Adhyaya 259

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्

ພຣະອີສະວະຣາຕັດວ່າ: «ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ພຶງໄປຫາ ປັນນາອາທິຕະຍະ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ຝັ່ງເໜືອ ຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ທີ່ໄຫຼໄປທາງບູຮະພາ»។

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः

ໃນການກ່ອນ ໃນຍຸກເຕຣຕາ ໂອ ເທວີ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ປັນນາດະ. ເມື່ອມາຮອດພຣະເຂດສັກສິດປຣະພາສະ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຮຸນແຮງ ແລະບູຊາ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 3

तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະສູຣະຍະ ດ້ວຍທູບ ພວງມາລາ ແລະນ້ຳຫອມຊະໂລມ; ແລ້ວຢູ່ໃນສະມາທິທັງກາງວັນກາງຄືນ ສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ແລະສູກຕະຕາມພຣະເວດ.

Verse 4

एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह

ເມື່ອທ່ານດຳລົງການພິຈາລະນາສະມາທິຢ່າງນັ້ນເປັນເວລາຍາວນານ ພຣະສູຣະຍະຜູ້ມີພຣະພາກ ກໍເກີດຄວາມພໍໃຈ ແລະຕັດຖ້ອຍຄຳນີ້ວ່າ.

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

«ໂອ ວິປຣະເອນທຣະ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາຫມັນ, ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນງາມ, ເຮົາພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງດ້ວຍຕະປະຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາຢູ່ເປັນນິດ»។

Verse 6

ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्

ພຣະພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ພອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາ ກໍແມ່ນພຽງນີ້—ໃຫ້ພຣະພະຄະວານພໍພຣະໄທດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ໂອ ຈອມເທວະ, ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແມ່ນຫາຍາກ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນ»។

Verse 7

अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर

«ຖ້າຈະຕ້ອງປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າແນ່ນອນ, ໂອ ດິວາກະຣະ; ໂອ ພຣະເທວະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດ—ຂໍໃຫ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນນິດ, ໂອ ພາສະກະຣະ»।

Verse 8

तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः

«ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້ໄປຮອດໂລກຂອງພຣະອົງ, ໂອ ດິວາກະຣະ»। ເມື່ອກ່າວວ່າ «ຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວ, ຣະວິກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ।

Verse 9

पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्

ປັນນາດາກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນໃນການບູຊາພຣະອົງ. ໃນເດືອນພາດຣະປະດະ ຄວນອາບນ້ຳພິທີໃນວັນທີຫົກ; ແລ້ວໄດ້ເຫັນປັນນາດິຕະຍະ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ປະສົບຄວາມໂສກເສົ້າ.

Verse 10

गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्

ຜົນບຸນໃດທີ່ເກີດຈາກການຖວາຍທານງົວຮ້ອຍຕົວຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ປຣະຍາກະ—ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນນັ້ນເທົ່າກັນ ແຕ່ດ້ວຍການໄດ້ເຫັນປັນນາດິຕະຍະ.

Verse 11

ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः

ຜູ້ໃດທີ່ ‘ຮັບໃຊ້’ ໂລກກຸດຖະຮ້າຍ, ຄວາມພິການ ແລະ ໂລກຜິວໜັງ—ແນ່ນອນວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ ພຣະປຣະນາດິຕະຍະ (Parṇāditya); ແທ້ໆແລ້ວເປັນຜູ້ປັນຍາທຶບທື່ນ।

Verse 259

इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນສັກສິດ, ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນພຣະພາສະຂັນດະທີ 7, ພາຍໃນ «ພຣະພາສະກເສດຕະມາຫາຕະມະ» ພາກທຳອິດ, ບົດທີ 259 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ພຣະປຣະນາດິຕະຍະ (Parṇāditya)» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।