Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ ຈາກ ສຸກເຣສະວະຣະ ຄວນໄປຫາ ລິງຄະອັນສະຫວ່າງໄສຍິ່ງ ຊື່ວ່າ «ຊະໄນຊະຈະໄຣສະວະຣະ» ຜູ້ທຳລາຍແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່.

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

ທາງຕາເວັນຕົກຂອງ ພຸເທສະວະຣະ ໃນບໍລິເວນໃກ້ໄຟບູຊາອັນສັກສິດຂອງ ອະຊາເທວີ ມັນຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄກ ໃນລະຍະປະມານ ຫ້າ ທະນູ.

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ນີ້ແມ່ນ ກັລປະລິງຄະ ທີ່ເທວະດາ ແລະ ດານະວະ ໄດ້ບູຊາ. ບຸດຂອງ ຈາຍາ ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະອັນຍາກຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທົນທຸກຄວາມຮ້ອນແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ.

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ອັນເຊີນພຣະເທວະຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຕາຍ ລົງໃນລິງຄະນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນເຈົ້າແຫ່ງດາວເຄາະ ໂດຍພຣະຄຸນຂອງ ຊັມພູ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ.

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

ແມ່ນແຕ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງພຽງຊົ່ວພິບຕາ ກອງຫມູ່ໃຫຍ່ຂອງເທວະດາ ແລະ ອະສຸຣະ ກໍສັ່ນກົວ. ໃນພຣະພົມມະຈັກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ຢຸດນິ່ງ ບໍ່ມີສັດມີຊີວິດໃດທີ່ບໍ່ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

ຈະເປັນເທວະດາ ຫຼື ດານະວະກໍຕາມ, ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຖືກ ສໍຣິ (ຊະນິ) ບີບຄັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະຊິວະໃນນາມ ສໍຣີອີສະວະຣະ ດ້ວຍສັດທາໃນວັນເສົາ, ຍ່ອມພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານນັ້ນ.

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

ໂອ ມະຫາເທວີ, ເມື່ອໄດ້ຖວາຍໃຫ້ອິ່ມໃຈຕາມພິທີ ດ້ວຍໃບຊະມີ, ງາ, ຖົ່ວດໍາ, ນ້ໍາຕານກ້ອນ, ແລະ ເຂົ້າສຸກ, ແລ້ວຄວນມອບງົວຜູ້ສີດໍາໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ ຕາມຂໍ້ກໍານົດອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະໂຕດຫຼາຍປະເພດ ທີ່ມາຈາກປຸຣານະ ແລະຄຳສອນອັນສັກສິດ ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ກໍພໍພຣະໄທເປັນພິເສດ ດ້ວຍບົດສະໂຕດອັນໜຶ່ງນັ້ນ।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

ບົດສະໂຕດອັນມີພະລັງ ທີ່ພຣະຣາຊາ ທະສະຣະຖະ ໄດ້ປະພັນໄວ້ນັ້ນ ຄວນສວດສັນລະເສີນພຣະເທວະ ສາວຣີອິສະວະຣະ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມທຸກທໍລະມານທັງປວງສົງບົບລົງ।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

ເທວີກ່າວວ່າ: ພຣະຣາຊາ ທະສະຣະຖະ ໄດ້ປະພັນບົດສະໂຕດແດ່ ພຣະຊະໄນສະຈະຣະ ແນວໃດ? ແລະພຣະເທວະ ຊະໄນສະຈະຣະ ນັ້ນ ໄດ້ພໍພຣະໄທຕໍ່ພຣະອົງແນວໃດ?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ອິສະວະຣະກ່າວວ່າ: ໃນວົງສາຣະຄຸ ມີພຣະຣາຊາ ທະສະຣະຖະ ຜູ້ມີພະລັງ ແລະໂດ່ງດັງຢ່າງຍິ່ງ. ຈົ່ງຮູ້ເຖິງພຣະອົງວ່າເປັນຈັກກະວັດຕິ ໃນການກ່ອນ ເຄີຍປົກຄອງເຈັດທະວີບທັງປວງ।

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

ພຣະອົງໄດ້ຮັບການແຈ້ງຈາກນັກໂຫລາສາດວ່າ: ພຣະສະນິ (Śani) ເມື່ອເຖິງທ້າຍກຣິຕຕິກາ ແລ້ວ ໃນເສັ້ນທາງປັດຈຸບັນນີ້ ຈະຜ່ານ (ຈະທະລຸ) ໂຣຫິນີ।

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

ໄດ້ປະກາດວ່າ «ສະກະຕະເພດ» ຈະເກີດຂຶ້ນ ນ່າຢ້ານກົວທັງເທວະແລະອະສຸຣະ ແລະທຸກຂະພິກຂະອັນຮ້າຍແຮງຈະຍາວນານສິບສອງປີ។

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີ ພະຣາຊາພ້ອມດ້ວຍມົນຕຣີທັງຫຼາຍ ໄດ້ເບິ່ງໂລກທີ່ກໍາລັງວຸ້ນວາຍ: ຊາວເມືອງ ຊາວບ້ານນອກ ແລະທຸກຫຍັງທັງປວງ।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

ປະຊາຊົນຜູ້ມາຊຸມນຸມດ້ວຍວິໄນ ພາກັນເວົ້າຖຶງວິກິດຢູ່ເລື້ອຍໆ; ແຜ່ນດິນ ເມືອງ ແລະບ້ານທົ່ວທຸກທິດ ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງໍາ. ແລ້ວພະຣາຊາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາບັນດາມຸນີ ໂດຍມີວະສິດຖະເປັນປະທານ ແລະທູນຖາມດ້ວຍພະອົງເອງ।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

ທະສະຣະຖະກ່າວວ່າ: “ໃນເລື່ອງນີ້ ມີທາງແກ້ໄຂອັນໃດ? ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ.”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອນັກສັດຕະຣາທີ່ເກືອບກ່ຽວກັບປະຊາປະຕິຖືກຮົ່ມຮວຍ ປະຊາສັດຈະຈະເລີນໄດ້ແນວໃດ? ໂຍກະດາວນີ້ແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້ແທ້ ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະອິນທຣະ.”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະວິລະບຸລຸດໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງໃນໃຈ ແລະຕັດສິນໃຈກະທຳການອັນພິສູດກ້າຫານຢ່າງຍິ່ງ; ຈຶ່ງຖືຄັນທະນູທິບ ພ້ອມອາວຸດສະຫວັນອັນທິບຍະ.

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

ພຣະອົງຂຶ້ນລົດສົງຄາມແລ້ວໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ຈົນເຖິງວົງດາວນັກສັດ; ລົດນັ້ນເປັນລົດທິບທອງ ປະດັບດ້ວຍມະນີແລະຮັດນະອັນລ້ຳຄ່າ.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

ລົດນັ້ນງາມສະຫງ່າດ້ວຍທຸງ, ພັດຫາງຈາມຣະ, ຮົ່ມສະຫວັນ ແລະກະດິ່ງນ້ອຍໆທີ່ດັງກິ່ງກັງ; ຜູກດ້ວຍມ້າຂາວດັ່ງຫົງ ແລະມີທຸງໃຫຍ່ເປັນເກດສູງ.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍມະນີອັນໃຫຍ່; ມົກກຸດແລະກິຣີດຂອງພຣະອົງກໍສະຫວ່າງໄສ; ໃນຟ້ານັ້ນພຣະອົງສົ່ງປະກາຍດັ່ງຕາເວັນອີກດວງໜຶ່ງ.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

ພຣະອົງດຶງຄັນທະນູຈົນສຸດເຖິງຫູ ແລະປະກອບອາວຸດແຫ່ງການທຳລາຍ; ພຣະອົງຮູ້ຈັກພຣະຊານິ (Śani) ຢູ່ທ້າຍກຣິຕຕິກາ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ໂຣຫິນີແທ້ໆ.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

ເມື່ອດັສຣະຖະເຫັນພຣະອົງນັ້ນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ກໍຢືນນິ່ງດ້ວຍໃບໜ້າຂມວດຄິ້ວ. ແລະພຣະຊະນິ ເມື່ອເຫັນອາວຸດແຫ່ງການທໍາລາຍ ທີ່ບີບຂະຍີ້ທັງເທວະແລະອະສຸຣ—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

