Adhyaya 321

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ ते कीर्तयिष्यामि रहस्यं स्थानमुत्तमम् । सर्वपापहरं नॄणामुन्नतस्थानवासिनाम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ເຮົາຈະປະກາດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ ສະຖານທີ່ສັກສິດອັນສູງສຸດ ແລະເປັນຄວາມລັບ; ມັນຊຳລະບາບທັງປວງໃຫ້ແກ່ມະນຸດຜູ້ພຳນັກຢູ່ອຸນນະຕະສະຖານະ.

Verse 2

श्रेष्ठदेवस्य माहात्म्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । उन्नतस्थानसंस्थस्य देवस्य बालरूपिणः । यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

ເຮົາຈະພັນລະນາມະຫິມາຂອງເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ—ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີກຳເນີດອັນບໍ່ປາກົດ—ຜູ້ສະຖິດຢູ່ອຸນນະຕະສະຖານະໃນຮູບເດັກນ້ອຍ; ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 3

देव्युवाच । बालरूपीति यत्प्रोक्तमुन्नतं तत्कथं वद । स्थानेष्वन्येषु सर्वत्र वृद्धरूपी पितामहः

ເທວີກ່າວວ່າ: ເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ (ພຣະພຣະຫມາ) ຢູ່ອຸນນະຕະສະຖານະໃນຮູບເດັກ; ຂໍໃຫ້ບອກວ່າເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ. ໃນສະຖານທີ່ອື່ນໆທົ່ວໄປ ພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຖືກພັນລະນາເປັນຮູບຊາລາ.

Verse 4

कस्मिन्स्थाने स्थितस्तत्र किमर्थं तत्र वा गतः । कथं स पूज्यो विप्रेन्द्रैस्तिथौ कस्यां क्रमाद्वद

ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ຈຸດໃດໃນທີ່ນັ້ນ, ແລະເພາະເຫດໃດຈຶ່ງໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນ? ບັນດາພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດຄວນບູຊາພຣະອົງແນວໃດ, ແລະໃນວັນຕິຖີໃດ—ຂໍໃຫ້ກ່າວຕາມລຳດັບ.

Verse 5

ईश्वर उवाच । ऋषितोयापश्चिमे तु ऐशान्यां स्थलकेश्वरात् । ब्रह्मणः परमं स्थानं ब्रह्मलोक इवापरः

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: ທາງຕາເວັນຕົກຂອງແມ່ນ້ຳ ຣິສິໂຕຍາ ແລະທາງອີສານຂອງ ສະຖະລະເກສະວະຣະ ມີຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ ດຸດດັ່ງ ພຣະຫມາໂລກ ອີກແຫ່ງໜຶ່ງ.

Verse 6

ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च पूज्याः प्राभासिके सदा । ब्रह्मभागे स्थितो ब्रह्मा ऋषितोयातटे शुभे

ໃນປຣະພາສະ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສະນຸ ແລະ ພຣະຣຸດຣະ ເປັນເທວະທີ່ຄວນບູຊາເສມອ. ພຣະພຣະຫມາປະທັບຢູ່ໃນ “ສ່ວນຂອງພຣະພຣະຫມາ” ທີ່ຝັ່ງອັນມົງຄຸນຂອງ ຣິສິໂຕຍາ.

Verse 7

रुद्रभागेऽग्नितीर्थे च पूज्यो रुद्रः सनातनः । गिरौ रैवतके रम्ये पूज्यो दामोदरो हरिः

ທີ່ ຣຸດຣະພາກ ແລະທີ່ ອັກນິຕີຣະຖະ ຄວນບູຊາພຣະຣຸດຣະຜູ້ນິລັນດອນ. ແລະເທິງພູ ໄຣວະຕະກະ ອັນງາມສະຫງ່າ ຄວນບູຊາ ດາໂມດະຣະ—ຮະຣິ.

Verse 8

सोमेन प्रार्थितो देवो बालरूपी पितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु ह्युन्नते स्थान उत्तमे

ເມື່ອ ໂສມະ ອ້ອນວອນ ພຣະເທວະ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍໄດ້ເສດັດມາທີ່ນັ້ນໃນຮູບເດັກນ້ອຍ—ແທ້ຈິງເປັນເດັກອາຍຸແປດປີ—ຢູ່ສະຖານທີ່ສູງສົ່ງອັນປະເສີດນັ້ນ.

