Adhyaya 75

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शाकलकलेश्वरम् । शाकल्येश्वरनैरृत्ये धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຫາລິງຄະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສາກະລະກະເລສະວະຣະ». ມັນຕັ້ງຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້ຂອງ «ສາກັລເຢສະວະຣະ» ຫ່າງໄປ 60 ທະນຸສ (ຄັນທະນູ).

Verse 2

तच्चतुर्युगनामाढ्यं स्मृतं पातकनाशनम् । पूर्वं कामेश्वरंनाम त्रेतायां पुलहेश्वरम्

ລິງຄະນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າມີນາມຕາມສີ່ຍຸກ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ໃນກ່ອນເຄີຍຊື່ «ກາເມສະວະຣະ»; ໃນຍຸກເຕຣຕາ ເອີ້ນວ່າ «ປຸລະເຫສະວະຣະ».

Verse 3

द्वापरे सिद्धिनाथं तु नारदेशं कलौ स्मृतम् । तथा कलकलेशं च नाम तस्यैव कीर्त्तितम्

ໃນຍຸກດວາປະຣະ ມັນຖືກເອີ້ນວ່າ «ສິດທິນາຖະ»; ໃນຍຸກກະລິ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ນາຣະເທສະ». ແລະນາມ «ກະລະກະເລສະ» ກໍຖືກປະກາດສຳລັບລິງຄະນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 4

समुद्रे च महापुण्ये यस्मिन्काले सरस्वती । आगता सा महाभागा हृष्टा तुष्टा सरिद्वरा । तस्य तोयस्य शब्देन सागरस्य महात्मनः

ໃນມະຫາສະມຸດອັນສັກສິດຍິ່ງ ໃນເວລາທີ່ນາງສະຣັສວະຕີມາຮອດ—ນາງແມ່ນແມ່ນ້ຳອັນມີສິຣິ ແລະປະເສີດ ຍິນດີພໍໃຈ—ໂດຍສຽງນ້ຳຂອງມະຫາສະມຸດຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່…

Verse 5

ततो देवाः सगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः । नेदुः कलकलं तत्र तुमुलं लोमहर्षणम्

ແລ້ວບັນດາເທວະດາພ້ອມດ້ວຍຄັນທະວະ, ພວກຣິສີ, ສິດທະ ແລະ ຈາຣະນະ ໄດ້ຮ້ອງກ້ອງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເປັນສຽງ “ກະລະກະລະ” ອັນຄຶກຄືນ ນ່າຂົນລຸກຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 6

तेन शब्देन महता मम मूर्त्तिः समुत्थिता । कल्कलेश्वरनामेति ततो लिंगं प्रकीर्तितम्

ໂດຍສຽງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ຮູບປະກົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜຸດຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ລິງຄະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຂານນາມວ່າ “ກັນກະເລສະວະຣະ (Kalkaleśvara)”.

Verse 7

इति ते पूर्ववृत्तांतं कथितं नामकार णम् । सांप्रतं तु यथा जातं पुनः कलकलेश्वरम् । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເຫດການເກົ່າ ແລະເຫດຜົນແຫ່ງການຕັ້ງນາມໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ ວ່າ “ກັນກະເລສະວະຣະ” ໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກໃນການຕໍ່ມາແນວໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ຟັງ; ໂອ້ຜູ້ຮັກ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈດຽວ.

Verse 9

पुरा द्वापरसंधौ च प्रविष्टे तु कलौ युगे । नारदस्तु समागत्य क्षेत्रं प्राभासिकं शुभम् । संचकार तपश्चोग्रं तत्र लिंगसमीपतः

ໃນການກ່ອນ ໃນຊ່ວງຕໍ່ຂອງຍຸກດວາປະຣະ ເມື່ອຍຸກກະລິໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າມາ, ນາຣະດະໄດ້ມາຮອດສະຖານທີ່ສັກສິດປຣາພາສິກະອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະໄດ້ປະພຶດຕະປະອັນຮຸນແຮງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ລິງຄະ.

Verse 10

ततो हृष्टमना भूत्वा तल्लिंगस्य समीपतः । स चकार महायज्ञं पौंडरीकमिति श्रुतम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວມີໃຈປິຕິຍິນດີ ແລະໄດ້ປະກອບມະຫາຍັດຍາ ໃກ້ລິງຄະນັ້ນ ທີ່ຕາມປະເພນີເອີ້ນວ່າ «ເປົານະດະຣີກະ» (ມະຫາຍັດຍາ)។

Verse 11

देवदेवस्य तुष्ट्यर्थं स सदा भावितात्मवान् । समाहूय ऋषींस्तत्र ब्रह्मलोकात्सहस्रशः

ເພື່ອໃຫ້ «ເທວະເທວະ» ພໍໃຈ ລາວຜູ້ຝຶກຝົນຈິດໃຈຢູ່ເສມອ ໄດ້ເຊີນຣິສີນັບພັນຈາກພຣະຫມໂລກາ ມາຍັງທີ່ນັ້ນ।

Verse 12

ततः संभृतसंभारो यज्ञोपकरणान्वितः । कृत्वा कुण्डादिकं सर्वं समारेभे ततः क्रतुम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຮວບຮວມເຄື່ອງບູຊາທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍອຸປະກອນຍັດຍາ ແລະໄດ້ຈັດຕຽມທຸກຢ່າງ ເລີ່ມຈາກກຸນດາ (ຫຼຸມໄຟ) ແລ້ວຈຶ່ງເລີ່ມພິທີກຣະຕຸນັ້ນ।

Verse 13

ततः संपूर्णतां प्राप्ते तस्मिन्क्रतौ वरानने

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອຍັດຍານັ້ນບັນລຸຄວາມສົມບູນ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມເອີຍ,

