Adhyaya 48
ບົດທີ 48 ໃນ Prabhāsa-kṣetra ເລົ່າເຖິງຕຳນານສະຖານທີ່ສັກສິດທ້ອງຖິ່ນ: ພຣະ Īśvara ຊີ້ແຈງແກ່ Devī ກ່ຽວກັບລິງຄະທີ່ Śukra (Bhārgava) ສ້າງຕັ້ງ ຢູ່ໃກ້ຈຸດອ້າງອີງທາງຕາເວັນຕົກ Vibhūtīśvara. ການເບິ່ງ (darśana) ແລະ ການແຕະຕ້ອງ (sparśa) ລິງຄະນີ້ ຖືວ່າຊ່ວຍລ້າງບາບ (pāpa-haraṇa) ໄດ້. ເນື້ອເລື່ອງຍ້ອນຄືນວ່າ Śukra ໄດ້ saṃjīvanī-vidyā ດ້ວຍອິດທິພົນຂອງ Rudra ແລະ tapas ອັນເຂັ້ມງວດ. ມີຕອນໜຶ່ງທີ່ Śaṃbhu ກືນ Śukra ເພື່ອຈຸດປະສົງທິບພະ ແລະ Śukra ຍັງຄົງບຳເນັດພາຍໃນພຣະອົງ ຈົນ Mahādeva ພໍພຣະໄທ ແລະປ່ອຍອອກ—ເປັນຄຳອະທິບາຍຕົ້ນກຳເນີດນາມ ແລະຄວາມສັກສິດ. ຕໍ່ມາເປັນຂໍ້ປະຕິບັດ: ບູຊາລິງຄະດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ, ສວດຈະປະ Mṛtyuñjaya mantra ໃຫ້ຄົບໜຶ່ງລ້ານ (lakh), ອາບພຣະດ້ວຍ pañcāmṛta-abhiṣeka ແລະບູຊາດອກໄມ້ຫອມ. ຜົນທີ່ສັນຍາແມ່ນ ຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວເກືອບຄວາມຕາຍ, ພົ້ນບາບ, ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ແລະໄດ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຄ້າຍ siddhi (aiśvarya/maṇimā ແລະອື່ນໆ) ຕາມຄວາມສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शुक्रप्रतिष्ठितम् । सर्वपापहरं देवि विभूतीश्वरपश्चिमे
ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ພຶງໄປຫາລິງຄະທີ່ພຣະສຸກຣະໄດ້ປະຕິສະຖາປະນາ. ໂອ ເທວີ ມັນຊຳລະບາບທັງປວງ ແລະຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກຂອງ ວິພູຕີອີສະວະຣະ.
Verse 2
नातिदूरे स्थितं तत्र स्वयं शुक्रेण निर्मितम् । यत्र संजीवनीं प्राप्तो विद्यां रुद्रप्रभावतः
ບໍ່ໄກຈາກນັ້ນ ມີສະຖານບູຊາທີ່ພຣະສຸກຣະສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍພຣະອົງເອງ—ບ່ອນທີ່ໂດຍອຳນາດຂອງ ຣຸດຣະ ພຣະອົງໄດ້ຮັບວິຊາ «ສັນຊີວະນີ» ອັນຟື້ນຄືນຊີວິດ.
Verse 3
संतप्य तु महाघोरं तपोवर्षसहस्रकम् । संप्रसाद्य विरूपाक्षं योऽवाप ग्रहतां सुधीः
ເມື່ອໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ຕະຫຼອດພັນປີ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ ວິຣູປາກສະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ ນັກປັນຍາຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ບັນລຸສະຖານະເປັນ «ຄຣະຫະ» (ດາວເຄາະ).
Verse 4
ग्रस्तेन शंभुना येन देवकार्यार्थसिद्धये । तत्रोदरगतेनैव तपस्तप्तं सुदुष्करम्
ເພື່ອໃຫ້ພະລະກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍສຳເລັດ ພຣະສັມພູໄດ້ກືນເຂົາໄປ; ແລະແມ່ນແຕ່ໃນພຣະອຸດອນ (ທ້ອງ) ນັ້ນເອງ ເຂົາກໍບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນຍາກຢ່າງຫຼວງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Verse 5
वर्षाणामयुतं साग्रं तुष्टिं नीतो महेश्वरः । निष्कासितस्ततः शीघ्रं शुक्र मार्गेण शंभुना
ຫຼັງຈາກການເວລາເກີນໝື່ນປີເລັກນ້ອຍ ພຣະມະເຫສະວະຣະພໍໃຈ; ແລ້ວພຣະສັມພູໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາຢ່າງວ່ອງໄວ ຕາມທາງທີ່ສຳພັນກັບສຸກຣະ।
Verse 6
ततः शुक्रेति नामाभूद्भार्गवस्य महात्मनः । तदाराधयते लिंगं यः कृत्वा निश्चलं मनः
ຕໍ່ມາ ພຣະມະຫາອາດມາ ພາຣຄະວະ ໄດ້ມີນາມວ່າ “ສຸກຣະ”。 ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລ້ວນະມັດສະການລິງຄະນັ້ນ (ທີ່ທ່ານສ້າງ) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ກະທຳການບູຊາປະນີປະນອມຢ່າງແທ້ຈິງ।
Verse 7
मृत्युंजयं जपेल्लक्षं स समीहितमाप्नुयात्
ຜູ້ໃດສວດຈະປະມັນຕຣາ “ມຣິຕຍຸ້ຊະຍະ” ໜຶ່ງແສນເທື່ອ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ।
Verse 8
तं दृष्ट्वा त्वथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात् । मुच्यते पातकान्मृत्योः प्रसादात्तस्य भामिनि
ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ແຕ່ພຽງເຫັນພຣະອົງນັ້ນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ແຕະຕ້ອງ ບຸກຄົນຍ່ອມພົ້ນ—ຈາກຕົ້ນແຫ່ງການເກີດຈົນສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມຕາຍ—ຈາກບາບ ແລະຈາກຄວາມຕາຍເອງ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ।
Verse 9
मृतसंजीवनार्थं यदैश्वर्यमणिमादिकम् । प्राप्नुयान्नात्र संदेहो यस्य भक्तिः सुनिश्चला
ເພື່ອການຊຸບຊີວິດຜູ້ຕາຍ ຫຼືເພື່ອສະແຫວງຫາອຳນາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ເຊັ່ນ ອະນິມາ ແລະອື່ນໆ—ຜູ້ທີ່ມີພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບມັນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।
Verse 10
पंचामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम् । सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्
ເມື່ອອາບສະນານພຣະເທວະທີ່ພຣະສຸກະສະຖາປະນາໄວ້ ດ້ວຍປັນຈາມຣິຕ ແລະບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ປະສົບຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເນື່ອງຈາກພຣະສຸກຣະ।
Verse 11
इति सर्वं समासेन माहात्म्यं शुक्रदैवतम् । कथितं तव सुश्रोणि श्रुतं पापभयापहम्
ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ ມະຫາອານຸພາບທັງໝົດຂອງເທວະແຫ່ງພຣະສຸກຣະ; ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍຂັບໄລ່ບາບ ແລະຄວາມຢ້ານກົວໄດ້।
Verse 48
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोध्यायः
ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 48 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫາອານຸພາບຂອງ ສຸກເຣສະວະຣະ» ໃນພຣະບາສະຂັນດາ ພາຍໃນ «ພຣະບາສະເຂດຣະມາຫາຕະມະຍະ» ຂອງ ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ໃນ ເອກາຊີຕິສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ।