Adhyaya 7: Prahlada’s Defeat by Nara-Narayana and Victory through Bhakti

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे षष्ठो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच ततो ऽनङ्गं विभुर्द्दष्ट्वा ब्रह्मन् नारायणो मुनिः प्रहस्यैवं वचः प्राह कन्दर्व इह आस्यताम्

ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 6 ໃນ «ສີວາມະນະປຸຣານະ». ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ນາຣາຍະນະ ມະຫາມຸນີຜູ້ມີອຳນາດ ເຫັນອະນັງຄະ (ກາມະ) ແລ້ວຍິ້ມ ແລະ ກ່າວຄຳນີ້ວ່າ: “ໂອ ກັນດັຣປະ (ກັນດະຣະວະ), ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ນີ້.”

Verse 2

तदक्षुब्धत्वमीक्ष्यास्य कामो विस्मयमागतः वसन्तो ऽपि महाचिन्तां जगामाशु महामुने

ເມື່ອເຫັນຄວາມສະຫງົບມັ່ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຂອງພຣະອົງ ກາມະກໍເກີດຄວາມພິສົດປະຫລາດ. ແມ່ນແຕ່ ວະສັນຕະ (ລະດູໃບໄມ້ຜຸກ) ກໍຮີບເຂົ້າສູ່ຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່, ໂອ ມະຫາມຸນີ.

Verse 3

ततश्चाप्सरसो दृष्ट्वा स्वागतेनाभिपूज्य च वसन्तमाह भगवानेह्येहि स्थीयतामिति

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ເຫັນອັບສະຣາທັງຫລາຍ ກໍຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄຳສະບາຍດີ ແລະ ຖວາຍການນັບຖືຢ່າງສົມຄວນ. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວກັບວະສັນຕະວ່າ: “ມາ, ມາ—ຈົ່ງຢູ່ນີ້.”

Verse 4

ततो विहस्य भगवान् मञ्जरीं कुसुमावृताम् आदाय प्राक्सुवर्णाङ्गीमूर्वोर्बालां विनिर्ममे

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ຍິ້ມຫົວເບົາໆ ແລະ ຖືເອົາມັນຈະຣີ (ຊໍ່ດອກໄມ້) ທີ່ຖືກຫຸ້ມຫໍ້ດ້ວຍດອກໄມ້. ຈາກຂາອ່ອນທັງສອງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ປັ້ນສ້າງສາວນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ມີກາຍສີທອງງາມສະຫວ່າງ.

Verse 5

ऊरूद्भवां स कन्दर्पो दृष्ट्वा सर्वाङ्गसुन्दरीम् अमन्यत तदानङ्गः किमियं सा प्रिया रतिः

ເມື່ອເຫັນນາງສາວຜູ້ເກີດຈາກຂາອ່ອນ ງາມທຸກອະວະຍະວະ ກັນດັຣປະ (ອະນັງຄະ—ຜູ້ບໍ່ມີຮ່າງ) ຈຶ່ງຄິດວ່າ: «ນາງນີ້ແມ່ນໃຜ? ແມ່ນຣະຕິ ຄູ່ຮັກຂອງຂ້ອຍບໍ?»

Verse 6

तदेव वदनं चारु स्वक्षिभ्रूकुटिलालकम् सुनासावंशाधरोष्ठमालोकनपरायणम्

ໃບໜ້າຂອງນາງນັ້ນງາມຍິ່ງ ມີດວງຕາ ຄິ້ວ ແລະຜົມລອນຄົດງາມ ມີສັນດັ່ງດີ ແລະຮິມຝີປາກອ່ອນຊ້ອຍ—ຊວນໃຫ້ຈ້ອງມອງບໍ່ຮູ້ເບື່ອ।

Verse 7

तावेवाहार्य विरलौ पीवरौ मग्नचूचुकौ राजेते ऽस्यः कुचौ पीनौ सज्जनावि संहतौ

ນົມສອງຂ້າງຂອງນາງ—ງາມຫາຍາກຈະມີຜູ້ໃດເທົ່າ—ເຕັມອິ່ມ ແລະຫົວນົມເຫມືອນຈົມເບົາໆ ສ່ອງປະກາຍອອກ: ແນ່ນຫນາ ແລະອຸດົມ ຊິດກັນດັ່ງເຄື່ອງປະດັບຄູ່ທີ່ຕໍ່ກັນດີ.

Verse 8

तदेव तनु चार्वङ्ग्या वलित्रयविभूषितम् उदरं राजते श्लक्ष्णं रोमावलिविभूषितम्

ເຊັ່ນດຽວກັນ ທ້ອງອັນບາງຂອງນາງຜູ້ມີອະວະຍະວະງາມ ສ່ອງປະກາຍ—ປະດັບດ້ວຍຮອຍພັບອ່ອນໆສາມຊັ້ນ ເນີຍນຸ່ມເຫມືອນໄໝ ແລະງາມດ້ວຍແນວຂົນກາງທ້ອງ.

Verse 9

रोमावलीच जघनाद् यान्ती स्तनतटं त्वियम् राजते भृङ्गमालेव पुलिनात् कमलाकरम्

ແລະແນວຂົນກາງທ້ອງນີ້ ທີ່ເລີ່ມຈາກສະໂພກແລ້ວຂຶ້ນໄປຫາຊາຍນົມ ສ່ອງງາມດັ່ງພວງຜຶ້ງທີ່ເຄື່ອນຈາກຝັ່ງຊາຍໄປສູ່ສະຫວ່າງນ້ຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກບົວ.

Verse 10

जघनं त्वतिविस्तीर्ण भात्यस्या रशनावृतम् श्रीरोदमथने नद्धूं भूजङ्गेनेव मन्दरम्

ສະໂພກຂອງນາງກວ້າງຫຼາຍ ແລະສ່ອງປະກາຍ ຖືກຄາດດ້ວຍສາຍຄາດ; ດຸດດັ່ງພູມັນທະຣາທີ່ຖືກງູວາສຸກີມັດໃນການກວນທະເລນ້ຳນົມ।

Verse 11

कदलीस्तम्भसदृशैरूर्ध्वमूलैरथोरुभिः विभाति सा सुचार्वङ्गी पद्मकिढ्जल्कसन्निभा

ນາງມີຕົ້ນຂາດຸດດັ່ງລໍາຕົ້ນກ້ວຍ ຮາກຢູ່ເທິງ (ເອີ້ນວ່າຮຽວງາມ) ແລະສ່ອງປະກາຍ ມີອະວັຍະວະງາມ ຄ້າຍປະກາຍອ່ອນນຸ່ມດັ່ງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ।

Verse 12

जानुनी गूढगुल्फे च शुभे जङ्घे त्वरोमशे विभातो ऽस्यास्तथा पादावलक्तकसमत्विषौ

ຫົວເຂົ່າ ແລະຂໍ້ຕີນທີ່ຮູບງາມຂອງນາງ, ພ້ອມທັງນ່ອງຂາອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ບໍ່ມີຂົນ, ລ້ວນສ່ອງປະກາຍ; ແລະຝ່າຕີນຂອງນາງກໍສະຫວ່າງເທົ່າກັບສີລາກແດງ।

Verse 13

इति संचिन्तयन् कामस्तामनिन्दितलोचनाम् कामातुरो ऽसौ संजातः किमुतान्यो जनो मुने

ເມື່ອກາມະເທວະຄິດຄໍານຶງເຖິງນາງຜູ້ມີດວງຕາບໍ່ມີຕໍານິ, ລາວກໍກາຍເປັນຜູ້ຖືກທໍລະມານໂດຍຕັນຫາ. ແລ້ວຄົນອື່ນໆຈະຫນັກກວ່ານີ້ປານໃດ, ໂອ ມຸນີ?

Verse 14

माधवो ऽप्युर्वशीं दृष्ट्वा संचिन्तयत नारद किंस्वित् कामनरेन्द्रस्य राजधानी स्वयं स्थिता

ແມ່ນແຕ່ມາທະວະ (ພຣະວິສະນຸ) ເມື່ອເຫັນອຸຣະວາຊີ ກໍເລີ່ມຄິດຄໍານຶງ, ໂອ ນາຣະດະ: “ຫຼືວ່ານະຄອນຫຼວງຂອງພຣະຣາຊາກາມະ ໄດ້ມາຢືນຢູ່ນີ້ດ້ວຍຕົນເອງ?”

Verse 15

आयाता शशिनो नूनमियं कान्तिर्निशाक्षये रविरश्मिप्रतापार्तिभीता शरणमागता

ແນ່ນອນ ແສງສະຫວ່າງຂອງດວງຈັນນີ້ ໄດ້ມາຮອດໃນທ້າຍຄືນ ເພາະຢ້ານຄວາມເຈັບແຜດຮ້ອນຈາກລັງສີດວງອາທິດ ແລະມາຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງ.

Verse 16

इत्थं संचितयन्नेव अवष्टभाप्सरोगणम् तस्थौ मुनिरिव ध्यानमास्थितः स तु माधवः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງນັ້ນ ພ້ອມທັງກົດຂັບຝູງອັບສະຣາໃຫ້ຢູ່ໃນລະບຽບ ມາທະວະໄດ້ຢືນຢັນໝັ້ນ—ດຸດມຸນີຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ.