Verse 14

अथागमंस्ततो विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । दक्षिणार्थं महदेवि शतशोऽथ सहस्रशः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ມະຫາເທວີ, ພວກພຣາຫມັນຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຂດສັກສິດນັ້ນ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ເປັນຮ້ອຍໆ ແລະເຖິງພັນໆ ເພື່ອຂໍດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາ)។

Verse 15

ततः स कौतुकाविष्टस्तेषां युद्धार्थमेव हि । प्राक्षिपत्तत्र रत्नानि सुवर्णं च महीतले

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຈິດໃຈຫຼິ້ນໆເຂົ້າຄອບງຳ ທ່ານໄດ້ໂຍນເພັດພອຍແລະຄຳລົງໃສ່ພື້ນດິນທີ່ນັ້ນ ເພື່ອຍຸໃຫ້ເຂົາເຈົ້າທະເລາະກັນແທ້ໆ.

Verse 16

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे युध्यमानाः परस्परम् । कोलाहलं परं चक्रुर्बहुद्रव्यपरीप्सया

ເມື່ອນັ້ນ ພຣາຫມັນທັງຫມົດນັ້ນກໍຕໍ່ສູ້ກັນເອງ ແລະກໍເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງອື້ອື່ອອັນໃຫຍ່ ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ຊັບສິນຫຼາຍ.

Verse 17

एके दिगंबरा देवि त्यक्तयज्ञोपवीतिनः । विकचाः केऽपि दृश्यंते त्वन्ये रुधिरविप्लवाः

ໂອ ພຣະເທວີ, ບາງຄົນເຫັນຢູ່ໃນສະພາບເປືອຍກາຍ ໂດຍຖອດສາຍຍັດສັກສິດອອກ; ບາງຄົນຜົມກະຈັດກະຈາຍ; ບາງຄົນອີກຖືກເລືອດປະພອຍເປື້ອນເປັນດ່າງ—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຄວາມອື້ອື່ອວຸ່ນວາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 18

अन्ये परस्परं जघ्नुर्मुष्टिभिश्चरणैस्तथा । एवं तत्र तदा क्षिप्तं यद्द्रव्यं नारदेन तु

ຄົນອື່ນໆກໍຕີກັນໄປມາດ້ວຍກຳປັ້ນ ແລະຕີນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊັບສິນທີ່ນາຣະດະໂຍນໄວ້ໃນເວລານັ້ນ ຈຶ່ງນຳໃຫ້ເກີດພາບເຫດການແບບນີ້.

Verse 19

अथाभावे तु वित्तस्य ये च विप्रा ह्यकिंचनाः । विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणैर्जर्जरीकृताः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຊັບສິນຂາດແຄນ ພຣາຫມັນຜູ້ຍາກຈົນແທ້ໆ—ແມ່ນແຕ່ມີວິຊາຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ—ກໍຖືກພຣາຫມັນອື່ນໆທຳຮ້າຍຈົນຊ້ຳຊອກ.

Verse 20

ते तमूचुर्भृशं शांताः स्मयमानं मुहुर्मुहुः । कलहार्थं यतो दानं त्वया दत्तमिदं मुने

ຜູ້ທີ່ສະງົບສຸກ ແລະສຳລວມນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບມຸນີຜູ້ຍິ້ມຊ້ຳໆວ່າ: «ເນື່ອງຈາກທານທີ່ທ່ານໄດ້ຖວາຍນີ້ ໂອ ມຸນີ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຖຽງກັນ…»

Verse 21

विद्यायुक्तान्परित्यज्य विधिं त्यक्त्वा तु याज्ञिकम् । तस्मादस्य मुने नाम ख्यातं कलकलेश्वरम्

«ເມື່ອລະເລີຍຜູ້ມີວິຊາ ແລະລະທິ້ງລະບຽບພິທີຍັດທີ່ຖືກຕ້ອງ ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ ນາມນີ້ຈຶ່ງໂດງດັງວ່າ ‘ກະລະກະເລສະວະຣະ’—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄວາມອື້ອອຶງ»

Verse 22

तेन नाम्ना द्विजश्रेष्ठ लिंगमेतद्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्देवि जातं कलकलेश्वरम्

«ດ້ວຍນາມນັ້ນເອງ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດວິຊະ ລິງຄະນີ້ຈະຖືກຮູ້ຈັກ. ເນື່ອງຈາກເຫດນີ້ ໂອ ເທວີ ຈຶ່ງເກີດນາມ ‘ກະລະກະເລສະວະຣະ’»

Verse 23

यस्तं स्नाप्य नरो भक्त्या कुरुते त्रिः प्रदक्षिणम् । स गच्छेद्रुद्रलोकं तु त्वत्प्रसादादसंशयम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ອາບນ້ຳສະນານລິງຄະນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ແລະເຮັດປະທັກສິນາສາມຮອບ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດໂລກຂອງຣຸດຣະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 24

यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । हेमं दत्त्वा द्विजातिभ्यः स गच्छेत्परमं पदम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ບູຊາລິງຄະນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ໂດຍໃຊ້ກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ແລະນ້ຳມັນທາ ແລ້ວຖວາຍຄຳແກ່ຜູ້ດວິຊະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດບົດສູງສຸດ।

Verse 75

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कलकलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 75 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ກະລະກະເລສະວະຣະ» ໃນພາກທຳອິດ «ປຣະພາສະເກສະຕຣະມາຫາຕມະຍະ» ພາຍໃນ ປຣະພາສະຂັນດະ (ເລ່ມທີ 7) ຂອງ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນ «ເອກາຊີຕິສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ»។