ແລ້ວພຣະສອຣິ (ພຣະຊະນິ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ) ຫົວເຮາະ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມກະສັດ, ຄວາມກ້າຫານຂອງທ່ານສູງສຸດ ແທ້ຈິງນ່າຢ້ານຕໍ່ສັດຕູ.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

ເທວະ, ອະສຸຣ, ມະນຸດ, ສິດທະ, ວິທຍາທະຣ, ແລະນາຄາ—ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຫຼຽວສາຍຕາໄປເບິ່ງ, ທຸກຜູ້ລ້ວນຮີບຕົກຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

ໂອ ຈອມກະສັດ, ຂ້ອຍພໍໃຈໃນທ່ານ ເນື່ອງຈາກຕະປະສະ (ຄວາມບໍາເພັນ) ແລະຄວາມກ້າຫານ. ຈົ່ງກ່າວຂໍພອນ; ຂ້ອຍຈະປະທານຕາມທີ່ໃຈທ່ານປາດຖະໜາ.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

ດັສຣະຖະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຊະນິ, ຫຼັງຈາກເຈົ້າໄດ້ທະລຸຮອຮິນີແລ້ວ ຢ່າໄປຕໍ່ອີກ—ຕາບໃດທີ່ແມ່ນ້ໍາຍັງໄຫຼສູ່ທະເລ ແລະຕາບໃດທີ່ດວງຈັນ ດວງອາທິດ ແລະແຜ່ນດິນຍັງດໍາຮົງ.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

ໂອ ສາວຣີ (Sauri) ເຮົາໄດ້ຂໍຈາກທ່ານແຕ່ສິ່ງນີ້; ບໍ່ປາຖະໜາພອນອື່ນໃດຈາກທ່ານ. ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະຊານິ (Śani) ຈຶ່ງປະທານພອນນັ້ນໃຫ້—ຖາວອນ ແລະ ອະມະຕະ.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

ເມື່ອກະສັດໄດ້ຮັບພອນນັ້ນແລ້ວ ກໍຮູ້ສຶກວ່າພະລະກິດຂອງຕົນສຳເລັດສົມບູນ. ແຕ່ສາວຣີ (Sauri) ກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນອື່ນເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວິນັຍອັນງາມ.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

ແລ້ວດ້ວຍໃຈຍິນດີ ລາວໄດ້ຂໍພອນນີ້ຈາກພຣະຊານິ (Śani): “ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພາສະກະຣະ (Bhāskara), ຂໍຢ່າໄດ້ທຳລາຍ ສະກະຕະ (Śakaṭa) ຄັນລົດນັ້ນເລີຍ.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“ຄວາມອຶດຢາກ (ທຸຣະພິກຂະ) ຕໍ່ເນື່ອງສິບສອງປີ ຢ່າໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເດັດຂາດ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ. ແລະກຽດຊື່ຂອງເຮົານີ້ ຈະແຜ່ໄປທົ່ວສາມໂລກ.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ພຣະອີສະວະຣະ (Īśvara) ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນສອງປະການແລ້ວ ກະສັດນັ້ນຂົນລຸກດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ລາວວາງຄັນທະນູໄວ້ເທິງລົດສົງຄາມ ແລະຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

ເມື່ອພະຣາຊາ ທະສະຣະຖະ ໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະນາງ ສະຣັສວະຕີ ແລະ ພຣະຄະນະນາຖະ ວິນາຍະກະ ແລ້ວ ຈຶ່ງປະພັນບົດສັນລະເສີນນີ້ ແດ່ ສາວຣິ (ຊະນິ)។

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີລຳແສງສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມ ແລະຄ້າຍດອກບົວສີນ້ຳເງິນ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີກາຍຜອມແຫ້ງໄຮ້ເນື້ອ ແລະມີໜວດຍາວກັບຜົມຊົງຊະຕາ (ຈະຕາ)។

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງໃຫຍ່, ນ່າຢ້ານກົວດ້ວຍທ້ອງທີ່ແຫ້ງຫຍໍ້. ຂໍນະມັດສະການອີກແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີອະວະຍະວະຫຍາບກະດ້າງ, ແລະຜູ້ມີຂົນໜາແນ່ນ.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