Verse 17

ततः स विस्मितान् सर्वान् कन्दर्पादीन् महामुने दृष्ट्वा प्रोवाच वचनं स्मितं कृत्वा शुभव्रतः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເມື່ອເຫັນທຸກຄົນ—ກັນດັຣປະ ແລະອື່ນໆ—ຕົກຕະລຶງ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນມົງຄຸນນັ້ນ ໄດ້ຍິ້ມກ່ອນ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍາໜຶ່ງແກ່ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 18

इयं ममोरुसंभृता कामाप्सरस माधव नीयतां सुरलोकाय दीयतां वासवाय च

«ອັບສະຣາແຫ່ງກາມະນີ້—ດຸດດັ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້ເທິງຂາອັນໃຫຍ່ຂອງເຮົາ—ໂອ ມາທະວະ, ຈົ່ງນໍານາງໄປສູ່ໂລກແຫ່ງເທວະ; ແລະຈົ່ງມອບນາງໃຫ້ແກ່ ວາສະວະ (ອິນທຣະ) ດ້ວຍ»।

Verse 19

इत्युक्ताः कम्पमानास्ते जग्मुर्गृह्योर्वशीं दिवम् सहस्राक्षाय तां प्रादाद् रूपयौवनशालिनीम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ສອງນັ້ນກໍສັ່ນສະທ້ານ ແລ້ວໄປນໍາອັບສະຣາ ອຸຣະວະສີ ຈາກສະຫວັນມາ; ແລະໄດ້ນໍານາງ—ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ—ໄປຖວາຍແກ່ ສະຫັສຣາກສະ (ອິນທຣະ).

Verse 20

आचक्षुश्चरितं ताभ्यां धर्मजाभ्यां महामुने देवाराजाय कामाद्यास्ततो ऽभृद् विस्मयः परः

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ສອງອົງຜູ້ເກີດຈາກ ທັມມະ ໄດ້ລາຍງານເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ ພະຣາຊາແຫ່ງເທວະ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ນັບແຕ່ ກາມະ (ຄວາມປາຖະໜາ) ເປັນຕົ້ນ ຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ ກໍເກີດຂຶ້ນ।

Verse 21

एताद्शं हि चरितं ख्यातिमग्र्यां जगाम ह पातालेषु तथा मर्त्यै दिक्ष्वष्टासु जगाम च

ແທ້ຈິງ ການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໄດ້ຮັບຊື່ສຽງອັນສູງສຸດ; ມັນແຜ່ກະຈາຍໄປໃນ ປາຕາລະ (ໂລກໃຕ້ດິນ), ໃນຫມູ່ມະນຸດ, ແລະໃນທິດທັງແປດດ້ວຍ.

Verse 22

एकदा निहते रौद्रो हिरण्यकशिपौ मुने अभिषिक्तस्तदा राज्ये प्रह्लादौ नाम दानवः

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອຄັ້ງໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ຜູ້ດຸຮ້າຍ ຖືກສັງຫານແລ້ວ, ດານະວະນາມ ປຣະຫລາດ ກໍໄດ້ຮັບພິທີອະພິເສກ ເຂົ້າຄອງລາຊະອານາຈັກ.

Verse 23

तस्मिञ्शासति दैत्येन्द्रे देवब्राह्मणपूजके मखानि भुवि राजानो यजन्ते विधिवत्तदा

ເມື່ອ ຈອມເຈົ້າໄດຕະຍະ ອົງນັ້ນ ປົກຄອງ—ຜູ້ນັບຖືບູຊາເທວະ ແລະ ພຣາຫມະນະ—ບັນດາກະສັດໃນໂລກ ກໍປະກອບມະຄະ (ພິທີຍັດ) ຕາມພິທີການອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 24

ब्राह्मणाश्च तपो धर्मं तीर्थयात्राश्च कुर्वते वैश्याश्च पशुवृत्तिस्थाः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ ປະພຶດຕະປະ (ຕະປະ) ແລະ ທັມມະ ແລະເດີນທາງຈາລິກໄປສູ່ຕີຣະຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ); ວັຍຊະຍະ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບທີ່ອີງໃສ່ຝູງງົວ; ຊູດຣະ ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຮັບໃຊ້.

Verse 25

चातुर्वर्ण्यं ततः स्वे स्वे आश्रमे धर्मकर्मणि आवर्त्तत ततो देवा वृत्त्या युक्ताभवान् मुने

ຕໍ່ມາ ວັນນະທັງສີ່ ແຕ່ລະພວກໃນອາສຣະມຂອງຕົນ ໄດ້ຫັນກັບໄປປະຕິບັດກິດທຳອັນຊອບທຳ; ແລ້ວຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ເທວະທັງຫຼາຍ ກໍໄດ້ຕັ້ງມັ່ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໃນວິຖີການດຳລົງຊີວິດອັນຄວນເປັນຂອງຕົນ।

Verse 26

ततस्तु च्यवनो नाम भार्गवेन्द्रो महातपाः जगाम नर्मदां स्नातुं तीर्थं चैवाकुलीश्वरम्

ຕໍ່ມາ ຈະຍະວະນະ ນາມ ມະຫາຕະປະສີ, ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ພາຣຄະວະ, ໄດ້ໄປຫາແມ່ນ້ຳນັຣມະດາເພື່ອອາບນ້ຳ ແລະຍັງໄປນະມັດສະການຕີຣຖະທີ່ຊື່ ອາກຸລີອີສະວະຣະ ອີກດ້ວຍ।

Verse 27

तत्र दृष्ट्वा महादेवं नदीं स्नातुमवातरत् अवतीर्णं प्रजग्राह नागः केकरलोहितः

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນມະຫາເທວະແລ້ວ ທ່ານກໍລົງໄປຫາແມ່ນ້ຳເພື່ອອາບນ້ຳ. ເມື່ອລົງແລ້ວ ນາກຊື່ ເກກະຣະ-ໂລຫິຕະ ກໍຈັບຕົວທ່ານໄວ້।

Verse 28

गृहीतस्तेन नागेन सस्मार मनसा हरिम् संस्मृते पुण्डरीकाक्षे निर्विषो ऽभून्महोरगः

ເມື່ອຖືກນາກນັ້ນຈັບໄວ້ ທ່ານກໍລະລຶກຮະຣິໃນໃຈ. ເມື່ອໄດ້ລະລຶກພຸນຑະຣີກາກສະ (ພຣະຜູ້ມີນັຍນາເຫມືອນດອກບົວ) ແລ້ວ ນາກໃຫຍ່ນັ້ນກໍກາຍເປັນບໍ່ມີພິດ।

Verse 29

नीतस्तेनातिरौद्रेण पन्नगेन रसातलम् निर्विषश्चापि तत्याज च्यवनं भुजगोत्तमः

ທ່ານຖືກນາກອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ ພາໄປສູ່ຣະສາຕະລະ. ແຕ່ນາກຜູ້ເລີດ—ບັດນີ້ບໍ່ມີພິດ—ກໍປ່ອຍຈະຍະວະນະໃນທັນທີ।

Verse 30

संत्यक्तमात्रो नागेन च्यवनो भार्गवोत्तमः चचार नागकन्याभिः पूज्यचमानः समन्ततः

ເມື່ອຖືກນາກປ່ອຍອອກໃນທັນທີ ຈະຍະວະນະ—ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣຄະວະ—ໄດ້ເດີນໄປມາ ໂດຍມີນາກກັນຍາທັງຫຼາຍບູຊານົບນ້ອມຈາກທຸກທິດ។

Verse 31

विचारन् प्रविवेशाथ दानवानां महत् पुरम् संपूज्यमानो दैत्येन्द्रः प्रह्लादो ऽथ ददर्श तम्

ຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ເດີນໄປມາດ້ວຍຄວາມຄິດພິຈາລະນາ ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ນະຄອນໃຫຍ່ຂອງດານະວະ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະຫລາດ—ຈອມແຫ່ງໄດຕະຍະ—ຜູ້ກຳລັງຖືກບູຊາ ໄດ້ເຫັນທ່ານ.

Verse 32

भृगुपुत्रे महातेजाः पूजां चक्रे यथार्हतः संपूजितोपविष्टश्च पृष्टश्चागमनं प्रति

ຕໍ່ບຸດຂອງພຣຶຄຸ ຜູ້ມີລັດສະຫມີອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ກະທຳການບູຊາຕາມຄວາມສົມຄວນ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການບູຊາແລ້ວ ໄດ້ນັ່ງລົງ ກໍຖືກຖາມເຖິງເຫດແຫ່ງການມາ.

Verse 33

स चोवाच महाराज महातीर्थं महाफलम् स्नातुमेवागतो ऽस्म्यद्य द्रष्टुञ्चैवाकुलीश्वरम्

ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາກະສັດ, ນີ້ແມ່ນທີ່ຂ້າມນ້ຳອັນສັກສິດອັນໃຫຍ່ ມີຜົນບຸນອັນໃຫຍ່. ຂ້າພະເຈົ້າມາໃນມື້ນີ້ເພື່ອອາບນ້ຳ ແລະເພື່ອເບິ່ງອາກຸລີອິສະວະຣະ.”

Verse 34

नद्यामेवावतीर्णो ऽस्मि गृहीतश्चाहिना बलान् समानीतो ऽस्मि पाताले दृष्टश्चात्र भवानपि

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳເອງ ແລ້ວຖືກອາຫິ (ງູ) ຈັບໄປດ້ວຍກຳລັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຖືກນຳລົງໄປສູ່ປາຕາລະ ແລະທີ່ນີ້ກໍໄດ້ເຫັນທ່ານດ້ວຍ.”

Verse 35

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं च्यवनस्य दितीश्वरः प्रोवाच धर्मसंयुक्तं स वाक्यं वाक्यकोविदः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງ ຈະຍະວະນະ ແລ້ວ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະຍະ ຜູ້ຊໍານານໃນວາຈາ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນປະກອບດ້ວຍທຳມະ।

Verse 36

प्रह्लाद उवाच भगवन् कानि तीर्थानि पृथिव्यां कानि चाम्बरे रसातले च कानि स्युरेतद् वक्तुं ममार्हसि

ພຣະຫລາດາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (Bhagavan), ຕີຣຖະໃດບ້າງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ, ຕີຣຖະໃດຢູ່ໃນຟ້າ, ແລະ ຕີຣຖະໃດອາດຢູ່ໃນ ຣະສາຕະລະ? ຂໍພຣະອົງໂປດບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖິດ.”

Verse 37

च्यवन उवाच पृथिव्यां नैमिषं तीर्थमन्तरिक्षे च पुष्करम् चक्रतीर्थं महाबाहो रसातलतले विदुः

ຈະຍະວະນະ ກ່າວວ່າ: “ເທິງແຜ່ນດິນມີຕີຣຖະຊື່ ໄນມິສະ (Naimiṣa); ໃນອັນຕະຣິກສະ (ພາກກາງ) ມີ ປຸສະກະຣະ (Puṣkara). ແລະ ສະຖານທີ່ສັກສິດຊື່ ຈັກຣະຕີຣຖະ (Cakratīrtha), ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງ, ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າຢູ່ໃນຊັ້ນ ຣະສາຕະລະ.”

Verse 38

पुलस्त्य उवाच श्रुत्वा तद्भार्गववचो दैत्यराजो महामुने नेमिषै गन्तुकामस्तु दानवानितदब्रवीत्

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງ ພາຣຄະວະ (ຈະຍະວະນະ) ແລ້ວ ກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ, ໂອ ມະຫາມຸນີ, ປາດຖະນາຈະໄປຫາ ໄນມິສະ ແລ້ວໄດ້ກ່າວຄໍານີ້ແກ່ພວກດານະວະ.”

Verse 39

प्रह्लाद उवाच उत्तिष्ठध्वं गमिष्यामः स्नातुं तीर्थं हि नैमिषम् द्रक्ष्यामः पुण्डरीकाक्षं पीतवाससमच्युतम्

ພຣະຫລາດາ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ; ພວກເຮົາຈະໄປອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ ໄນມິສະ. ພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ປຸນຑະຣີກາກສະ—ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ—ອະຈະຍຸຕະ (Acyuta), ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ຄືນຄາຍ.”

Verse 40

पुलस्त्य उवाच इत्युक्ता दानवेन्द्रेण सर्वे ते दैत्यदानवाः चक्रुरुद्योगमतुलं निर्जग्मुश्च रसातलात्

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ດາຍຕະ ແລະ ດານະວະທັງປວງ ໄດ້ຈັດການຕຽມພ້ອມອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະອອກເດີນທາງຈາກຣະສາຕະລະ।

Verse 41

ते समभ्येत्य दैतेया दानवाश्च महाबलाः नेमिषारण्यमागत्य स्नानं चक्रुर्मुदान्विताः

ດາຍຕະ ແລະ ດານະວະຜູ້ມີກໍາລັງຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລະເມື່ອໄປຮອດ ໄນມິສາຣັນຍະ ກໍໄດ້ປະກອບພິທີອາບນ້ໍາອັນສັກສິດ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 42

ततो दितीश्वरः श्रीमान् मृगव्यां स चचार ह चरन् सरस्वतीं पुण्यां ददर्श विमलोदकाम्

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງເຈົ້າຜູ້ສະຫງ່າງາມແຫ່ງສາຍດິຕິ ໄດ້ພາຕົນເອງເດີນຫຼິ້ນໃນທົ່ງລ່າສັດ; ແລະໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອນໄຫວໄປມາ ກໍໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ໍາສະຣັສວະຕີອັນສັກສິດ ທີ່ນ້ໍາໃສສະອາດບໍລິສຸດ।

Verse 43

तस्यादूरे महाशाखं शलवृक्षं शरैश्चितम् ददर्श बाणानपरान् मुखे लग्नान् परस्परम्

ບໍ່ໄກຈາກພຣະອົງ ພຣະອົງເຫັນຕົ້ນສະລະທີ່ມີກິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍລູກສອນ; ຍັງເຫັນລູກສອນອື່ນໆ ທີ່ປາຍຂອງມັນຕິດຂັດກັນເອງ।

Verse 44

ततस्तानद्भुताकारान् बाणान् नागोपवीतकान् दृष्ट्वातुलं तदा चक्रे क्रोधं दैत्येश्वरः किल

ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອເຫັນລູກສອນທີ່ມີຮູບຮ່າງອັນພິສົດ ດຸດດັ່ງມີນາກເປັນອຸປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ) ດາຍຕະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງປົກຄອງ ກໍເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ດັ່ງທີ່ເລົ່າກັນມາ।

Verse 45

स ददर्श ततो ऽदूरात्कृष्णाजिनधरौ मुनी समुन्नतजटाभारौ तपस्यासक्तमानसौ

ແລ້ວຕໍ່ມາ ບໍ່ໄກນັກ ລາວໄດ້ເຫັນມຸນີສອງອົງ ນຸ່ງໜັງກວາງດຳ ມີກອງຜົມຈັດຕາມຂຶ້ນສູງ ແລະໃຈຈົ່ງຈ່ອງໃນຕະປະສະຍາ।

Verse 46

तयोश्च पार्श्वयोर्दिव्ये धनुषी लक्षणान्विते शार्ङ्गमागवं चैव अक्ष्य्यौ च महेषुधी

ຂ້າງກາຍທັງສອງຂອງພວກເຂົາ ມີຄັນທະນູທິບສອງຄັນ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນ—ຊາຣັງກະ ແລະ ອາກະວະ—ແລະຍັງມີກະຕ່າລູກທະນູໃຫຍ່ສອງໃບທີ່ບໍ່ໝົດສິ້ນອີກດ້ວຍ।

Verse 47

तौ दृष्ट्वामन्यत तदा दामिबिकाविति दानवः ततः प्रोवाच वचनं तावुभौ पुरुषोत्तमौ

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາ ດານະວະນັ້ນກໍຄິດໃນຂະນະນັ້ນວ່າ «ເປັນແຕ່ຜູ້ປອມແປງ»। ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄຳຕໍ່ບຸລຸດອັນປະເສີດທັງສອງນັ້ນ।

Verse 48

किं भवद्भ्यां समारःधं दम्भं धर्मविनाशनम् क्व तपः क्व जटाभारः क्व चेमौ प्रवरायुधौ

ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງກະທຳຄວາມຫລອກລວງນີ້ ອັນເປັນການທຳລາຍທຳມະ? ຕະປະສະຍາຢູ່ໃສ, ກອງຜົມຈັດຢູ່ໃສ, ແລະອາວຸດອັນປະເສີດສອງນີ້ກ່ຽວອັນໃດກັນ?

Verse 49

अथोवाच नरो दैत्यं का ते चिन्ता दितीश्वर सामर्थ्ये सति यः कुर्यात् तत्संपद्येत तस्य हि

ແລ້ວນາຣະໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄດຕະວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາຍດິຕີ, ເຈົ້າຈະກັງວົນຫຍັງ? ຜູ້ໃດກະທຳໃນເວລາທີ່ມີກຳລັງຄວາມສາມາດ ຜົນທີ່ຕັ້ງໃຈຍ່ອມສຳເລັດແນ່ນອນ»។

Verse 50

अथोवाच दितीशस्तौ का शक्तिर्युवयोरिह मयि तिष्ठति दैत्येन्द्रे धर्मसेतुप्रवर्तके

ແລ້ວ ພະອົງເຈົ້າແຫ່ງສາຍດິຕີ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ທັງສອງວ່າ: «ພະລັງອັນໃດຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ນີ້, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຈອມແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຜູ້ສ້າງເສດຸ (ສະພານ/ຄັນກັ້ນ) ແຫ່ງທຳມະ»

Verse 51

नरस्तं प्रत्युवाचाथ आवाभ्यां शक्तिरूर्जिता न कश्चिच्छक्नुयाद् योद्धुं नरनारायणौ युधि

ນະຣະໄດ້ຕອບກັບວ່າ: «ພະລັງຂອງພວກເຮົາແຂງກ້າ. ບໍ່ມີໃຜຈະສາມາດຮົບກັບ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ໃນສົງຄາມໄດ້»

Verse 52

दैत्येश्वरस्तस्तः क्रुद्धः प्रतिज्ञामारुरोह च यथा कथञ्चिज्जेष्यामि नरनारायणौ रणे

ແລ້ວ ຈອມແຫ່ງໄດຕະຍະ ໂກດແຄ້ນ ໄດ້ຕັ້ງປະຕິຍານວ່າ: «ບໍ່ວ່າຈະເປັນແນວໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊະນະ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ໃນສົງຄາມ»

Verse 53

इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा दितीश्वरः स्थाप्य बलं वनान्ते वितत्य चापं गुणमाविकृष्य तलध्वनिं घोरतरं चकार

ເມື່ອກ່າວຄຳນັ້ນແລ້ວ ມະຫາອາດມາ ຈອມແຫ່ງສາຍດິຕີ ໄດ້ຈັດວາງກອງທັບໄວ້ທີ່ຂອບປ່າ; ແລ້ວຍືດຄັນທະນູ ແລະດຶງສາຍທະນູ ໃຫ້ເກີດສຽງກັງວານອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງນັກ।

Verse 54

ततो नरस्त्वाजगवं हि चापमानम्य बाणान् सुबहुञ्शिताग्रान् मुमोच तानप्रतिमैः पृषत्कैश्चिच्छेद दैत्यस्तपनीयपुङ्खैः

ຕໍ່ມາ ນະຣະ ໄດ້ງໍ້ຄັນທະນູ ອາຈະກະວະ ແລະປ່ອຍລູກສອນຈຳນວນຫຼາຍ ປາຍແຫຼມຄົມ; ແຕ່ໄດຕະຍະນັ້ນ ກໍຕັດຂາດລູກສອນເຫຼົ່ານັ້ນ ດ້ວຍລູກສອນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ມີຂົນທອງປະດັບທ້າຍ।

Verse 55

छिन्नान् समीक्ष्याथ नरः पृषत्कान् दैत्येश्वरेणाप्रतिमेव संख्ये क्रुद्धः समानम्य महाधनुस्ततो मुमोच चान्यान् विविधान् पृषत्कान्

ຕໍ່ມາ ນະຣະ ເຫັນລູກສອນຂອງຕົນຖືກອົງຈອມແຫ່ງພວກໄດຕະ ຕັດຂາດໃນສົງຄາມອັນຫາຄູ່ບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງເກີດໂກດກ້າ; ລາວງໍ້ຄັນທະນູໃຫຍ່ ແລ້ວຍິງລູກສອນອື່ນໆຫຼາຍຊະນິດອອກໄປ។

Verse 56

एकं नरो द्वौ दितिजेश्वरश्च त्रीन् धर्मसूनुश्चतुरो दितीशः नरस्तु बाणान् प्रमुमोच पञ्च षड् द्रत्यनाथो निशितान् पृषत्कान्

ນະຣະ ຍິງລູກສອນ 1 ດອກ; ອົງຈອມແຫ່ງຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ຍິງ 2; ບຸດແຫ່ງທຳມະ ຍິງ 3; ອົງຈອມແຫ່ງດິຕິ ຍິງ 4. ຕໍ່ມາ ນະຣະ ຍິງ 5 ດອກ ແລະ ຫົວໜ້າແຫ່ງພວກໄດຕະ ຍິງລູກສອນຄົມ 6 ດອກ.

Verse 57

सप्तर्षिमुख्यो द्विचतुश्च दैत्यो नरस्तु षट् त्रीणि च दैत्यमुख्ये षट्त्रीणि चैकं च दितीश्वरेण मुक्तानि बाणानि नराय विप्र

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າໃນບັນດາເຈັດຣິສິ ຍິງລູກສອນ; ຝ່າຍໄດຕະ ຍິງ 2 ແລະ 4; ນະຣະ ຍິງ 6 ແລະ 3 ໃສ່ຫົວໜ້າໄດຕະ. ແລະ ອົງຈອມແຫ່ງຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ຍິງລູກສອນ 6, 3, ແລະ 1 ໃສ່ນະຣະ.

Verse 58

एकं च षट् पञ्च नरेण मुक्तास्त्वष्टौ शराः सप्त च दानवेन षट् सप्त चाष्टौ नव षण्नरेण द्विसप्ततिं दैत्यपतिः ससर्ज्ज

ມະນຸດ (ນະຣະ) ຍິງ 1, 6, ແລະ 5 ດອກ; ດານະວະ ຍິງ 8 ແລະ 7 ດອກ. ຕໍ່ມາ ມະນຸດ ຍິງ 6, 7, 8, 9, ແລະ 6 ດອກ; ແລະ ຈອມແຫ່ງພວກໄດຕະ ຍິງອອກ 72 ດອກ.

Verse 59

शतं नरस्त्रीणि शतानि दैत्यः षड् धर्मपुत्रो दश दैत्यराजः ततो ऽप्यसंख्येयतरान् हि बाणान् मुमोचतुस्तौ सुभृशं हि कोपात्

ນະຣະ ຍິງ 100 ແລະ 3 ດອກ; ຝ່າຍໄດຕະ ຍິງເປັນຮ້ອຍໆ. ບຸດແຫ່ງທຳມະ ຍິງ 6 ດອກ; ກະສັດໄດຕະ ຍິງ 10 ດອກ. ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍແຮງ ທັງສອງຈຶ່ງຍິງລູກສອນອອກໄປອີກ ຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ.

Verse 60

ततो नरो बाणगणैरसख्यैरवास्तरद्भूमिमथो दिशः खम् स चापि दैत्यप्रवरः पृषत्कैश्चिच्छेद वेगात् तपनीयपुङ्खैः

ແລ້ວນຣະ ດ້ວຍຝູງລູກສອນນັບບໍ່ຖ້ວນ ໄດ້ປົກຄຸມແຜ່ນດິນ ທິດທັງປວງ ແລະ ຟ້າ. ແລະດາຍຕະຜູ້ເລີດນັ້ນ ກໍຕັດລົງດ້ວຍຄວາມໄວ ດ້ວຍລູກສອນຂົນທອງ.

Verse 61

ततः पतत्त्रिभिर्वीरौ सुभृशं नरदानवौ युद्धे वरास्त्रैर्युध्येतां घोररूपैः परस्परम्

ແລ້ວວິຣະສອງອົງ—ນຣະ ແລະ ດານະວະ—ໄດ້ຮົບກັນຢ່າງຮຸນແຮງໃນສະໜາມຮົບ ທ່າມກາງຝົນລູກສອນ ໂດຍປະທະກັນດ້ວຍອາວຸດວິເສດອັນນ່າຢ້ານ.

Verse 62

ततस्तु दैत्येन वरास्त्रपाणिना चापे नियुक्तं तु पितामहास्त्रम् महेश्वरास्त्रं पुरुषोत्तमेव समं समाहत्य निपेततुस्तौ

ແລ້ວດາຍຕະຜູ້ຖືອາວຸດວິເສດ ໄດ້ນຳ «ປິຕາມະຫາອາສະຕຣະ» (ພຣະພຣະຫມາອາສະຕຣະ) ຂຶ້ນປະຈຳໃນຄັນທະນູ. ແຕ່ພຸຣຸໂສຕຕະມະ ໄດ້ປະທະຕອບຢ່າງເທົ່າທຽມດ້ວຍ «ມະເຫສະວະຣະອາສະຕຣະ» ແລະອາວຸດທັງສອງກໍຕົກລົງພ້ອມກັນ (ຖືກລົບລ້າງ).

Verse 63

ब्रह्मस्त्रे तु प्रशमिते प्रह्लादः क्रोधमूर्छितः गदां प्रगृह्य तरसा प्रचस्कन्द रथोत्तमात्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາອາສະຕຣະ ຖືກສະງົບລົງແລ້ວ ພຣະຫລາດະ ຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ຈຶ່ງຈັບຄອນກະບອງ (ຄະດາ) ແລະໂດດລົງຈາກລົດຮົບອັນຍອດຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 64

गदापाणिं समायान्तं दैत्यं नारायणस्तदा दृष्ट्वाथ पृष्ठतश्चक्रे नरं योद्धूमनाः स्वयम्

ໃນເວລານັ້ນ ນາຣາຍະນະ ເຫັນດາຍຕະຜູ້ຖືຄະດາ ກຳລັງເຂົ້າມາ ຈຶ່ງໃຫ້ນຣະຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ແລະພຣະອົງເອງມີໃຈຈະຮົບ ກໍຕຽມຮັບການປະທະ.

Verse 65

ततो दीतीशः सगदः समाद्रवत् सशार्ङ्गपाणिं तपसां निधानम् ख्यातं पुराणर्षिमुदारविक्रमं नारायणं नारद लोकपालम्

ແລ້ວນັ້ນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາຍດິຕີ (ໄດຕະ) ຖືຄະດາ ໄດ້ພຸ່ງເຂົ້າໄປຫາຜູ້ຖືສາຣັງຄະ (ວິສນຸ) ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະ—ນາຣາຍະນະ—ມີຊື່ສຽງເປັນ຤ິສິໂບຮານ ມີວິກຣະມະອັນສູງສົ່ງ, ໂອ້ ນາຣະດະ, ຜູ້ພິທັກໂລກທັງປວງ।