Adhyaya 353

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भल्लतीर्थमनुत्तमम् । तस्याश्च पश्चिमे भागे यत्र विष्णुश्चतुर्भुजः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຫາພະລະຕີຣະຖະ (Bhallatīrtha) ອັນສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ທາງດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງມັນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະວິສະນຸຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດປະທັບຢູ່»។

Verse 2

यत्र त्यक्तं शरीरं तु विष्णुना प्रभविष्णुना । तस्मिन्मित्रवने रम्ये योजनार्द्धार्द्धविस्तृते

«ທີ່ນັ້ນແຫຼະ ພຣະວິສະນຸ—ພຣະພຣະບະວິສະນຸ—ໄດ້ປະລະພຣະວະລະກາຍ. ໃນມິດຕະຣະວະນະອັນຮື່ນຮົມນັ້ນ ກວ້າງປະມານຄື່ງໂຢຊະນາ»។

Verse 3

युगेयुगे महादेवि कल्पमन्वतरादिषु । तत्रैव संस्थितिर्विष्णोर्नान्यत्र च रतिर्भवेत्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ໃນທຸກຍຸກທຸກຍຸກ ຕາມກັລປະ ແລະ ມັນວັນຕະຣະ ແລະອື່ນໆ, ທີ່ພຳນັກອັນຖາວອນຂອງພຣະວິສນຸມີຢູ່ແຕ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ທີ່ອື່ນບໍ່ເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງພຣະອົງ.

Verse 4

क्षेत्राणामादिक्षेत्रं तु वैष्णवं तद्विदुर्बुधाः । तिस्रः कोट्यर्द्धकोटिश्च तीर्थानां प्रवराणि च

ບັນດາຜູ້ຮູ້ທັນກ່າວວ່າ ດິນແດນໄວສນະວະນີ້ແມ່ນ “ກະເສດຣະ” ປະຖົມສຸດໃນບັນດາກະເສດຣະທັງປວງ. ທີ່ນີ້ມີທີຣຖະອັນປະເສີດ—ສາມໂກຕິ ແລະ ອີກຄື່ງໂກຕິ.

Verse 5

दिवि भुव्यंतरिक्षे च तानि तत्रैव भामिनि । तत्र मूर्तिमती गंगा स्वयमेव व्यवस्थिता

ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ທີຣຖະອັນປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນ ທັງໃນສະຫວັນ ໃນແຜ່ນດິນ ແລະໃນອາກາດກາງ ກໍມາປະຈຸບັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະແມ່ຄົງຄາ (ຄັງຄາ) ປະທັບຢູ່ໂດຍຮູບກາຍ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 6

विष्णोः संप्लवनार्थाय प्राणिनां च हिताय वै । गंगा गया कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

ເພື່ອພຣະປະສົງໃນການຄ້ຳຈຸນໂລກຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ, ອານຸພາບຂອງ ຄົງຄາ, ຄະຍາ, ກຸຣຸເກສຕຣະ, ໄນມິສະ ແລະ ປຸສກະຣະ ກໍຖືກນຳມາປະຈຸບັນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 7

पुरी द्वारवतीं त्यक्त्वा अत्रैव वसते हरिः । तस्यौर्ध्वदैहिकं देवि प्रकरोमि युगेयुगे

ລະທິ້ງນະຄອນທວາຣະວະຕີແລ້ວ, ພຣະຫຣິ (ຮາຣິ) ພຳນັກຢູ່ທີ່ນີ້ເອງ. ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າປະກອບພິທີອູຣດວະໄດຫິກະ (ພິທີຫຼັງການສົບ) ໃຫ້ພຣະອົງ ໃນທຸກຍຸກ.

Verse 8

नभस्ये द्वादशीयोगे तत्र गत्वा स्वयं प्रिये । करोमि तद्विधानेन तत्र ब्राह्मणपुंगवैः

ໃນເດືອນນະພັດສະຍະ ໃນຍາມທີ່ດວາດະສີສົມພົບອັນເປັນມົງຄຸນ ໂອ້ ຜູ້ຮັກ, ຂ້ອຍໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ແລະປະຕິບັດຕາມພິທີກຳນົດ ພ້ອມກັບພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 9

तत्र दत्त्वा तु दानानि विधिवद्वेदपारगे । तत्रैव द्वादशीयोगे स्नात्वा चैव विधानतः

ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ທານຕ່າງໆ ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ແກ່ຜູ້ຮູ້ວິທະຍາເວດ ແລະໃນຍາມດວາດະສີນັ້ນ ກໍອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງຕາມວິທີກຳນົດ.

Verse 10

सन्तर्प्य च पितॄन्भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः । तत्र विष्णुं तु संपूज्य कृत्वा जागरणं निशि

ເມື່ອບຳລຸງປິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ທີ່ນັ້ນ ຫຼັງຈາກບູຊາພຣະວິສນຸຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຄວນຖືການຕື່ນຢາມຕະຫຼອດຄືນ.

Verse 11

दीपादिदानं कृत्वा तु कृतकृत्योऽभिजायते

ແລະເມື່ອໄດ້ໃຫ້ທານເຊັ່ນ ຖວາຍປະທີບ (ໂຄມໄຟ) ເປັນຕົ້ນ ກໍເປັນຜູ້ສຳເລັດກິດ—ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດສຳເລັດແລ້ວ.

Verse 12

अथ तस्य प्रवक्ष्यामि पुरावृत्त महं प्रिये । संहृत्य यादवान्सर्वान्वासुदेवः प्रतापवान्

ບັດນີ້ ໂອ້ ຜູ້ຮັກ, ຂ້ອຍຈະເລົ່າເລື່ອງເກົ່າແກ່ນັ້ນໃຫ້ຟັງ: ວ່າພຣະວາສຸເທວະຜູ້ມີລິດເດດ ໄດ້ນຳພວກຢາດະວະທັງປວງໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດ ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 13

दुर्वाससाऽनुलिप्तेन पायसेन पदस्तले । वज्रांगभूतदेहस्तु सर्वव्यापी जनार्द्दनः

ທີ່ຝ່າຕີນຂອງພຣະອົງ ມີພາຍະສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ) ທີ່ດຸຣວາສະ ໄດ້ທາໄວ້. ແຕ່ພຣະຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ ມີກາຍແຂງດັ່ງວັດຊະຣະ.

Verse 14

गत्वा तीरे समुद्रस्य समाधिस्थो बभूव ह । सर्वस्रोतांसि संयम्य निवेश्यात्मानमात्मनि

ພຣະອົງໄປຮອດຝັ່ງທະເລ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ສະມາທິ. ພຣະອົງສຳລວມກະແສທັງປວງ (ແຫ່ງອິນທຣີ ແລະ ປຣານ) ແລ້ວນໍາອາດມາຕັ້ງໄວ້ໃນອາດມາ.

Verse 15

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो बाणहस्तो जराभिधः । दाशपुत्रोऽतिकृष्णांगो मत्स्यघाती च पापकृत्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ຈະຣາ ຖືຄັນທະນູ ໄດ້ມາຮອດ. ເປັນລູກຊາຍຊາວປະມົງ ກາຍຄ່ອນຂ້າງດຳ ເປັນຜູ້ຂ້າປາ ແລະຜູ້ກະທຳບາບ.

Verse 16

तेन दृष्टस्ततो दूरान्निषादात्मसमुद्भवः । विष्णोः पदं मृगं मत्वा शरं तस्य मुमोच ह

ເຂົາເຫັນຈາກໄກ—ຜູ້ເກີດຈາກນິສາດະສະພາບ—ແລ້ວເຂົາເຂົ້າໃຈຜິດ ຄິດວ່າພຣະບາດຂອງວິສນຸເປັນກວາງ ແລະຍິງລູກສອນໄປຫາພຣະອົງ.

Verse 17

ततोऽसौ पश्यते यावद्गत्वा तस्य च संनिधौ । चतुर्बाहुं महाकायं शंखचक्रगदाधरम्

ແລ້ວເຂົາກໍເບິ່ງຢູ່ ແລະເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະອົງ ຈຶ່ງເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສີ່ແຂນ ກາຍໃຫຍ່ມະຫາອົງ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ.