ຂໍນະມັດສະການເປັນນິດແດ່ພຣະອົງຜູ້ທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມຫິວໂຫຍຕະຫຼອດ, ແລະຜູ້ຖືກເຜົາຮ້ອນຕະຫຼອດ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນໄຟແຫ່ງກາລະ; ໂອ ກຣິຕານຕະກະ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ສູງຍາວ ແລະແຫ້ງຜອມ; ໂອ ຜູ້ມີສາຍຕາເປັນກາລະເອງ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ຜູ້ມີດວງຕາເລິກໂຫຼງ, ຜູ້ຍາກຈະເບິ່ງໄດ້—ນະມັດສະການແທ້.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ນ່າຢ້ານ, ດຸຮ້າຍ, ນ່າສະພຶງກົວ—ໂອ ຜູ້ຖືດາບໃນມື. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ກິນກືນທຸກສິ່ງ; ໂອ ວະລີມຸຂາ ຂໍນະໂມແດ່ພຣະອົງ.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ, ຂໍນະໂມແດ່ພຣະອົງ—ໂອ ພາສະກະຣາ, ຜູ້ໃຫ້ຄວາມຢ້ານແກ່ຜູ້ອະທຳ. ໂອ ຜູ້ເບິ່ງລົງລຸ່ມ, ຂໍນະໂມແດ່ພຣະອົງ; ໂອ ຜູ້ມີກາຍສີຄໍາຄືນ, ຂໍນະໂມແດ່ພຣະອົງ.

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ເຄື່ອນໄຫວຊ້າ; ນະໂມໆ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືດາບ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ; ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີລັງສີດຸຮ້າຍ ຂໍນະໂມ.

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ກາຍຖືກເຜົາດ້ວຍຕະປະສະ ແລະຜູ້ສະຖິດໃນໂຍຄະເປັນນິດ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີດວງຕາເປັນປັນຍາ, ໂອ ບຸດແຫ່ງວົງກະສະຍະປະ.

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈ ພຣະອົງປະທານອຳນາດການປົກຄອງ; ເມື່ອພຣະອົງໂກດ ພຣະອົງກໍຊິງເອົາໄປໃນພິບຕາ. ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ, ແລະມະນຸດ—ສັດບົກ, ນົກ, ແລະສັດເລື້ອຍຄານ—ລ້ວນຢູ່ໃນອຳນາດພຣະອົງ.

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

ໂອ ສາວຣະ (ພຣະຊະນິ) ຜູ້ໃດຖືກພຣະເນດຂອງພຣະອົງເບິ່ງ ຍ່ອມຕົກສູ່ຄວາມທຸກຍາກໂດຍໄວ. ແມ່ນແຕ່ ພຣະພຣະຫມາ, ສັກຣະ (ອິນທຣະ), ຍະມະ ແລະ ລິສີ—ດາວເຈັດ—ກໍບໍ່ພົ້ນອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

ຜູ້ທັງຫມົດທີ່ຖືກພຣະອົງເບິ່ງ ຍ່ອມຕົກຈາກລາຊະອຳນາດ. ດິນແດນ, ເມືອງແລະບ້ານ, ເກາະທັງຫຼາຍ ແລະ ພູເຂົາກໍຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

ຜູ້ໃດຖືກພຣະເນດອັນດຸຮ້າຍເບິ່ງ ຍ່ອມພິນາດໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

ໂອ ສາວຣະ (ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະສູຣະ) ຂໍພຣະອົງໂປດປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າມາພຶ່ງພາພຣະອົງເພື່ອຂໍພອນ. ໂອ ສາວຣະ ຂໍພຣະອົງອະໄພຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ສາວຣະ (ພຣະຊະນິ) ຖືກກະສັດທະສະຣະຖະສັນລະເສີນ. ພຣະຊະນິ ມະຫາຣາຊາ ມີໃຈຍິນດີ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

ພຣະສານິກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມກະສັດ, ໂອ ຜູ້ມີພຣະວິນັຍດີ, ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້. ຈົ່ງກ່າວພອນ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານດ້ວຍໃຈສະໝັກ, ໂອ ຄວາມປິຕິແຫ່ງວົງຣາຄຸ।

