Adhyaya 84

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि आदिनारायणं हरिम् । तस्याश्च पूर्वदिग्भागे सर्वपातकनाशनम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາ ອາດິນາຣາຍະນະ ຮະຣິ. ແລະທາງທິດຕາເວັນອອກທີ່ຕິດກັບສະຖານທີ່ນັ້ນ ມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 2

पादुकासनसंयुक्तं सर्वदैत्यांतकारिणम् । आदौ कृतयुगे देवि दैत्योऽभून्मेघवाहनः

ສະຖານທີ່ນັ້ນສຳພັນກັບ «ປາດຸກາອາສະນະ» (ບ່ອນນັ່ງແຫ່ງເກີບ) ແລະເລື່ອງລືວ່າເປັນຜູ້ປາບດາຍຕະທັງປວງ. ໂອ ເທວີ, ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງກຣິຕະຍຸກ ມີດາຍຕະຕົນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ຊື່ ເມກະວາຫະນະ.

Verse 3

महाबलो महाकायो योजनायुतविस्तरः । अजेयः सर्वदेवानां त्रैलोक्यक्षयकारकः । ब्रह्मणा तस्य तुष्टेन वरो दत्तो वरानने

ເຂົາມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຮ່າງກາຍມະຫາໃຫຍ່ ແຜ່ກວ້າງເຖິງຫຼາຍໝື່ນໂຢຊະນະ; ບໍ່ອາດຖືກຊະນະໂດຍເທວະທັງປວງ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ໄຕຣໂລກພິນາດ. ເມື່ອພຣະພຣະຫມາພໍໃຈໃນເຂົາ ຈຶ່ງປະທານພອນໜຶ່ງໃຫ້, ໂອ ເທວີຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ.

Verse 4

यदा पादुकया विष्णुस्त्वां हनिष्यति संयुगे । तदैव मृत्युर्भविता नान्यथा मरणं तव

ເມື່ອພຣະວິສນຸ ຕີເຈົ້າໃນສົງຄາມດ້ວຍປາດຸກາ (ເກີບພຣະບາດ) ເທົ່ານັ້ນ ຄວາມຕາຍຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເກີດ; ບໍ່ມີທາງອື່ນໃຫ້ເຈົ້າສິ້ນຊີວິດໄດ້।

Verse 5

इति लब्धवरो दैत्यः संतापयति भूतलम् । युगानां कोटिमेकां तु सदेवासुरमानुषम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນນັ້ນແລ້ວ ອະສູຣະຜູ້ເປັນອະສູນ (ໄດຕະ) ກໍ່ທຳໃຫ້ແຜ່ນດິນຮ້ອນຮົນ—ຕະຫຼອດໜຶ່ງກົດິຍຸກ—ທັງເທວະ, ອະສູຣະ, ແລະມະນຸດລ້ວນຖືກທຸກຂ໌।

Verse 6

संतप्य बहुधा देवि दक्षिणो दधिमागतः । तत्र विध्वंसयामास ऋषीणामाश्रमाणि वै

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ນັ້ນໄດ້ເຜົາຜານສັດທັງຫຼາຍດ້ວຍຫຼາຍວິທີ; ດາທິມານ ຜູ້ມາຈາກທິດໃຕ້ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະເລີ່ມທຳລາຍອາສຣົມຂອງບັນດາລຶສີແທ້ໆ।

Verse 7

ततस्त ऋषयः सर्वे विध्वस्ताश्रममण्डलाः । शरणं चैव संप्राप्ता देवदेवं तु केशवम् । अजेयं तं तु संज्ञात्वा तुष्टुवुर्गरुडध्वजम्

ແລ້ວບັນດາລຶສີທັງໝົດ ຜູ້ທີ່ອາສຣົມຖືກທຳລາຍ ໄດ້ໄປພຶ່ງພາພຣະເກສະວະ ພຣະເທວະເທວະເພື່ອຂໍທີ່ພັກພິ່ງ; ເມື່ອຮູ້ວ່າພຣະອົງບໍ່ອາດຖືກຊະນະ ພວກເຂົາຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະຜູ້ມີທຸງຄຣຸດາ।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । नमः परमकल्याणकल्याणायात्मयोगिने । जनार्द्दनाय देवाय श्रीधराय च वेधसे

ລຶສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ນະໂມ ແດ່ພຣະຜູ້ມີມົງຄຸນສູງສຸດ, ຜູ້ເປັນມົງຄຸນແຫ່ງມົງຄຸນທັງປວງ, ຜູ້ສະຖິດໃນອາດຕະໂຍກ; ນະໂມ ແດ່ພຣະເຈົ້າຈະນາຣະດະນະ, ແດ່ສຣີທະຣະ, ແລະແດ່ເວທະສະ ຜູ້ຈັດວາງສັບພະສິ່ງ।

Verse 9

नमः कमलकिंजल्कसुवर्णमुकुटाय च । केशवायातिसूक्ष्माय बृहन्मूर्ते नमोनमः

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີມົກຸດຄຳດັ່ງເສັ້ນໃຍດອກບົວ; ນະໂມອີກແລ້ວອີກແດ່ ເກສະວະ—ລະອຽດຍິ່ງກວ່າລະອຽດ ແຕ່ປາກົດເປັນຮູບມະຫາກວ້າງໃຫຍ່ຂອງຈັກກະວານ।

Verse 10

महात्मने वरेण्याय नमः पंकजनाभये । नमोऽस्तु मायाहरये हरये हरिवेधसे

ນະໂມແດ່ພຣະມະຫາຈິດ ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາສູງສຸດ—ແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາຍບົວເປັນສະດື. ຂໍໃຫ້ມີນະໂມແດ່ ຮະຣິຜູ້ກຳຈັດມາຍາ; ນະໂມແດ່ຮະຣິ, ແດ່ຮະຣິຜູ້ຈັດວາງສູງສຸດ (ຮະຣິເວທະສະ).

Verse 11

हिरण्यगर्भगर्भाय जगतः कारणात्मने । अच्युताय नमो नित्यमनन्ताय नमोनमः

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນແກ່ນໃນແມ່ນແຕ່ຮິຣັນຍະຄັຣພະ, ແດ່ຜູ້ມີສະພາບເປັນເຫດແຫ່ງໂລກ. ນະໂມແດ່ອະຈະຍຸຕະເປັນນິດ; ນະໂມນະໂມແດ່ອະນັນຕະ.

Verse 12

नमो मायापटच्छन्न जगद्धात्रे महात्मने । संसारसागरोत्तार ज्ञानपोतप्रदायिने । अकुंठमतये धात्रे सर्गस्थित्यंत कर्मणे

ນະໂມແດ່ພຣະມະຫາຈິດ ຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ ທີ່ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າມ່ານແຫ່ງມາຍາ. ນະໂມແດ່ຜູ້ປະທານເຮືອແຫ່ງປັນຍາ ໃຫ້ຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານ; ແດ່ຜູ້ຈັດວາງປັນຍາອັນບໍ່ຖືກຂັດຂວາງ ຜູ້ມີກິດແມ່ນການສ້າງ, ການດຳລົງ, ແລະການລະລາຍສິ້ນ.

Verse 13

यथा हि वासुदेवेति प्रोक्ते नश्यति पातकम् । तथा विलयमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບາບທີ່ສູນຫາຍເມື່ອເອີ້ນນາມ «ວາສຸເທວະ», ຂໍໃຫ້ອະສູຣະເມກະວາຫະນະນີ້ ຈົ່ງເຂົ້າສູ່ຄວາມພິນາດເຊັ່ນກັນ.

Verse 14

यथा विष्णुः स्वभक्तेषु पापमाप्नोति संस्थितम् । तथा विनाशमायातु दैत्योऽयं पापकर्मकृत्

ດັ່ງທີ່ພຣະວິສນຸ ຊົງກຳຈັດບາບທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ອະສູນີ້ ຜູ້ກະທຳກຳບາບ ພົບຄວາມພິນາດເຖິດ।

Verse 15

स्मृतमात्रो यथा विष्णुः सर्वं पापं व्यपोहति । तथा प्रणाशमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

ດັ່ງທີ່ພຣະວິສນຸ ເພີຍແຕ່ຖືກລະລຶກ ກໍຂັບໄລ່ບາບທັງປວງ ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ອະສູນີ້ “ເມກະວາຫນະ” ພົບຄວາມພິນາດສິ້ນເຊີງເຖິດ।

Verse 16

भवंतु भद्राणि समस्तदोषाः प्रयांतु नाशं जगतोऽखिलस्य । अभेद्यभक्त्या परमेश्वरेशे स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນຈົ່ງມີ; ຂໍໃຫ້ຄວາມບົກພ່ອງທັງປວງຂອງໂລກທັງມວນຈົ່ງພິນາດ. ເມື່ອລະລຶກພຣະວາສຸເທວ ຜູ້ຊົງຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານ ອົງຈອມເຈົ້າເຫນືອຈອມເຈົ້າທັງປວງ ດ້ວຍພັກດີອັນບໍ່ອາດແຕກຫັກ ຄວາມຊົ່ວທັງປວງຈົ່ງສິ້ນສຸດ।

Verse 17

ये भूतले ये दिवि येऽन्तरिक्षे रसातले प्राणिगणाश्च केचित् । भवन्तु ते सिद्धियुता नरोत्तमाः स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

ສັດທັງປວງ—ຢູ່ແຜ່ນດິນ, ຢູ່ສະຫວັນ, ຢູ່ອາກາດກາງ, ຫຼືຢູ່ຣະສາຕະລ—ຂໍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີສິດທິສຳເລັດ ແລະເປັນຜູ້ປະເສີດ ເມື່ອລະລຶກພຣະວາສຸເທວ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ।

Verse 18

ये प्राणिनः कुत्रचिदत्र संति ब्रह्माण्डमध्ये परतश्च केचित् । तेषां तु सिद्धिः परमास्त्वनिंद्या स्तुते जगद्धातरि वासुदेवे

ສັດມີຊີວິດໃດໆ ຢູ່ບ່ອນໃດກໍຕາມ—ໃນພຣະພົມມະອັນດານນີ້ ຫຼືນອກເໜືອຈາກນັ້ນ—ຂໍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າບັນລຸສິດທິສູງສຸດ ອັນບໍ່ມີມົນທິນ ເມື່ອສັນລະເສີນພຣະວາສຸເທວ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ।

Verse 19

ईश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवि आदिनारायणो हरिः । ज्ञात्वा स भावि कार्यं तत्समारुह्य च पादुकाम्

ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ: ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນແລ້ວ ໂອ ພຣະນາງ, ຮຣິ—ອາດິນາຣາຍະນະ—ຮູ້ກິດທີ່ຈະເກີດ ແລ້ວຂຶ້ນສູ່ປາດຸກາ (ເກີບສັກສິດ) ຂອງພຣະອົງ.

Verse 20

बभूव तेषां प्रत्यक्ष ऋषीणां पापनाशनः । उवाच प्रणतान्सर्वान्किं वा कार्यं हृदि स्थितम्

ຜູ້ທຳລາຍບາບໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນຕໍ່ໜ້າບັນດາລຶສີເຫຼົ່ານັ້ນ. ພຣະອົງຕັດກັບຜູ້ກົ້ມກາບທັງປວງວ່າ: “ຈຸດປະສົງໃດສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ?”

Verse 21

कथ्यतां तत्करिष्यामि युष्मत्स्तोत्रेण तर्पितः

“ຈົ່ງກ່າວມາ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ, ເພາະພໍໃຈດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຂອງເຈົ້າ.”

Verse 22

इत्युक्ता ऋषयः सर्वे कृतांजलिपुटाः स्थिताः । आदिदेवं हरिं प्रोचुः सर्वे नतशिरोधराः

ເມື່ອຖືກຕັດດັ່ງນັ້ນ ລຶສີທັງປວງຢືນຢູ່ດ້ວຍຝາມືປະນົມ. ດ້ວຍສີສະກົ້ມຕ່ຳ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຮຣິ ພຣະເທວະດັ້ງເດີມ.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । जानासि सर्वं त्वं देव न चास्त्यविदितं तव । इमं दैत्यं महादेव संहरस्व महाबलम् । यथेदं सकलं विश्वं निरातंकं भवेत्प्रभो

ລຶສີທັງປວງກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຮູ້ທຸກສິ່ງ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ຮູ້ຕໍ່ພຣະອົງ. ໂອ ມະຫາເທວະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງທຳລາຍໄດຕະຍະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ນີ້, ເພື່ອໃຫ້ຈັກກະວານທັງປວງພົ້ນຈາກຄວາມຫວາດກົວ, ໂອ ພຣະນາຍ.”

Verse 24

इत्युक्तस्तैस्तदा विष्णुर्दैत्यमाहूय संयुगे । ताडयामास तं दैत्यं हृदि पादुकया शुभे

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ໄດ້ເອີ້ນໄດຕະຍະມາສູ້ຮົບ ແລະຟາດຕີອົງອະສູນັ້ນທີ່ອົກ ດ້ວຍພາດຸກາອັນເປັນມງຄົດ।

Verse 25

स हतः पतितो दैत्यो विगतासुर्महोदधौ । हत्वा दैत्यवरं देवस्तत्र स्थाने स्थितोऽभवत् । पादुकासनसंस्थस्तु तत्राद्यापि वरानने

ໄດຕະຍະນັ້ນຖືກຟາດລົງ ກໍລົ້ມຕົກລົງໃນມະຫາສະມຸດ ດ້ວຍລົມຫາຍໃຈດັບສິ້ນ। ເມື່ອພຣະເທວະສັງຫານຈອມໄດຕະຍະແລ້ວ ກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ປະທັບເທິງບັນລັງພາດຸກາ ຈົນທຸກມື້ນີ້ ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ।

Verse 26

यस्तं पूजयते भक्त्या एकादश्यां नरोत्तमः । सोश्ववमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ຜູ້ເປັນນະໂຣດຕະມະ ຜູ້ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍສັດທາໃນວັນເອກາດະຊີ ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີອັດສະວະເມດະ ແລະຊື່ນບານໃນສະຫວັນດັ່ງເທວະດາ।

Verse 27

गोलक्षं ब्राह्मणे दत्त्वा यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । तदादिदेवे गोविन्दे दृष्टे भक्त्या फलं लभेत्

ຜົນບຸນໃດທີ່ມະນຸດຈະໄດ້ຈາກການຖວາຍງົວໜຶ່ງແສນໃຫ້ພຣາຫມະນະ ຜົນນັ້ນເອງ ຍ່ອມໄດ້ໂດຍການເຫັນພຣະໂກວິນດະ ພຣະອາທິເທວະ ດ້ວຍສັດທາ।

Verse 28

कलौ कृतयुगं तेषां क्लेशस्तेषां सुखाधिकः । आदिनारायणो देवो येषां हृदयसंस्थितः

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ພຣະອາດິນາຣາຍະນະ ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈ ແມ່ນແຕ່ຍຸກກາລີກໍກາຍເປັນກຣິຕະຍຸກສໍາລັບເຂົາ; ຄວາມທຸກລົດລົງ ແລະຄວາມສຸກເພີ່ມພູນຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 29

एकादश्यां रविदिने स्नात्वा संनिहिता जले । आदिनारायणं पूज्य मुच्यते भवबन्धनात्

ໃນວັນເອກາດະສີ ເມື່ອຕົງກັບວັນອາທິດ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳໃນນ້ຳທີ່ມີພຣະສະນິທານສະຖິດ ແລະບູຊາພຣະອາດິນາຣາຍະນະ ຍ່ອມພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສາຣະ।

Verse 30

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । श्रुतं पापहरं नृणां दारिद्यौघविनाशनम्

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ເທວີ, ຂ້າໄດ້ກ່າວມາຫາທ່ານແລ້ວເຖິງມາຫາຕະຍະອັນມີພຣະວິດສະນຸເປັນເທວະປະທານ; ເມື່ອໄດ້ຍິນ ຍ່ອມຊຳລະບາບຂອງມະນຸດ ແລະທຳລາຍກະແສໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ।

Verse 84

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आदिनारायणमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीतितमोध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 84 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫາພຣະກຽດຂອງພຣະອາດິນາຣາຍະນະ» ໃນພາກທຳອິດຂອງ ປຣະພາສະເກສະຕຣະມາຫາຕະຍະ ພາຍໃນ ປຣະພາສະຂັນດະ ພາກທີ 7 ຂອງ ສຣີສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ।