Adhyaya 206

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ श्राद्धविधिं वक्ष्ये पार्वणस्य विधानतः । यथाक्रमं महादेवि शृणुष्वैकमनाः प्रिये

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ເຮົາຈະອະທິບາຍພິທີ Pārvaṇa Śrāddha ຕາມຫຼັກກົດ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຟັງຕາມລຳດັບ ໂອ ມະຫາເທວີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່.

Verse 2

कृत्वापसव्यं पूर्वेद्युः पितृपूर्वं निमंत्रयेत् । भवद्भिः पितृकार्यं नः संपाद्यं च प्रसीदथ

ໃນມື້ກ່ອນ ເມື່ອໄດ້ເຮັດອະປະສະວະຍະ (ພິທີສວມສາຍຍັດໄວ້ຂ້າງຊ້າຍ) ແລ້ວ ຈຶ່ງເຊີນພຣາຫມັນໂດຍເລີ່ມຈາກປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ກ່ອນ: “ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງຊ່ວຍໃຫ້ພິທີບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາສຳເລັດ ແລະຈົ່ງເມດຕາປຣະສາດ.”

Verse 3

सवर्णान्प्रेषयेदाप्तान्द्विजानामुपमन्त्रणे

ສຳລັບການເຊີນໄປພິທີ Śrāddha ຄວນສົ່ງຄົນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ ແລະມີວັນນະດຽວກັນ ໄປເຊີນດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໃຫ້ມາ.

Verse 4

अभोज्यं ब्राह्मणस्यान्नं क्षत्रियाद्यैर्निमन्त्रितैः । तथैव ब्राह्मणस्यान्नं ब्राह्मणेन निमन्त्रितौः

ອາຫານຂອງພຣາຫມັນ ບໍ່ຄວນກິນ ເມື່ອພຣາຫມັນນັ້ນຖືກເຊີນໂດຍກະສັດຕຣິຍະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ; ແລະອາຫານຂອງພຣາຫມັນກໍຖືກຫ້າມເຊັ່ນກັນ ເມື່ອການເຊີນເຮັດຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 5

ब्राह्मणान्नं ददेच्छूद्रः शूद्रान्नं ब्राह्मणो ददेत् । उभावेतावभोज्यान्नौ भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत्

ຊູດຣະອາດຖວາຍອາຫານທີ່ຈັດໄວ້ເພື່ອພຣາຫມັນ ແລະ ພຣາຫມັນອາດຖວາຍອາຫານທີ່ຈັດໄວ້ເພື່ອຊູດຣະ; ແຕ່ອາຫານທັງສອງນັ້ນບໍ່ຄວນບໍລິໂພກ. ຖ້າໄດ້ກິນແລ້ວ ຄວນປະຕິບັດການຊຳລະບາບ «ຈັນທຣາຍະນະ»।

Verse 6

उपनिक्षेपधर्मेण शूद्रान्नं यः पचेद्द्विजः । अभोज्यं तद्भवेदन्नं स च विप्रः पतेदधः

ຖ້າຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ປຸງອາຫານຂອງຊູດຣະ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນທຳນຽມ «ອຸປະນິກເຩປະ» (ຝາກໄວ້ໃຫ້ຮັກສາ) ອາຫານນັ້ນຈະເປັນອາຫານບໍ່ຄວນກິນ ແລະ ພຣາຫມັນນັ້ນຈະຕົກຕ່ຳຈາກຄວາມປະພຶດຖືກທຳ।

Verse 7

शूद्रान्नं शूद्रसंपर्कः शूद्रेण च सहासनम् । शूद्राज्ज्ञानागमश्चैव ज्वलंतमपि पातयेत्

ອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກຊູດຣະ, ການຄົບຄືນໃກ້ຊິດກັບຊູດຣະ, ການນັ່ງຮ່ວມບ່ອນນັ່ງດຽວກັນກັບຊູດຣະ, ແລະ ການຮັບຄຳສອນຈາກຊູດຣະເປັນແຫຼ່ງຄວາມຮູ້ອັນມີອຳນາດ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ກ່າວກັນວ່າ ສາມາດທຳໃຫ້ຕົກຕ່ຳໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ລຸກໂຊດດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດ।

Verse 8

शूद्रान्नोपहता विप्रा विह्वला रतिलालसाः । कुपिताः किं करिष्यंति निर्विषा इव पन्नगाः

ພຣາຫມັນທີ່ຖືກອາຫານຊູດຣະທຳໃຫ້ເສຍຫາຍ ຈະກາຍເປັນຄົນຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ຖືກຄວາມຢາກໃນກາມຄຸນຂັບດັນ. ແມ່ນແຕ່ໂກດ ພວກເຂົາຈະເຮັດຫຍັງໄດ້—ດັ່ງງູທີ່ສູນພິດ.

Verse 9

नग्नः स्यान्मलवद्वासा नग्नः कौपीनवस्त्रधृक् । द्विकच्छोऽनुत्तरीयश्च विकच्छोऽवस्त्र एव च

ຜູ້ໃດນຸ່ງຜ້າທີ່ເປື້ອນສົກປົກ ກໍຖືກນັບວ່າ ‘ເປືອຍ’. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ທີ່ນຸ່ງແຕ່ຜ້າຄາດເອວ (ເກົາປີນ) ກໍເອີ້ນວ່າ ‘ເປືອຍ’. ຜູ້ນຸ່ງຜ້າພັບສອງຊັ້ນແຕ່ບໍ່ມີຜ້າຄຸມບ່າ, ຜູ້ນຸ່ງຜ້າຫຼວມຫຼວຍ, ແລະ ຜູ້ບໍ່ນຸ່ງຜ້າເລີຍ ກໍຖືກນັບວ່າ ‘ເປືອຍ’ ເຊັ່ນກັນ।

Verse 10

नग्नः काषायवस्त्रः स्यान्नग्नश्चार्धपटः स्मृतः । अच्छिन्नाग्रं तु यद्वस्त्रं मृदा प्रक्षालितं तु यत्

ຕາມຂໍ້ກຳນົດນີ້ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າຍ້ອມສີກາສາຍ ຖືກນັບວ່າ “ເປືອຍ”; ແລະຜູ້ນຸ່ງພຽງຜ້າຄື່ງຜືນ ກໍຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ເປືອຍ” ເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ຜ້າທີ່ຂອບບໍ່ຂາດ ແລະຜ້າທີ່ລ້າງດ້ວຍດິນຊຳລະ ນັ້ນເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້।

Verse 11

अहतं धातुरक्तं वा तत्पवित्रमिति स्थितम् । अग्रतो वसते मूर्खो दूरे चास्य गुणान्वितः

ຜ້າໃໝ່ທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍນຸ່ງ ຫຼືຜ້າທີ່ຍ້ອມດ້ວຍສີແຮ່ ຖືກຖືວ່າບໍລິສຸດ. ແຕ່ຄົນໂງ່ອາດນັ່ງຢູ່ຂ້າງໜ້າໃກ້ໆ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ມີຄຸນທຳຢູ່ໄກ.

Verse 12

गुणान्विते च दातव्यं नास्ति मूर्खे व्यतिक्रमः । यस्त्वासन्नमतिक्रम्य ब्राह्मणं पतितादृते । दूरस्थं पूजयेन्मूढो गुणाढ्यं नरकं व्रजेत्

ຄວນມອບການນັບຖືແລະທານແກ່ຜູ້ມີຄຸນທຳ; ການຂ້າມຜ່ານຄົນໂງ່ບໍ່ເປັນໂທດ. ແຕ່ຜູ້ໃດຂ້າມຜ່ານພຣາຫມັນທີ່ຢູ່ໃກ້ (ເວັ້ນແຕ່ຜູ້ຕົກຈາກທຳ) ແລ້ວໄປບູຊາຄົນທີ່ຢູ່ໄກ ແມ່ນແມ່ນມີຄຸນຫຼາຍກໍຕາມ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກ.

Verse 13

वेदविद्याव्रतस्नाते श्रोत्रिये गृहमागते । क्रीडन्त्योषधयः सर्वा यास्यामः परमां गतिम्

ເມື່ອຊໂຣຕຣິຍະ (Śrotriya) ຜູ້ບໍລິສຸດດ້ວຍວິຊາເວດ, ວຣະຕະ ແລະການອາບນ້ຳສັກສິດ ເຂົ້າມາສູ່ເຮືອນ, ສະຫມຸນໄພຮັກສາທັງປວງກໍຍິນດີ ດັ່ງກັບກ່າວວ່າ “ພວກເຮົາຈະບັນລຸຄະຕິອັນສູງສຸດ.”

Verse 15

संध्ययोरुभयोर्जाप्ये भोजने दंतधावने । पितृकार्ये च दैवे च तथा मूत्रपुरीषयोः । गुरूणां संनिधौ दाने योगे चैव विशेषतः । एतेषु मौनमातिष्ठन्स्वर्गं प्राप्नोति मानवः

ໃນເວລາສວດຈາປະ (japa) ທັງສອງສັນທະຍາ, ໃນເວລາກິນເຂົ້າ, ໃນເວລາຖູແຂ້ວ, ໃນພິທີແກ່ປິຕຣະ (Pitṛ) ແລະໃນການບູຊາເທວະ, ທັງໃນເວລາປັດສະວະຫຼືຖ່າຍ; ໃນສຳນັກຄູອາຈານ, ໃນເວລາໃຫ້ທານ, ແລະໂດຍພິເສດໃນເວລາປະຕິບັດໂຢກະ—ຜູ້ທີ່ຮັກສາຄວາມມິດງຽບໃນໂອກາດເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄດ້ຮັບສະຫວັນ.

Verse 16

यदि वाग्यमलोपः स्याज्जपादिषु कथंचन । व्याहरेद्वैष्णवं मंत्रं स्मरेद्वा विष्णुमव्ययम्

ຖ້າໂດຍບັງເອີນ ການສຳລວມວາຈາຂອງຜູ້ປະຕິບັດ ຖືກລະເມີດໃນຍາມຈະປະ ແລະພິທີອື່ນໆ ຄວນເວົ້າມັນຕຣາໄວສະນະ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຄວນລະລຶກພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ।

Verse 17

दाने स्नाने जपे होमे भोजने देवतार्चने । देवानामृजवो दर्भाः पितॄणां द्विगुणास्तथा

ໃນການໃຫ້ທານ, ການອາບນ້ຳ, ການຈະປະ, ໂຮມະ, ການຮັບປະທານອາຫານ, ແລະການບູຊາເທວະດາ: ສຳລັບເທວະດາ ຄວນວາງຫຍ້າດັຣພະໃຫ້ຕົງ; ສຳລັບປິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ຄວນຈັດໃຫ້ເປັນສອງຊັ້ນດ້ວຍ।

Verse 18

उदङ्मुखस्तु देवानां पितॄणां दक्षिणामुखः । अग्निना भस्मना वापि यवेनाप्युदकेन वा । द्वारसंक्रमणेनापि पंक्तिदोषो न विद्यते

ພິທີສຳລັບເທວະດາ ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ; ພິທີສຳລັບປິຕຣຶ ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້. ແລະແມ່ນວ່າຈະຊຳລະດ້ວຍໄຟ, ດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າ, ດ້ວຍຢະວະ (ເຂົ້າບາເລ), ດ້ວຍນ້ຳ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຂ້າມປະຕູກໍຕາມ, ກໍບໍ່ມີ ‘ປັງກຕິ-ໂດສະ’ (paṅkti-doṣa) ເກີດຂຶ້ນ।

Verse 19

इष्टश्राद्धे क्रतुर्दक्षो वृद्धौ सत्यवसू स्मृतौ । नैमित्तिके कालकामौ काम्ये चाध्वविरोचनौ

ສຳລັບອິດຕະ-ສຣາດທະ (iṣṭa-śrāddha) ໃຫ້ລະລຶກ ກຣະຕຸ (Kratu) ແລະ ດັກສະ (Dakṣa) ເປັນຜູ້ຮັບປະທານ. ສຳລັບວຶດທິ-ສຣາດທະ (vṛddhi-śrāddha) ໃຫ້ລະລຶກ ສັດຕະວະສຸ (Satyavasu). ສຳລັບໄນມິດຕິກະ-ສຣາດທະ (naimittika-śrāddha) ໃຫ້ເຊີນ ກາລະ (Kāla) ແລະ ກາມະ (Kāma). ແລະສຳລັບກາມຍະ-ສຣາດທະ (kāmya-śrāddha) ໃຫ້ເຊີນ ອັດວະ (Adhva) ແລະ ວິໂຣຈະນະ (Virocana).