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

ດະຊະຣະຖະກ່າວວ່າ: ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ, ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາສີນ້ຳຕານ, ຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມທຸກທໍລະມານເກີດແກ່ໃຜເລີຍ—ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ, ມະນຸດ, ສັດ, ນົກ, ແລະສັດເລື້ອຍຄານ।

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

ພຣະສານິກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ໃນບັນດາດາວເຄາະ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຄວບຄຸມຍາກທີ່ສຸດ; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດທຸກຂ໌ຈາກດາວເຄາະ. ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນໃຫ້ ເຖິງຈະຖືກຂໍກໍບໍ່ອາດໃຫ້; ແຕ່ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ສິ່ງທີ່ສົມຄວນ।

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

ບົດສັນລະເສີນຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເຈົ້າແຕ່ງໄວ້ນີ້—ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະອ່ານສວດ, ຈະເປັນຊາຍຫຼືຍິງກໍດີ, ເມື່ອຖືກບີບຄັ້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

—ຈະເປັນເທວະ, ອະສຸຣະ, ມະນຸດ, ສິດທະ, ວິທະຍາທອນ, ຫຼື ນາຄາ; ແມ່ນແຕ່ຢືນຢູ່ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ຫຼືເຖິງຂອບເຂດຊີວິດແລ້ວກໍຕາມ—

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

ຈະວ່າວັນລະເທື່ອ ຫຼືວັນລະສອງເທື່ອ ຂ້າພະເຈົ້າກໍປະທານຄວາມສຸກສະຫວັດດີໃຫ້ເຂົາ. ຫຼັງຈາກບູຊາ ຄວນສວດສະໂຕຕຣະເປັນຈະປະ ຢືນປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

ໃນທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເກີດຄວາມທຸກທໍລະມານເລີຍ ບໍ່ວ່າເມື່ອໃດ—ຈະຢືນຢູ່ບ່ອນເກີດ ຫຼືຢືນຢູ່ບ່ອນຕາຍກໍຕາມ.

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

ໃນເວລາດາວເກີດ ແລະລັກນະ ແລະໃນຊ່ວງດະຊາ ກັບອັນຕະດະຊາ ຂ້າພະເຈົ້າປົກປ້ອງຜູ້ພັກດີນັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈາກຄວາມທຸກ—ຈະເກີດຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ຫຼືຈາກກຣະຫະ (ອຳນາດດາວເຄາະ) ອື່ນໆກໍຕາມ.

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

ດ້ວຍວິທີນີ້ແທ້ໆ ເຂົາຈະເປັນຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະໄດ້ປະທານພອນນີ້ດ້ວຍ, ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນໃຈແຫ່ງວົງລາກຸ.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ພະຣາຊາດະຊະຣະຖະ ໄດ້ຮັບພອນສອງປະການ ແລ້ວເຫັນວ່າຕົນໄດ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ. ແລ້ວກໍກົ້ມນົບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຖວາຍນະມະສະການແດ່ ຊະໄນສະຈະຣະ (Śanaiścara).

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຊານິ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຈາກໄປ ກະສັດຜູ້ກ້າຫານຂຶ້ນລົດສົ່ງ ແລ້ວກັບຄືນສູ່ຖິ່ນພັກຂອງຕົນ ໂດຍເທວະດາແຫ່ງສະຫວັນຖວາຍການນົບນ້ອມບູຊາ।

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

ຜູ້ໃດຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະອ່ານບົດນີ້ໃນວັນສໍຣິ (ວັນເສົາ) ຜູ້ນັ້ນໃນຂະນະຢູ່ໃນໂລກ ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຈາກດາວໃດໆ ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາເລີຍ।

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນລະລຶກພຣະເທວະຊະໄນສະຈະຣະ (Śanaiścara) ທຸກມື້ດ້ວຍສັດທາ; ເມື່ອບູຊາແລ້ວ ໃຫ້ອ່ານສະໂຕຕຣະ ແລ້ວພະພະລັງອາທິດ (ພາສະກະຣີ) ຈະພໍໃຈໃນຜູ້ນັ້ນ।

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວເຖິງມະຫາອານຸພາບຂອງເທວະຊານິ; ມັນບັນເທົາບາບທັງປວງ ແລະປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາອັນຊອບທັງໝົດ।