Adhyaya 236

Verse 1

ततो गच्छेन्महादेवि दुर्वासादित्यमुत्तमम् । यत्र दुर्वाससा तप्तं तपो वर्षसहस्रकम् । निराहारो जिताहारः सूर्याराधनतत्परः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຍັງສະຖານສັກສິດອັນປະເສີດ «ດຸຣວາສາອາທິຕະຍະ» ທີ່ດຸຣວາສາ ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາ 1,000 ປີ ໂດຍອົດອາຫານ ຄວບຄຸມການກິນ ແລະອຸທິດໃຈທັງໝົດໃນການບູຊາພຣະສຸຣິຍະ.

Verse 2

एवं कालेन महता दिव्यतेजा जनाधिपः । प्रत्यक्षं दर्शनं गत्वा प्राह सूर्यो महामुनिम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານ ຜູ້ມີຣັດສະມີທິບພະ (ດຸຣວາສາ) ຜູ້ເປັນຈອມໃນມະນຸດ ໄດ້ບັນລຸການເຫັນດ້ວຍຕາຕົນ. ແລ້ວພຣະສຸຣິຍະປາກົດພຣະອົງ ແລະກ່າວກັບມະຫາມຸນີ.

Verse 3

सूर्य उवाच । मा ब्रह्मन्साहसं कार्षीर्वरं वरय सुव्रत । अप्राप्यमपि दास्यामि यत्ते मनसि वर्तते

ພຣະສຸຣິຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ ຢ່າເຮັດການອັນຫ້າວຫັນ. ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ ຈົ່ງເລືອກພອນ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຫາຍາກ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະປະທານ—ສິ່ງໃດທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ.”

Verse 4

दुर्वासा उवाच । प्रसन्नो यदि मे देव वरार्हो यदि चाऽप्यहम् । अत्र स्थाने त्वया स्थेयं यावत्तिष्ठति मेदिनी

ດຸຣວາສາກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣະເຈົ້າ ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຄວນໄດ້ຮັບພອນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ຕາບໃດທີ່ແຜ່ນດິນຍັງດໍາລົງ.”

Verse 5

दुर्वासादित्यना माऽत्र लोके ख्यातिं च गच्छतु । मया प्रतिष्ठिता या तु प्रतिमा तव सुन्दरी

“ແລະໃນໂລກນີ້ ຂໍໃຫ້ນາມ ‘ດຸຣວາສາ-ອາທິຕະຍະ’ ເປັນທີ່ລືຊາຢູ່ທີ່ນີ້. ແລະຂໍໃຫ້ພຣະປະຕິມາອັນງາມຂອງພຣະອົງ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະດິດຕັ້ງ ເປັນທີ່ເຄົາລົບສັກກາລະ.”

Verse 6

तस्यां सांनिध्यमेवास्तु तव देव जगत्पते । सांनिध्यं कुरुत चात्र यमुना दुहिता तव । त्वत्सुतस्तु महातेजा धर्मराजो महाबलः

ໃນພຣະຮູບນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະສານນິທິຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ແທ້ໆ ໂອ ພຣະເທວະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ. ແລະໃນບ່ອນນີ້ດ້ວຍ ຂໍໃຫ້ຍະມຸນາ ທິດາຂອງພຣະອົງ ສ້າງພຣະສານນິທິຂອງນາງ; ແລະຂໍໃຫ້ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ—ທັມມະຣາຊາ ຜູ້ມີຣັດສະມີໃຫຍ່ ແລະພະລັງໃຫຍ່—ສະຖິດຢູ່ນີ້ດ້ວຍ.

Verse 7

सूर्य उवाच । एतत्सर्वं मुनिश्रेष्ठ त्वयोक्तं संभविष्यति । तीर्थानां कोटिरन्या च गंगादीनां महामुने

ພຣະສູຣະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ແລະ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຈະມີອີກ ‘ໂກຕິ’ ໜຶ່ງຂອງທີຣຖະ ເລີ່ມຈາກແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະອື່ນໆ»

Verse 8

आगमिष्यति ते स्थानं निश्चितं वचनान्मम । अत्र स्थाने मया ब्रह्मन्स्थातव्यं सह दैवतैः

ສະຖານທີ່ຂອງທ່ານ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ໃນບ່ອນນີ້ ຂ້າຈະຕ້ອງສະຖິດຢູ່ ພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 9

आदित्यानां प्रभावैस्तु ब्रह्मांडोदरवासिनाम् । तेषां माहात्म्यसंयुक्तः स्थास्ये चात्र महामुने

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງອາທິຕະຍະທັງຫຼາຍ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນພາຍໃນແຫ່ງຈັກກະວານ, ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຂ້າຈະສະຖິດຢູ່ນີ້ດ້ວຍ ພ້ອມດ້ວຍມາຫາຕະມະ (ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່) ຂອງພວກເຂົາ.

Verse 10

सवितॄणां सहस्रेण दृष्टेनैव तु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं दुर्वासादित्यदर्शनात्

ຜົນບຸນໃດທີ່ເກີດຈາກການເຫັນພຣະສູຣະຍະພັນດວງແຕ່ພຽງມອງເຫັນ, ຜົນບຸນນັ້ນເອງຈະຖືກທະວີເປັນໂກຕິເທົ່າ ດ້ວຍການດາຣະຊັນ (ການເຫັນອັນສັກສິດ) ຂອງ ດຸຣວາສາ-ອາທິຕະຍະ.

Verse 11

लप्स्यंते प्राणिनः सर्वे यज्ञकोटिफलं तथा । एवमुक्त्वा तदा सूर्यः सस्मार तनयां निजाम् । तथा च धर्मेराजानं सर्वप्राणिनियामकम्

“ສັດມີຊີວິດທັງປວງ ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບການບູຊາຍັດຍະໜຶ່ງໂກຕິດ້ວຍ” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ພຣະສຸຣິຍະໄດ້ລະລຶກເຖິງທິດາຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະທັມມະຣາຊາ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງສັດທັງປວງ।

Verse 12

स्मृतमात्रा तत्र भित्त्वा पातालतलमुद्ययौ । सा नदीरूपिणी देवी तीर्थकोटिसमन्विता

ເມື່ອຖືກລະລຶກແຕ່ພຽງຊົ່ວພິບຕາ ນາງກໍຜຸດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ ທະລຸຜ່ານຜິວແຜ່ນດິນແຫ່ງປາຕາລາ. ດວງເທວີນັ້ນເອົາຮູບເປັນແມ່ນ້ຳ ແລະສະຫຼອງດ້ວຍຕີຣຖະໜຶ່ງໂກຕິ.

Verse 13

यमश्च तत्र भगवान्कालदंडधरस्तदा । ऊचतुः प्रणयोपेतौ सूर्यं भुवनसाक्षिणम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຍະມະກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ຄວນບູຊາ ຜູ້ຖືຄທາແຫ່ງກາລະ—ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມຄາລະວະອັນອ່ອນໂຍນ ເຖິງພຣະສຸຣິຍະ ຜູ້ເປັນພະຍານແຫ່ງສາມໂລກ.

Verse 14

यम उवाच । आज्ञापयतु मां देवो यमुनां च जगत्प्रभुः । कार्यं यद्भाविनोऽर्थस्य तत्करिष्ये न संशयः

ພຣະຍະມະກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ຊົງມີພຣະບັນຊາແກ່ຂ້າພະອົງ ແລະແກ່ພຣະຍະມຸນາດ້ວຍ. ສິ່ງໃດທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດໃນອະນາຄົດ ຂ້າພະອົງຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 15

सूत उवाच । अत्र क्षेत्रे स्वरूपेण स्थातव्यं वचनान्मम । पापिनां प्राणिनां चात्र रक्षा कार्या प्रयत्नतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໃນເຂດສັກສິດນີ້ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ດ້ວຍຮູບອົງອັນແທ້ຂອງຕົນ ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະໃນທີ່ນີ້ ຈົ່ງພະຍາຍາມປົກປ້ອງສັດທີ່ມີບາບດ້ວຍ.”

Verse 16

सूर्यभक्ताः सदा रक्ष्या ब्राह्मणा गृहमेधिनः । त्वं चापि यमुने चात्र कोटितीर्थेन संयुता

ຜູ້ບູຊາພຣະສູຣຍະ ຄວນໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງເສມອ, ໂດຍພິເສດພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາທຳແຫ່ງຄອບຄົວ. ແລະເຈົ້າດ້ວຍ ໂອ ຍະມຸນາ, ຈົ່ງຖືກສະຖາປະນາຢູ່ນີ້ ຮ່ວມກັບ ໂກຕິຕີຣຖະ.

Verse 17

वस त्वं भव सुप्रीता स्थाने दुर्वाससोद्भवे । इत्येवमुक्त्वा देवेशस्तत्र दुर्वाससोंऽतिके

ຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະຈົ່ງປິຕິຍິນດີ ໃນສະຖານທີ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍ ດຸຣວາສະ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ດຸຣວາສະ.

Verse 18

पश्यतां सर्वदेवानामंतर्द्धानमगात्प्रभुः । दुर्वासास्तु तदा हृष्टो यावत्पश्यति स्वाश्रमम्

ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງປວງກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ແລ້ວດຸຣວາສະກໍປິຕິຍິນດີ ເດີນຕໍ່ໄປຈົນໄດ້ເຫັນອາສຣົມຂອງຕົນ.

Verse 19

तावत्पातालमार्गेण यमुना प्रादुराभवत् । यमश्च भगवांस्तत्र दृष्टः क्षेत्रपरूपधृक्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຍະມຸນາປາກົດຂຶ້ນທາງເສັ້ນທາງໃຕ້ດິນ. ແລະພຣະຍະມະຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ກໍຖືກເຫັນຢູ່ນັ້ນ ໃນຮູບແຫ່ງຜູ້ພິທັກສາກຩະເຕຣະ.

Verse 20

ईश्वर उवाच । इत्थं समभवत्तत्र यमुनोद्भेदमुत्तमम् । कुण्डमादित्यतो याम्ये दुंदुभिस्तत्र पूर्वतः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນສະຖານນັ້ນໄດ້ເກີດການປາກົດອັນປະເສີດຂອງຍະມຸນາ. ທາງໃຕ້ຂອງອາທິຕະຍະມີສະລອງນ້ຳໜຶ່ງ, ແລະທາງຕາເວັນອອກຂອງມັນແມ່ນຕີຣຖະຊື່ ດຸນດຸບິ.”

Verse 21

क्षेत्रपालो महादेवि यतो दुंदुभिनिःस्वनः । तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यः संतर्पयते पितॄन्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ບ່ອນໃດທີ່ໄດ້ຍິນສຽງ «ດຸນດຸບິ»—ທີ່ນັ້ນມີ «ເຂດຕະປາລ» ຜູ້ພິທັກສະຖານທີ່ສັກສິດ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນສະໜອງໃຫຍ່ ແລ້ວຖວາຍທາຣະປະນະແກ່ «ປິຕຣ» ໃຫ້ທ່ານພໍໃຈ…

Verse 22

दश वर्षाणि पञ्चैव तृप्तिं यांति पितामहः । पिंडदानेन दत्तेन पितॄणां तुष्टिमावहेत् । नरके तु स्थितानां च मुक्तिर्भूयान्न संशयः

ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕາມະຫະ) ຈະໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຕະຫຼອດ 15 ປີ. ດ້ວຍການຖວາຍ «ປິນດະ» ຈຶ່ງນຳຄວາມຊື່ນບານແກ່ «ປິຕຣ»; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ໃນນະລົກ ກໍຈະໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຢ່າງຫຼາຍ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 23

माघे मासि सिते पक्षे सप्तम्यां संयतात्मवान् । दुर्वासार्कं च संपूज्य मुच्यते ब्रह्महत्यया

ໃນເດືອນມາຄະ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ (ສິຕະປັກ) ວັນທີ 7 ຜູ້ມີໃຈສຳລວມ ບູຊາ «ດຸຣວາສາຣກະ» (ພຣະອາທິດຂອງດຸຣວາສາ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະພົ້ນຈາກບາບ ບຣະຫມະຫັດຍາ (ຂ້າພຣາຫມັນ).

Verse 24

स्नात्वा तु यमुना कुण्डे माधवे मासि मानवः । पूजयेद्भक्तिभावेन रविं गगनभूषणम्

ໃນເດືອນມາທະວະ (ໄວສາຂະ) ມະນຸດຄວນອາບນ້ຳໃນ «ຢະມຸນາ-ກຸນດະ» ແລ້ວບູຊາ «ຣະວິ» ພຣະອາທິດ—ເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງຟ້າ—ດ້ວຍຈິດເລື່ອມໃສ.

Verse 25

पठेत्सहस्रं नाम्ना तु दुर्वासादित्यसंनिधौ । षण्मासान्मुच्यते जंतुर्यद्यपि ब्रह्महा नरः

ໃນພຣະສຳນັກຂອງ «ດຸຣວາສາດິຕະຍະ» ຄວນສວດ «ນາມະສະຫັດສະຣະ» (ນາມພັນ) ໃຫ້ຄົບ. ພາຍໃນ 6 ເດືອນ ສັດຕະວະຈະພົ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບ ບຣະຫມະຫັດຍາ ກໍຕາມ.

Verse 26

सर्वमंगलमांगल्यं सर्वपापप्रणाशनम् । दुर्वासादित्यनामानं सूर्यं को नु न पूजयेत्

ພຣະສຸລິຍະ “ດຸຣວາສາດິຕະຍະ” ແມ່ນມົງຄຸນເໜືອມົງຄຸນທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບທັງໝົດ—ໃຜຈະບໍ່ບູຊາພຣະອາທິດນັ້ນໄດ້?

Verse 27

न तदस्ति भयं किंचिद्यदनेन न शाम्यति । दर्शनेनापि सूर्यस्य तत्र दुर्वाससः प्रिये

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງດຸຣວາສາ, ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວໃດໆ ທີ່ບໍ່ຖືກສະງົບລົງໂດຍສິ່ງນີ້; ແມ່ນແຕ່ເພີ່ງເບິ່ງພຣະອາທິດຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍພໍແລ້ວ.

Verse 28

संपद्यंते तथा कामाः सर्व एव यथेप्सिताः । बंध्यानां पुत्रफलदं भीतानां भयनाशनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງກໍສຳເລັດຕາມທີ່ປາດຖະໜາ; ມັນໃຫ້ຜົນເປັນບຸດແກ່ຜູ້ບໍ່ມີລູກ ແລະທຳລາຍຄວາມຢ້ານກົວຂອງຜູ້ຫວາດກົວ.

Verse 29

भूतिप्रदं दरिद्राणां कुष्ठिनां परमौषधम् । बालानां चैव सर्वेषां ग्रहरक्षोनिवारणम् । महापापोपशमनं दुर्वासादित्यदर्शनम्

ການເຫັນ “ດຸຣວາສາດິຕະຍະ” ໃຫ້ຄວາມຮັ່ງມີແກ່ຄົນທຸກຍາກ, ເປັນຢາສູງສຸດແກ່ຜູ້ເປັນໂລກຂີ້ກະດົງ; ປ້ອງກັນເຄາະຮ້າຍຈາກດາວແລະວິນຍານຮ້າຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍທັງປວງ; ແລະບັນເທົາບາບໃຫຍ່ໄດ້ດ້ວຍ.

Verse 30

हेमाश्वस्तत्र दातव्यः सूर्यमुद्दिश्य भामिनि । ब्राह्मणे वेदसंयुक्ते तेन दत्ता मही भवेत्

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນຄວນຖວາຍມ້າຄຳ ໂດຍອຸທິດແດ່ພຣະສຸລິຍະ; ເມື່ອຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບດ້ວຍພຣະເວດ, ການຖວາຍນັ້ນຍ່ອມເທົ່າກັບຖວາຍແຜ່ນດິນເອງ.

Verse 31

यस्तत्र पूजयेद्देवं क्षेत्रपालं च दुन्दुभिम् । स पुत्रपशुमान्धीमाञ्छ्रीमान्भवति मानवः

ຜູ້ໃດບູຊາເທວະດາໃນທີ່ນັ້ນ ພ້ອມທັງກະເສດຣະປາລະ ແລະ ດຸນດຸບິ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຄົນມີລູກຫຼານ ແລະ ຝູງງົວ ມີປັນຍາ ແລະ ຮັ່ງມີສຸກສະຫວັດດີ.

Verse 32

न भयं जायते तस्य त्रिविधं वरवर्णिनि । अर्धगव्यूतिमात्रं तु तत्र क्षेत्रं रवेः स्मृतम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີຜິວພັນງາມປານປະເສີດ, ຄວາມຢ້ານກົວສາມປະການບໍ່ເກີດແກ່ເຂົາ; ແລະ ຂອບເຂດສັກສິດຂອງ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ທີ່ນັ້ນ ກ່າວກັນວ່າກວ້າງເພີງຄື່ງກະວະຍູຕິ.

Verse 33

न तत्र प्रविशेज्जन्तुः सूर्यभक्तिविवर्जितः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम्

ສັດມີຊີວິດໃດໆ ບໍ່ຄວນເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ຖ້າຂາດຄວາມເລື່ອມໃສຕໍ່ ສູຣະຍະ; ດັ່ງນີ້ ໂອ ເທວີ, ມາຫາຕະມະນີ້ທີ່ມີພຣະອາທິດເປັນເທວະດາປະທານ ໄດ້ຖືກກ່າວແລ້ວ.

Verse 236

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्वासादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນປຶ້ມທີ 7 ຊື່ «ປຣະພາສະຂັນດະ», ໃນພາກທຳອິດ «ປຣະພາສະເຂດຕຣະມາຫາຕະມະ», ບົດທີ 236 ຊື່ «ການພັນລະນາຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ດຸຣະວາສາ ແລະ ອາດິຕະຍະ» ຈົບລົງແລ້ວ.