽस्तु ते सर्वविदां प्रधान ॥ ५५.३६ ॥

ນະໂມແດ່ ນາຣາຍະນະ ປັດມະນາພະ; ນະໂມ ນະໂມແດ່ ປຸຣຸສົດຕະມະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຖືກບູຊາໂດຍຫມູ່ອະມະຣະທັງປວງ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນປະທານໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ.

Verse 37

नमः करालास्य नृसिंहमूर्त्ते नमो विशालाद्रिसमान कूर्म । नमः समुद्रप्रतिमान मत्स्य नमामि त्वां क्रोडरूपिननन्त ॥ ५५.३७ ॥

ນະໂມແດ່ ພຣະອົງຜູ້ເປັນນຣິສິງຫະ ມີໃບໜ້ານ່າຢ້ານ; ນະໂມແດ່ ຮູບຄູຣະມະ (ເຕົ່າ) ດຸຈພູໃຫຍ່ກວ້າງ. ນະໂມແດ່ ຮູບມັດສະຍະ (ປາ) ດຸຈມະຫາສະມຸດ; ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມກາບພຣະອົງ ໂອ ອະນັນຕະ ຜູ້ຮັບຮູບກຣົດ (ໝູປ່າ).

Verse 38

सृष्ट्यर्थमेतत्तव देव चेष्टितं न मुख्यपक्षे तव मूर्तिता विभो । अजानता ध्यानमिदं प्रकाशितं नैभिर्विना लक्ष्यसे त्वं पुराण ॥ ५५.३८ ॥

ການກະທໍານີ້ຂອງພຣະອົງ ໂອ ເທວະ ເຮັດເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສ້າງ; ການມີຮູບກາຍຂອງພຣະອົງ ໂອ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ ບໍ່ແມ່ນສະຖານະຫຼັກໃນສະພາບແທ້. ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ຮູ້ ຄໍາສອນເລື່ອງການພິຈາລະນານີ້ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ; ບໍ່ມີວິທີເຫຼົ່ານີ້ ໂອ ຜູ້ເກົ່າແກ່ ພຣະອົງບໍ່ງ່າຍຈະຖືກຮູ້ເຫັນ.

Verse 39

आद्यो मखस्त्वं स्वयमेव विष्णो मखाङ्गभूतोऽसि हविस्त्वमेव । पशुर्भवानृत्विगिज्यं त्वमेव त्वां देवसङ्घा मुनयो यजन्ति ॥ ५५.३९ ॥

ໂອ ວິສນຸ, ພຣະອົງແມ່ນມະຄະ (ຍັນຍະ) ດັ່ງເດີມດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງເປັນອົງປະກອບແຫ່ງຍັນຍະ ແລະ ຮະວິສ (ເຄື່ອງບູຊາ) ກໍແມ່ນພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ. ພຣະອົງເປັນປະສຸ (ສັດບູຊາ) ແລະ ເປັນອໍານາດພຣະສະຫມະນະທີ່ພວກຣິດວິຈະຕ້ອງນະມັດສະການ. ຫມູ່ເທວະ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍ ບູຊາພຣະອົງ.

Verse 40

यदेतस्मिन् जगद्ध्रुवं चलाचलं सुरादिकालानलसंस्थमुत्तमम् । न त्वं विभक्तोऽसि जनार्दनेश प्रयच्छ सिद्धिं हृदयेप्सितां मे ॥ ५५.४० ॥

ເນື່ອງຈາກຈັກກະວານອັນປະເສີດນີ້—ທັງສິ່ງຢືນຢູ່ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄຟທ້າຍຍຸກ; ໂອ ພຣະຈະນາຣະດະນະ, ພຣະອົງບໍ່ແຍກອອກຈາກມັນ. ຂໍພຣະອົງປະທານຄວາມສຳເລັດຕາມທີ່ໃຈຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາ.

Verse 41

नमः कमलपत्राक्ष मूर्तामूर्त नमो हरे । शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि संसारान्मां समुद्धर ॥ ५५.४१ ॥

ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງໃບບົວ; ນະໂມ ແດ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນທັງຮູບປາກົດແລະອະຮູບ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງແລ້ວ; ຂໍຊ່ວຍຍົກຂ້າພະເຈົ້າອອກຈາກສັງສານ.

Verse 42

एवं स्तुतस्तदा देवस्तेन राज्ञा महात्मना । विशालाम्रतलस्थेन तुतोष परमेश्वरः ॥ ५५.४२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເທວະຖືກສັນລະເສີນໂດຍກະສັດຜູ້ມີໃຈຍິ່ງ ຜູ້ຢູ່ໃນພື້ນທີ່ກວ້າງໃຕ້ຮົ່ມມ່ວງ; ພຣະປະເມສະວະຣະຈຶ່ງພໍພຣະໄທ.

Verse 43

कुब्जरूपी ततो भूत्वा आजगाम हरिः स्वयम् । तस्मिन्नागत मात्रे तु सीप्याम्रः कुब्जकोऽभवत् ॥ ५५.४३ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະຫຣິໄດ້ເສດັດມາດ້ວຍພຣະອົງເອງ ໂດຍຮັບຮູບເປັນຄົນຫຼັງຄໍ້ມ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງມາຮອດນັ້ນເອງ ຄົນຫຼັງຄໍ້ມກໍກາຍເປັນ ‘ສີພະຍາມຣະ’ (sīpyāmra).

Verse 44

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं स राजा संशितव्रतः । विशालस्य कथं कौब्ज्यमिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५५.४४ ॥

ເມື່ອເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ກະສັດຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະຂອງຕົນ ກໍໝົດໃຈຢູ່ໃນການຄິດວ່າ: “ວິຊາລະ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນຫຼັງຄໍ້ມ?”

Verse 45

तस्य चिन्तयतो बुद्धिर्बभौ तं ब्राह्मणं प्रति । अनेनागतमात्रेण कृतमेतन्न संशयः ॥ ५५.४५ ॥

ເມື່ອລາວຄິດພິຈາລະນາ ປັນຍາຂອງລາວຫັນໄປຫາພຣະພຣາຫມັນນັ້ນວ່າ: «ດ້ວຍການມາຮອດຂອງທ່ານແຕ່ຢ່າງດຽວ ການນີ້ກໍສຳເລັດແລ້ວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 46

तस्मादेषैव भविता भगवान् पुरुषोत्तमः । एवमुक्त्वा नमश्चक्रे तस्य विप्रस्य स नृपः ॥ ५५.४६ ॥

«ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ນີ້ແຫຼະຈະເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ປຸຣຸໂສຕະມະ» ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ກະສັດນັ້ນໄດ້ກໍ່ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະພຣາຫມັນນັ້ນ।

Verse 47

अनुग्रहाय भगवन् नूनं त्वं पुरुषोत्तमः । आगतोऽसि स्वरूपं मे दर्शयस्वाधुना हरे ॥ ५५.४७ ॥

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ແນ່ນອນວ່າ ທ່ານແມ່ນປຸຣຸໂສຕະມະ ມາເພື່ອອະນຸເຄາະ. ໂອ ຮະຣິ, ຂໍໃຫ້ສະແດງຮູບອັນແທ້ຂອງທ່ານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໃນບັດນີ້।

Verse 48

एवमुक्तस्तदा देवः शङ्खचक्रगदाधरः । बभौ तत्पुरतः सौम्यो वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ५५.४८ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະເທວະຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ ກໍປາກົດຕໍ່ໜ້າລາວດ້ວຍພຣະສະພາບອ່ອນໂຍນ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 49

वरं वृणीष्व राजेन्द्र यत्ते मनसि वर्तते । मयि प्रसन्ने त्रैलोक्य तिलमात्रमिदं नृप ॥ ५५.४९ ॥

«ໂອ ຣາເຊນທຣະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງກະສັດ, ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ທ່ານປາຖະໜາຕາມທີ່ຢູ່ໃນໃຈ. ເມື່ອເຮົາພໍພຣະໄທ, ໂອ ກະສັດ, ສາມໂລກກໍເປັນເພີຍຂະໜາດເມັດງາ (ບໍ່ສຳຄັນ)»।

Verse 50

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षोत्फुल्लितलोचनः । मोक्षं प्रयच्छ देवेशेत्युक्त्वा नोवाच किञ्चन ॥ ५५.५० ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາມີດວງຕາເບີກບານດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງ ຈົ່ງປະທານໂມກສະ ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ» ແລ້ວກໍບໍ່ໄດ້ເວົ້າອັນໃດອີກ।

Verse 51

एवमुक्तः स भगवान् पुनर्वाक्यमुवाच ह । मय्यागते विशालोऽयमाम्रः कुब्जत्वमागतः ॥ यस्मात्तस्मात्तीर्थमिदं कुब्जकाम्रं भविष्यति ॥ ५५.५१ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ໄດ້ກ່າວອີກວ່າ: «ເມື່ອເຮົາມາຮອດ ຕົ້ນໝາກມ່ວງອັນກວ້າງໃຫຍ່ນີ້ ກໍໂຄ້ງງໍ້ລົງ; ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດນີ້ ຈະມີນາມວ່າ ‘ກຸບຊະກາ-ອາມຣະ’ (ໝາກມ່ວງງໍ້)»។

Verse 52

तिर्यग्योन्यादयोऽप्यस्मिन् ब्राह्मणान्ता यदि स्वकम् । कलेवरं त्यजिष्यन्ति तेषां पञ्चशतानि च । विमानानि भविष्यन्ति योगिनां मुक्तिरेव च ॥ ५५.५२ ॥

ແມ່ນແຕ່ສັດເກີດໃນຍົນີສັດ (ກຳເນີດບໍ່ແມ່ນມະນຸດ) ຈົນເຖິງພຣາຫມັນ—ຖ້າໃນສະຖານທີ່ນີ້ ພວກເຂົາລະທິ້ງກາຍຂອງຕົນ—ສຳລັບພວກເຂົາຈະມີວິມານ 500 ປາກົດ; ສ່ວນຍອກຄີນັ້ນ ໄດ້ແຕ່ໂມກສະເທົ່ານັ້ນ।

Verse 53

एवमुक्त्वा नृपं देवः शङ्खाग्रेण जनार्दनः । पस्पर्श स्पृष्टमात्रोऽसौ परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ५५.५३ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພະຣາຊາ ພຣະເທວະຈະນາຣດະນະ ໄດ້ແຕະພຣະອົງດ້ວຍປາຍສັງຂ໌; ແລະພະຣາຊາ—ແຕ່ພຽງຖືກແຕະ—ກໍໄດ້ບັນລຸນິຣວານອັນສູງສຸດ।

Verse 54

तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र तं देवं शरणं व्रज । येन भूयः पुनः शोच्यपदवीं नो प्रयास्यसि ॥ ५५.५४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ເຈົ້າກໍຄວນໄປພຶ່ງພາ ແລະເຂົ້າສູ່ການລີ້ໄພໃນພຣະເທວະອົງນັ້ນ; ໂດຍການນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ໄປສູ່ທາງທີ່ຄວນໂສກເສົ້າອີກເທື່ອໃດ।

Verse 55

य इदं शृणुयान्नित्यं प्रातरुत्थाय मानवः । पठेद्यश्चरितं ताभ्यां मोक्षधर्मार्थदो भवेत् ॥ ५५.५५ ॥

ຜູ້ໃດຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະຟັງເລື່ອງນີ້ເປັນປະຈໍາ ພ້ອມທັງສວດທ່ອງຄຳບັນຍາຍອັນສັກສິດນີ້ ດ້ວຍການປະພຶດນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບ ແລະເປັນຜູ້ນໍາພາໄປສູ່ ມົກສະ, ທຳມະ ແລະ ອັດຖະ (artha)។

Verse 56

शुभव्रतमिदं पुण्यं यश्च कुर्याज्जनेश्वर । स सर्वसम्पदं चेह भुक्त्वेते तल्लयं व्रजेत् ॥ ५५.५६ ॥

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນ, ວຣະຕະອັນເປັນມົງຄຸນນີ້ເປັນບຸນກຸສົນ; ຜູ້ໃດປະພຶດປະຕິບັດມັນ ຈະໄດ້ເສວຍສຸກສົມບັດທັງປວງໃນໂລກນີ້ ແລ້ວຈຶ່ງໄປສູ່ການລະລາຍຮວມໃນ “ນັ້ນ” (ການດູດຊຶມສຸດທ້າຍ).