Verse 18

पुरुषं नीलमेघाभं पुडरीकनिभे क्षणम् । तं दृष्ट्वा भयभीतस्तु वेपमानः कृतांजलिः । अब्रवीन्न मया ज्ञातस्त्वं विभो दिव्यरूपधृक्

ລາວໄດ້ເຫັນພຣະບຸກຄົນນັ້ນ ດຳດັ່ງເມກຝົນສີຟ້າ ແລະສະຫວ່າງດັ່ງດອກບົວ. ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ລາວຢ້ານກົວ ຕົກໃຈ ມືປະນົມ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ຊົງຮູບທິບ»

Verse 19

अज्ञानात्त्वं मया विद्धस्त्वत्पदाग्रे सुरोत्तम । क्षन्तुमर्हसि मे नाथ न त्वं क्रोद्धुमिहार्हसि

«ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທຳຮ້າຍທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ. ຂໍພຣະອົງອະໄພໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ; ພຣະອົງບໍ່ຄວນໂກດໃນທີ່ນີ້»

Verse 20

विष्णुरुवाच । शापस्यांतोद्य मे भद्र शरपातात्कृतस्त्वया । तस्मात्त्वं मत्प्रसादेन स्वर्गं गच्छ महाद्युते

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ດີງາມ, ມື້ນີ້ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳສາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າສິ້ນສຸດ ໂດຍລູກສອນຂອງເຈົ້າທີ່ຕົກຖືກ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈົ່ງໄປສູ່ສະຫວັນ, ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສຍິ່ງ»

Verse 21

ये चान्ये मामिहागत्य द्रक्ष्यंति हि नरोत्तमाः । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः

«ແລະບັນດາມະນຸດຜູ້ປະເສີດອື່ນໆ ທີ່ມາທີ່ນີ້ ແລະໄດ້ເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ ຈະໄປສູ່ສະຖານອັນສູງສຸດ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ»

Verse 22

भल्लेनाहं यतो विद्धस्त्वया पादतले शुभे । भल्लतीर्थमिति ख्यातं ततो ह्येतद्भविष्यति

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ຍິງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍລູກສອນພະລະ (bhalla) ທີ່ຝ່າພຣະບາດອັນເປັນມົງຄຸນ, ສະຖານທີ່ນີ້ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການຂານນາມວ່າ ‘ພະລະ-ຕີຣຖະ’ (Bhalla-tīrtha)»

Verse 23

हरिक्षेत्रमिति प्रोक्तं पूर्वं स्वायंभुवेऽन्तरे

ໃນອະດີດ ໃນມັນວັນຕະຣະ ສະວາຍັມພູວະ ໄດ້ປະກາດວ່າ ບ່ອນນີ້ແມ່ນ «ຮະຣິ-ເຂດຕຣະ»។

Verse 24

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुर्लुब्धकोऽपि दिवं गतः । येऽत्र स्नानं करिष्यंति भक्त्या परमया युताः । विष्णुलोकं गमिष्यंति प्रीत्या ते मत्प्रसादतः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະວິດສະນຸກໍອັນຕະຣະທານ ແລະນາຍພານກໍໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ. ຜູ້ໃດຈະອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ຈະໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິດສະນຸດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໂດຍພຣະອະນຸຄຣາະຂອງເຮົາ»।

Verse 25

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति पितृभक्तिपरायणाः । तृप्तिं तेषां गमिष्यंति पितरश्चैव तर्पिताः

ຜູ້ໃດຈະປະກອບ «ສຣາດທະ» ຢູ່ນີ້ ດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ ຈະນຳຄວາມອິ່ມໃຈໃຫ້ແກ່ປູ່ຍ່າຕາຍາຍ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ພິຕຣະທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮັບການທັຣປະນະຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्य तत्क्षेत्रमुत्तमम् । दृश्यो देवश्चतुर्बाहुः स्नात्वा तीर्थे तु भल्लके

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພາກພຽນທຸກປະການເພື່ອໄປເຖິງເຂດສັກສິດອັນປະເສີດນັ້ນ. ເມື່ອອາບນ້ຳທີ່ ພັລລະ-ຕີຣຖະ ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ ຍ່ອມຄວນແກ່ການເຫັນໃນທັດສະນະອັນມົງຄຸນ।