Verse 9

दृष्ट्वा ब्रह्मा द्विजाञ्छ्रेष्ठांस्तत्र स्थाने स्थितो विभुः

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ ໄດ້ເຫັນບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ພຣະອົງກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ.

Verse 10

नास्ति ब्रह्मसमो देवो नास्ति ब्रह्मसमो गुरुः । नास्ति ब्रह्मसमं ज्ञानं नास्ति ब्रह्मसमं तपः

ບໍ່ມີເທວະໃດເທົ່າທຽມພຣະພຣະຫມາ; ບໍ່ມີຄູບາອາຈານໃດເທົ່າທຽມພຣະພຣະຫມາ. ບໍ່ມີປັນຍາໃດເທົ່າທຽມພຣະພຣະຫມາ ແລະບໍ່ມີຕະປະ (ການບໍາເພັນພະຍັນ) ໃດເທົ່າທຽມພຣະພຣະຫມາ.

Verse 11

तावद्भ्रमंति संसारे दुःखशोकभयाप्लुताः । न भवंति सुरज्येष्ठे यावद्भक्ताः पितामहे

ສັດທັງຫຼາຍຈະພາກັນພະເລີນຫຼົງວຽນໃນສັງສານ ຖືກທຸກຂ໌ ໂສກ ແລະຄວາມຢ້ານກົວທ່ວມທັບ—ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ເປັນເທວະຜູ້ໃຫຍ່ສຸດ.

Verse 12

समासक्तं यथा चित्तं जंतोर्विषयगोचरे । यद्येवं ब्रह्मणि न्यस्तं को न मुच्येत बंधनात्

ດັ່ງທີ່ໃຈຂອງສັດມັກຈະເກາະກ່ຽວແນ່ນຫນາຢູ່ໃນຂອບເຂດອາລົມແຫ່ງວັດຖຸ—ຖ້າໃຈນັ້ນຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ດ້ວຍວິທີດຽວກັນ ໃຜຈະບໍ່ພົ້ນຈາກພັນທະ?

Verse 13

परमायुः स्मृतो ब्रह्मा परार्धं तस्य वै गतम् । उन्नतस्थानसंस्थस्य द्वितीयं भविताऽधुना

ພຣະພຣະຫມາຖືກຈື່ຈໍາວ່າມີອາຍຸຍືນສູງສຸດ; ໃນນັ້ນ ພາຣາອັດ (parārdha) ໜຶ່ງໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ. ບັດນີ້ ສໍາລັບຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສູງ (Unnata-sthāna) ພາຣາອັດທີສອງຈະເລີ່ມຕົ້ນ.

Verse 14

यदासावुन्नते स्थाने ब्रह्मलोकात्पितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु बालरूपी तदोच्यते

ເມື່ອພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ມາຈາກພຣະຫມະໂລກ (Brahmaloka) ສູ່ສະຖານທີ່ສູງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ມີຮູບເປັນເດັກນ້ອຍ”—ແທ້ຈິງແມ່ນເດັກອາຍຸແປດປີ.

Verse 15

स्थानेष्वन्येषु विप्राणां वृद्धरूपी पितामहः । युक्तं तदुन्नतस्थानं सदा च ब्रह्मणः प्रियम्

ໃນສະຖານທີ່ອື່ນໆ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມ) ປາກົດໃນຮູບແກ່. ດັ່ງນັ້ນ “ສະຖານທີ່ສູງ” (ອຸນນະຕະສະຖານ) ຈຶ່ງສົມຄວນ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພຣົມຕະຫຼອດໄປ.

Verse 16

स्नात्वा च विधिवत्पूर्वं ब्रह्मकुंडे नरोत्तम । पूजयेत्पुष्पधूपाद्यैर्ब्रह्माणं बालरूपिणम्

ເມື່ອອາບນ້ຳຕາມພິທີກ່ອນ ໃນພຣະພຣົມກຸນດ໌ (Brahmakuṇḍa) ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ຄວນບູຊາພຣະພຣົມໃນຮູບເດັກ ດ້ວຍດອກໄມ້, ທູບ, ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ.

Verse 321

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थाने ब्रह्ममाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तर त्रिशततमोध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ, ໃນປື້ມທີ 7 ພຣະພາສະຂັນດ໌, ໃນພາກທຳອິດ «ພຣະພາສະກເສດຣະມາຫາຕະມະຍະ», ບົດທີ 321 ສິ້ນສຸດ ມີຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫາພະລັງຂອງພຣະພຣົມ ທີ່ສະຖານທີ່ສູງສົ່ງ».