Verse 20
Brahmavidya
नभस्थं निष्कलं ध्यात्वा मुच्यते भवबन्धनात् । अनाहतध्वनियुतं हंसं यो वेद हृद्गतम् ॥ स्वप्रकाशचिदानन्दं स हंस इति गीयते । रेचकं पूरकं मुक्त्वा कुम्भकेन स्थितः सुधीः ॥ नाभिकन्दे समौ कृत्वा प्राणापानौ समाहितः । मस्तकस्थामृतास्वादं पीत्वा ध्यानेन सादरम् ॥ दीपाकारं महादेवं ज्वलन्तं नाभिमध्यमे । अभिषिच्यामृतेनैव हंस हंसेति यो जपेत् ॥ जरामरणरोगादि न तस्य भुवि विद्यते । एवं दिने दिने कुर्याद् अणिमादिविभूतये ॥२०-२४॥
नभः-स्थम् । निष्कलम् । ध्यात्वा । मुच्यते । भव-बन्धनात् । अनाहत-ध्वनि-युतम् । हंसम् । यः । वेद । हृत्-गतम् ॥ स्व-प्रकाश-चित्-आनन्दम् । सः । हंसः । इति । गीयते । रेचकम् । पूरकम् । मुक्त्वा । कुम्भकेन । स्थितः । सुधीः ॥ नाभि-कन्दे । समौ । कृत्वा । प्राण-अपानौ । समाहितः । मस्तक-स्थ-अमृत-आस्वादम् । पीत्वा । ध्यानेन । स-आदरम् ॥ दीप-आकारम् । महा-देवम् । ज्वलन्तम् । नाभि-मध्यमे । अभिषिच्य । अमृतेन । एव । हंस । हंसेति । यः । जपेत् ॥ जरा-मरण-रोग-आदि । न । तस्य । भुवि । विद्यते । एवम् । दिने । दिने । कुर्यात् । अणिमा-आदि-विभूतये ॥
nabhasthaṃ niṣkalaṃ dhyātvā mucyate bhavabandhanāt | anāhatadhvaniyutaṃ haṃsaṃ yo veda hṛdgatam || svaprakāśacidānandaṃ sa haṃsa iti gīyate | recakaṃ pūrakaṃ muktvā kumbhakena sthitaḥ sudhīḥ || nābhikande samau kṛtvā prāṇāpānau samāhitaḥ | mastakasthāmṛtāsvādaṃ pītvā dhyānena sādaram || dīpākāraṃ mahādevaṃ jvalantaṃ nābhimadhyame | abhiṣicyāmṛtenaiva haṃsa haṃseti yo japet || jarāmaraṇarogādi na tasya bhuvi vidyate | evaṃ dine dine kuryād aṇimādivibhūtaye ||20–24||
ເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງປະທານອັນບໍ່ມີສ່ວນ ທີ່ສະຖິດໃນນະພາ (ອາກາດ) ຍ່ອມພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງພົບພາວະ. ຜູ້ໃດຮູ້ ‘ຫັງສະ’ ທີ່ສະຖິດໃນຫົວໃຈ ປະກອບດ້ວຍສຽງອະນາຫະຕະ (ສຽງບໍ່ຖືກຕີ) ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຈິດສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະອານັນທະ; ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ຫັງສະ’. ລະເຣຈະກະ ແລະ ປູຣະກະ ແລ້ວ ນັກປັນຍາຕັ້ງມັ່ນໃນກຸມພະກະ. ເຮັດໃຫ້ປຣານະ ແລະ ອະປານະ ເທົ່າກັນທີ່ປຸ່ມສະດື ຮວບຮວມໃຈໃຫ້ແນ່ນອນ ແລ້ວດື່ມລົດອະມຣິຕະທີ່ສະຖິດໃນສີສະ ດ້ວຍສະມາທິອັນເຄົາລົບ. ພິຈາລະນາມະຫາເທວະຮູບດັ່ງໄຟປະທີບ ລຸກໂຊດຢູ່ກາງສະດື; ເມື່ອຊະໂລມດ້ວຍອະມຣິຕະ ຜູ້ໃດສວດ ‘ຫັງສະ ຫັງສະ’ ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີຊະຣາ ມະຣະນະ ໂຣຄະ ແລະອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນຄວນປະພຶດທຸກມື້ ເພື່ອບັນລຸອະນິມາ ແລະສິດທິອື່ນໆ.
Having meditated on the partless (principle) abiding in the sky (space), one is released from the bondage of becoming. Whoever knows the haṃsa situated in the heart, endowed with the unstruck sound—he is said to be self-luminous consciousness and bliss. Abandoning exhalation and inhalation, the wise one remains in retention (kumbhaka). Having made prāṇa and apāna equal at the navel-bulb, concentrated, he drinks—through meditation with reverence—the taste of nectar located in the head. (He meditates on) the great deity, flame-shaped, blazing in the middle of the navel; having anointed (it) with nectar, whoever repeats ‘haṃsa, haṃsa’—for him on earth there is no old age, death, disease, and the like. Thus one should do (this) day by day for the attainment of aṇimā and other powers.