Verse 27

मद्भक्तिबलदर्पिष्ठा मत्प्रियं न नमंति ये । वासुदेवं न ते ज्ञेया मद्भक्ताः पापिनो हि ते

ຜູ້ໃດທີ່ອວດອ້າງດ້ວຍກຳລັງແຫ່ງພັກຕິຕໍ່ເຮົາ ແລະບໍ່ກ້ມນົບຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຮົາຮັກ—ຢ່ານັບວ່າເປັນພັກຕະຂອງວາສຸເທວະ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຄົນມີບາບ।

Verse 28

मद्भक्तोऽपि हि यो भूत्वा भुंक्त एकादशीदिने । मल्लिंगस्यार्चनं कार्यं न तेन पापबुद्धिना

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນແກ່ເຮົາ ຖ້າກິນໃນວັນເອກາດະສີ ບໍ່ຄວນບູຊາລິງຄະຂອງເຮົາ—ຜູ້ນັ້ນມີໃຈຄິດບາບ।

Verse 29

या तिथिर्दयिता विष्णोः सा तिथिर्मम वल्लभा । न तां चोपोषयेद्यस्तु स पापिष्ठतराधिकः

ຕິຖີທີ່ພຣະວິສນຸຮັກແພງ ຕິຖີນັ້ນກໍເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາເຊັ່ນກັນ। ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ຖືອຸໂປສະຖະ (ອົດອາຫານ) ໃນວັນນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍິ່ງເປັນຄົນບາບຫນັກກວ່າເກົ່າ।

Verse 30

तद्वत्स द्वादशीयोगे भल्लतीर्थस्य संनिधौ । यस्तु मां पूजयेद्भक्त्या नारी वाऽपि नरोऽपि वा । तस्य जन्मसहस्राणि गृहभंगो न जायते

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ລູກທີ່ຮັກ, ໃນຍາມສົມພົບແຫ່ງການຖືດວາດະສີ ໃນທ່າມກາງຄວາມໃກ້ຊິດຂອງພະລະຕີຣຖະ, ຜູ້ໃດບູຊາເຮົາດ້ວຍພັກຕິ ຈະເປັນຍິງຫຼືຊາຍກໍຕາມ, ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ຕະຫຼອດພັນເກີດ ຄວາມແຕກພັງຂອງເຮືອນເຮືອນບໍ່ເກີດຂຶ້ນ।

Verse 31

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । भल्लतीर्थस्य विष्णोस्तु सर्व पातकनाशनम्

ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ເທວີ, ມະຫາຕະມະນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວແລ້ວ—ເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບ. ແທ້ຈິງ ພະລະຕີຣຖະຂອງພຣະວິສນຸ ເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບທຸກປະການ।

Verse 32

तत्र विष्णोस्तु सांनिध्ये वायव्ये कुम्भमुत्तमम् । भल्लतीर्थं तु विख्यातं यत्र भल्लहतो हरिः

ທີ່ນັ້ນ ໃນສານນິທິຂອງພຣະວິສນຸ ທາງທິດຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອມີກຸມພະ (ພາຊະນະນ້ໍາ) ອັນປະເສີດ. ສະຖານນັ້ນໂດງດັງວ່າ ພະລະຕີຣຖະ—ບ່ອນທີ່ພຣະຫະຣິ (ວິສນຸ) ຖືກຕີດ້ວຍພະລະ (ລູກສອນ/ປາຍຫອກ)។

Verse 33

तत्र देयानि वासांसि पदं गावो विधानतः । देयानि विप्रमुख्येभ्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ທີ່ນັ້ນ ຄວນໃຫ້ທານເສື້ອຜ້າ ແລະຖວາຍ «ປະດະ» ພ້ອມທັງງົວ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ປາຖະໜາຜົນບຸນແຫ່ງການຈາລິກຢ່າງເຕັມຄວນຖວາຍທານເຫຼົ່ານີ້ແດ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 352

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भल्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ «ເອກາຊີຕິສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ» ພາຍໃນພາກທີ 7 «ປຣະພາສະຂັນດະ» ແລະພາຍໃນພາກທີ 1 «ປຣະພາສະເກສະຕຣະມາຫາຕມະຍະ» ບົດທີ່ມີນາມ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ພະລະຕີຣຖະ» ເປັນບົດທີ 353 ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.