Verse 20

पुरूरवा आर्द्रवश्च पार्वणे समुदाहृतौ । पुष्टिं प्रजां च न्यग्रोधे बुद्धिं प्रज्ञां धृतिं स्मृतिम्

ສຳລັບປາຣວະນະ-ສຣາດທະ (pārvaṇa-śrāddha) ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ພຸຣູຣະວັສ (Purūravas) ແລະ ອາຣດຣະວະ (Ārdrava) ເປັນຜູ້ຖືກເຊີນ. ແລະເມື່ອປະກອບພິທີໂດຍໃຊ້ ນະຍະໂກຣທະ (nyagrodha, ຕົ້ນໄບຍານ) ເປັນສື່ກາງ, ຍ່ອມໃຫ້ຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະລູກຫຼານ, ພ້ອມທັງປັນຍາ, ຄວາມແຈ້ງຮູ້, ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ແລະຄວາມຈື່ຈຳ।

Verse 21

रक्षोघ्नं च यशस्यं च काश्मीर्यं पात्रमुच्यते । सौभाग्यमुत्तमं लोके मधूके समुदाहृतम्

ພາຊະນະທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ກາສມີຣຍະ ກ່າວວ່າສາມາດຂັບໄລ່ອຳນາດອັນຊົ່ວ ແລະນຳຊື່ສຽງອັນດີ. ສ່ວນພາຊະນະໄມ້ມະທູກະ ປະກາດໂຊກດີສູງສຸດໃນໂລກ.

Verse 22

फाल्गुनपात्रे तु कुर्वाणः सर्वकामानवाप्नुयात् । परां द्युतिमथार्के तु प्राकाश्यं च विशेषतः

ຜູ້ໃດປະກອບພິທີໂດຍໃຊ້ພາຊະນະຟາລກຸນະ ຈະໄດ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ. ແລະໂດຍໃຊ້ພາຊະນະອາຣກະ ຈະໄດ້ຮັບລັດສະໝີສູງສຸດ ແລະຄວາມເຈີດຈ້າອັນໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດ.

Verse 23

बिल्वे लक्ष्मीं तपो मेधां नित्यमायुष्यमेव च । क्षेत्रारामतडागेषु सर्वपात्रेषु चैव हि

ໂດຍພາຊະນະໄມ້ບິລວະ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮັ່ງມີ (ພຣະລັກສມີ), ບຸນແຫ່ງຕະປະ, ປັນຍາອັນແຫຼມຄົມ, ແລະອາຍຸຍືນຍາວຢ່າງສະເໝີ. ແທ້ຈິງ ນີ້ໃຊ້ໄດ້ໃນນາ ສວນ ແລະຫນອງນ້ຳ—ພ້ອມທັງພາຊະນະທຸກຊະນິດໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 24

वर्षत्यजस्रं पर्जन्ये वेणुपात्रेषु कुर्वतः । एतेषां लभ्यते पुण्यं सुवर्णै रजतैस्तथा

ເມື່ອພຣະປັດຊັນຍະ (ເທວະແຫ່ງຝົນ) ຕົກຝົນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ, ຜູ້ທີ່ປະກອບພິທີໂດຍໃຊ້ພາຊະນະໄມ້ໄຜ່ ຈະໄດ້ບຸນກຸສົນເທົ່າກັບການຖວາຍຄຳ ແລະເທົ່າກັບການຖວາຍເງິນດ້ວຍ.

Verse 25

पलाशफलन्यग्रोधप्लक्षाश्वत्थविकंकताः । औदुम्बरस्तथा बिल्वं चंदनं यज्ञियाश्च ये

ປະລາສະ, ໄມ້ຟະລະ, ນະຍະໂກຣທະ, ປະລັກສະ, ອັດສະວັດທະ, ວິກັງກະຕະ, ອາວຸດຸມບະຣະ, ບິລວະ, ຈັນທະນະ, ແລະໄມ້ທັງຫຼາຍທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຍັດຍະ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກສັນລະເສີນໃຫ້ໃຊ້ໃນພິທີ.

Verse 26

सरलो देवदारुश्च शालाश्च खदिरास्तथा । समिदर्थं प्रशस्ताः स्युरेते वृक्षा विशेषतः

ສະຣະລາ, ເທວະດາຣູ, ສາລາ ແລະ ຂະດິຣາ—ໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ໂດຍສະເພາະ ຖືກສັນລະເສີນໃຫ້ໃຊ້ເປັນ ສະມິດ (ໄມ້ຟືນສຳລັບຍັດຍະ)។

Verse 27

श्लेष्मातको नक्तमाल्यः कपित्थः शाल्मली तथा । निंबो बिभीतकश्चैव श्राद्धकर्मणि गर्हिताः

ສະເລສະມາຕະກະ, ນັກຕະມາລະຍະ, ກະປິດຖະ, ສາລະມະລີ, ນິມບະ ແລະ ບິບີຕະກະ—ໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕຳນິວ່າບໍ່ຄວນໃຊ້ໃນພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha)។

Verse 28

अनिष्टशब्दां संकीर्णा रूक्षां जन्तुमतीमपि । प्रतिगंधां तु तां भूमिं श्राद्धकर्मणि गर्हयेत्

ສຳລັບພິທີ ສຣາດທະ ຄວນປະຕິເສດພື້ນດິນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງອັບມົງຄຸນ, ແອອັດວຸ່ນວາຍ, ແຫ້ງກະດ້າງ, ມີສັດນ້ອຍຊຸກຊຸມ, ຫຼືມີກິ່ນເໝັນຕ້ານກັນ।

Verse 29

त्रैशंकवं त्यजेद्देशंसर्वद्वादशयोजनम् । उत्तरेण महानद्या दक्षिणेन च केवलम्

ຄວນຫຼີກເວັ້ນໂດຍສິ້ນເຊີງ ດິນແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ໄຕຣສັງກະວະ ກວ້າງສິບສອງ ໂຢຊະນະ; ດ້ານເໜືອມີແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ເປັນແດນກັ້ນ ແລະດ້ານໃຕ້ຕາມທີ່ກ່າວໄວ້.

Verse 30

देशस्त्रैशं कवोनाम वर्जितः श्राद्धकर्मणि । कारस्काराः कलिंगाश्च सिंधोरुत्तरमेव च । प्रणष्टाश्रमधर्माश्च वर्ज्या देशाः प्रयत्नतः

ດິນແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ໄຕຣສັງກະວະ ຄວນຫຼີກເວັ້ນໃນພິທີ ສຣາດທະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ດິນແດນກາຣັສກາຣາ, ກະລິງກາ ແລະ ພາກເໜືອພົ້ນແມ່ນ້ຳສິນທຸ; ໂດຍທົ່ວໄປ ປະເທດໃດທີ່ວິໄນແຫ່ງອາສຣະມະສູນຫາຍ ຄວນຫຼີກເວັ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.

Verse 31

ब्राह्मणं तु कृतं प्रोक्तं त्रेता तु क्षत्रियं स्मृतम् । वैश्यं द्वापरमित्याहुः शूद्रं कलियुगं स्मृतम्

ກຣິຕະຍຸກ ຖືກປະກາດວ່າມີອຸປນິສັຍ “ພຣາຫມັນ”; ເຕຣຕາຍຸກ ຈື່ຈຳວ່າ “ກະສັດຕຣິຍ”; ດວາປະຣະຍຸກ ກ່າວວ່າ “ໄວສະຍ”; ແລະ ກະລິຍຸກ ຈື່ຈຳວ່າ “ຊູດຣະ” ໃນນັຍວ່າ ອຸປນິສັຍທີ່ເດັ່ນຂອງແຕ່ລະຍຸກ।

Verse 32

कृते तु पितरः पूज्यास्त्रेतायां च सुरास्तथा । मुनयो द्वापरे नित्यं पाखंडाश्च कलौ युगे

ໃນກຣິຕະຍຸກ ພິຕຣະ (Pitṛs) ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ; ໃນເຕຣຕາຍຸກ ບູຊາເທວະດາເຊັ່ນດຽວກັນ; ໃນດວາປະຣະຍຸກ ບູຊາມຸນີຢ່າງສະເໝີ; ແຕ່ໃນກະລິຍຸກ ທາງທີ່ເປັນພາຂັນດ໌ ແລະ ຄວາມຫຼອກລວງກັບຄວາມໜ້າຊື່ງ ກັບກາຍເປັນທີ່ແຜ່ຫຼາຍ।

Verse 33

शुक्लपक्षस्य पूर्वाह्णे श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । कृष्णपक्षेऽपराह्ने तु रौहिणं न विलंघयेत्

ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນເຮັດ ສຣາດທະ (Śrāddha) ໃນຕອນເຊົ້າຂອງສຸກກະລະປັກສະ (ຂ້າງຂຶ້ນ); ແຕ່ໃນກຣິສນະປັກສະ (ຂ້າງແຮມ) ໃຫ້ເຮັດໃນຕອນບ່າຍ—ໂດຍບໍ່ລະເມີດຂໍ້ກຳນົດເວລາ ໂຣຫິນີ (Rohiṇī)។

Verse 35

रत्निमात्रप्रमाणं च पितृतीर्थं तु संस्कृतम् । उपमूले तथा लूनाः प्रस्तरार्थे कुशोत्तमाः । तथा श्यामाकनीवारा दूर्वाश्च समुदाहृताः । स्व कीर्तिमतां श्रेष्ठो बहुकेशः प्रजापतिः

ພິຕຣະຕີຣຖະ (Pitṛ-tīrtha) ພຶງຈັດຕຽມໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍຂະໜາດເທົ່າ “ຣັດນິ” ໜຶ່ງ (ຊ່ວງມື). ຫຍ້າກຸຊະ (kuśa) ທີ່ຕັດໃກ້ໂຄນ ຖືກກ່າວວ່າດີທີ່ສຸດສຳລັບປູຖານພິທີ; ພ້ອມທັງ śyāmāka, nīvāra ແລະ dūrvā ກໍຖືກສັນລະເສີນ. ໃນບັນດາຜູ້ມີກຽດຊື່ ພຣະປຣະຊາປະຕິ “ພະຫຸເກສະ” (Bahukeśa) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ຍິ່ງທີ່ສຸດ।

Verse 36

तस्य केशा निपतिता भूमौ काशत्वमागताः । तस्मान्मेध्याः सदा काशाः श्राद्धकर्मणि पूजिताः

ເສັ້ນຜົມຂອງທ່ານນັ້ນ ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະກາຍເປັນຫຍ້າກາຊະ (kāśa). ດັ່ງນັ້ນ ຫຍ້າກາຊະ ຈຶ່ງບໍລິສຸດເສມອ ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືໃນພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha).

Verse 37

पिण्डनिर्वपणं तेषु कर्तव्यं भूतिमिच्छता । उष्णमन्नं द्विजातिभ्यः श्रद्धया विनिवेशयेत्

ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຄວນຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະດ້ວຍສັດທາ ຄວນຖວາຍອາຫານຮ້ອນສົດໃໝ່ແກ່ພວກທະວິຊະ (dvija).

Verse 39

अन्यत्र फलपुष्पेभ्यः पानकेभ्यश्च पण्डितः । हस्ते दत्त्वा तु वै स्नेहाल्लवणं व्यञ्जनानि च । आयसेन च पात्रेण तद्वै रक्षांसि भुञ्जते । द्विजपात्रेषु दत्त्वान्नं तूष्णीं संकल्पमाचरेत्

ນອກຈາກໝາກໄມ້ ດອກໄມ້ ແລະນ້ຳດື່ມ ນັກປັນຍາບໍ່ຄວນເພາະຄວາມເອັນດູ ວາງເກືອ ແລະອາຫານຄຽງໃສ່ຝາມືໂດຍກົງ. ຖ້າຖວາຍໃນພາຊະນະເຫຼັກ ຣາກສະ (rākṣasa) ຈະໄດ້ກິນ. ເມື່ອວາງອາຫານໃນພາຊະນະຂອງທະວິຊະແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດ saṃkalpa ດ້ວຍຄວາມງຽບ.

Verse 40

दर्व्यादिस्थेन नो तेषां संबन्धो दृश्यते यतः । यश्च शूकरवद्भुंक्ते यश्च पाणितले द्विजः । न तदश्नंति पितरो यः सवाचं समश्नुते

ເນື່ອງຈາກບໍ່ເຫັນຄວາມສຳພັນອັນຖືກຕ້ອງກັບພິທີ ເມື່ອກິນພ້ອມກັບຖືທັບພີ ແລະເຄື່ອງມືອື່ນໆ; ແລະຜູ້ທີ່ກິນເຫມືອນໝູ ຫຼືທະວິຊະທີ່ກິນຈາກຝາມື—ອາຫານທີ່ກິນພ້ອມກັບການເວົ້າ ພິຕຣະ (Pitṛ) ບໍ່ຮັບສ່ວນ.

Verse 41

द्विहायनस्य वत्सस्य विशंत्यास्यं यथा सुखम् । तथा कुर्यात्प्रमाणेन पिण्डान्व्यासेन भाषितम्

ເຫມືອນອາຫານເຂົ້າປາກລູກງົວອາຍຸສອງປີໄດ້ຢ່າງສະດວກ ກໍຄວນຈັດເຮັດປິນດາໃຫ້ຖືກສັດສ່ວນພໍດີ—ດັ່ງທີ່ພະວະຍາສະ (Vyāsa) ໄດ້ສອນໄວ້.

Verse 42

न स्त्री प्रचालयेत्तानि ज्ञानहीनो न चाव्रतः । स्वयं पुत्रोऽथवा यस्य वाञ्छेदभ्युदयं परम्

ແມ່ຍິງບໍ່ຄວນຈັດການສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ (ປິນດາ/ຂອງຖວາຍສຣາດທະ); ຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້ພິທີ ແລະຜູ້ບໍ່ມີວຣະຕະ (vrata) ກໍບໍ່ຄວນ. ໃຫ້ລູກຊາຍເອງ ຫຼືຜູ້ປາຖະໜາສະວັດດີສູງສຸດ ປະກອບໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 43

भाजनेषु च तिष्ठत्सु स्वस्तिं कुर्वन्ति ये द्विजाः । तदन्नमसुरैर्भुक्तं निराशाः पितरो गताः

ເມື່ອພາຊະນະຍັງຕັ້ງຢູ່ ຖ້າພວກທະວິຊະອອກສຽງ «svasti» ເປັນພອນກ່ອນເວລາ ອາຫານນັ້ນຈະຖືກອະສຸຣະກິນ ແລະພິຕຣະຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ।

Verse 44

अप्स्वेकं प्लावयेत्पिण्डमेकं पत्न्यै निवेदयेत् । एकं वै जुहुयादग्नावेषा तु त्रिविधा गतिः

ພິນດະໜຶ່ງໃຫ້ປ່ອຍລອຍໃນນ້ຳ; ອີກໜຶ່ງນິເວດນາຖວາຍແດ່ພັນລະຍາ; ແລະອີກໜຶ່ງຈຸຮຸຍາຖວາຍໃນໄຟ—ນີ້ແມ່ນວິທີສາມປະການ।

Verse 45

छन्दोगं भोजयेच्छ्राद्धे वैश्वदेवे च बह्वृचम् । पुष्टिकर्मण्यथाध्वर्युं शान्तिकर्मण्यथर्वणम्

ໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນໃຫ້ຈັນໂດກະຮັບປະທານ; ໃນພິທີໄວສະວະເທວະ ຄວນໃຫ້ບະຫວຣິຈ. ໃນກຳມະພຸດຕິ (ເພີ່ມພູນ) ຄວນໃຫ້ອັດວະຣະຍຸ; ແລະໃນກຳມະຊານຕິ (ສະງົບສຸກ) ຄວນໃຫ້ອະຖັຣວັນ.

Verse 46

द्वौ देवेऽथर्वणौ विप्रौ प्राङ्मुखौ च निवेशयेत् । पित्र्ये ह्युदङ्मुखान्कुर्याद्बह्वृचाध्वर्युसामगान्

ສຳລັບພິທີຖວາຍແດ່ເທວະ ຄວນໃຫ້ພຣາຫມະນະອະຖັຣວັນສອງຄົນນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ. ແຕ່ສຳລັບພິທີແດ່ພິຕຣະ ຄວນໃຫ້ບະຫວຣິຈ, ອັດວະຣະຍຸ, ແລະສາມະກະ ນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ.

Verse 47

जात्यश्च सर्वा दातव्या मल्लिका श्वेतयूथिका । जलोद्भवानि सर्वाणि कुसुमानि च चम्पकम्

ຄວນຖວາຍດອກມະລິທຸກຊະນິດ—ມັລລິກາ ແລະຢູທິກາສີຂາວ; ດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກນ້ຳທັງໝົດດ້ວຍ; ແລະດອກຈຳປາ (ຈັມປະກະ) ກໍຄວນຖວາຍ.

Verse 48

मधूकं रामठं चैव कर्पूरं मरिचं गुडम् । श्राद्धकर्मणि शस्तानि सैंधवं त्रपुसं तथा

ມະດູກະ, ຣາມະຖະ, ກາມຟໍ, ພິກໄທດຳ, ນ້ຳຕານກ້ອນ—ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນການປະກອບພິທີ ສຣາດທະ; ອີກທັງ ເກືອຫີນ (ໄສນທະວະ) ແລະ ຕຣະປຸສະ ດ້ວຍ.

Verse 49

ब्राह्मणः कम्बलो गावः सूर्योग्निरतिथिश्च वै । तिला दर्भाश्च कालश्च नवैते कुतपाः स्मृताः

ພຣາຫມັນ, ຜ້າຫົ່ມ (kambala), ງົວ, ພຣະອາທິດ, ໄຟ, ແລະ ແຂກ; ເມັດງາ, ຫຍ້າດັຣພະ (darbha), ແລະ ເວລາ—ເກົ້າຢ່າງນີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ກຸຕະປະ» (kutapa).

Verse 50

आपद्यनग्नौ तीर्थे च चंद्रसूर्यग्रहे तथा । नाचरेत्संग्रहे चैव तथैवास्तमुपागते

ໃນຍາມທຸກຍາກ, ໃນຍາມໄຟໄໝ້, ທີ່ຕີຣຖະ (ທ່ານ້ຳສັກສິດ), ໃນຄາວຈັນທຣະຫຼືສຸຣະຍະຄຣາຫະ (ຄຣາສ), ໃນເວລາການກັກກຸມ/ສະສົມ, ແລະເມື່ອພຣະອາທິດຕົກ—ບໍ່ຄວນປະພຶດຫຼືປະກອບພິທີຕາມກົດກຳນົດນັ້ນ.

Verse 51

संशुद्धा स्याच्चतुर्थेऽह्नि स्नाता नारी रजस्वला । दैवे कर्मणि पित्र्ये च पञ्चमेऽहनि शुद्ध्यति

ແມ່ຍິງຜູ້ມີລະດູ (rajāsvalā) ຫຼັງອາບນ້ຳ ຖືກນັບວ່າບໍລິສຸດໃນວັນທີ 4; ແຕ່ສຳລັບພິທີແດ່ພຣະເທວະ ແລະພິທີແດ່ບັນພະບຸລຸດ ນາງຈຶ່ງບໍລິສຸດໃນວັນທີ 5.

Verse 52

द्रव्याभावे द्विजाभावे प्रवासे पुत्रजन्मनि । आमश्राद्धं प्रकुर्वीत यस्य भार्या रजस्वला

ເມື່ອຂາດຂອງບູຊາ, ເມື່ອຂາດພຣາຫມັນ, ເມື່ອຢູ່ໄກບ້ານ, ຫຼືໃນຄາວກຳເນີດບຸດ—ຖ້າພັນລະຍາກຳລັງມີລະດູ ຄວນປະກອບ «ອາມະ-ສຣາດທະ» ຄືສຣາດທະແບບຫຍໍ້ຕາມຂໍ້ຈຳກັດ.

Verse 53

सर्पविप्रहतानां च दंष्ट्रिशृंगिसरीसृपैः । आत्मनस्त्यागिनां चैव श्राद्धमेषां न कारयेत्

ບໍ່ຄວນໃຫ້ຈັດພິທີ śrāddha ແກ່ຜູ້ຖືກງູກັດ ຫຼືຖືກສັດເລື້ອຍຄານທີ່ມີເຂົາ/ເຂັ້ວຂ້າ ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ລະທິ້ງຊີວິດຕົນເອງກໍບໍ່ຄວນເຊັ່ນກັນ।

Verse 54

चण्डालादुदकात्सर्पाद्ब्राह्मणाद्वैद्युतादपि । दंष्ट्रिभ्यश्च पशुभ्यश्च मरणं पापकर्मणाम्

ການຕາຍທີ່ເກີດຈາກຈັນດາລາ, ຈາກນ້ຳ, ຈາກງູ, ຈາກພຣາຫມັນ, ແມ່ນແຕ່ຈາກຟ້າຜ່າ, ແລະຈາກສັດກັດກິນກັບສັດປ່າ—ການຕາຍເຊັ່ນນີ້ເປັນສ່ວນຂອງຜູ້ກະທຳບາບ।

Verse 55

सर्वैरनुमतं कृत्वा ज्येष्ठेनैव च यत्कृतम् । द्रव्येण च विभक्तेन सर्वैरेव कृतं भवेत्

ເມື່ອທຸກຄົນໃຫ້ຄວາມເຫັນດີແລ້ວ ສິ່ງໃດທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ສຸດເຮັດ ກໍຖືວ່າທຸກຄົນໄດ້ເຮັດດ້ວຍ—ໂດຍສະເພາະເມື່ອແບ່ງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕາມຄວາມຄວນແລ້ວ।

Verse 56

अमावास्यां पितृश्राद्धे मंथनं यस्तु कारयेत् । तत्तक्रं मदिरातुल्यं घृतं गोमांसवत्स्मृतम्

ຖ້າໃນວັນອະມາວັດສະຍາ ໃນພິທີສຣາດທະແກ່ບັນພະບຸລຸດ (pitr-śrāddha) ຜູ້ໃດໃຫ້ມີການປັ່ນນົມ/ນົມສົ້ມ ແລ້ວ ນ້ຳຕັກກະ (buttermilk) ນັ້ນຖືວ່າເທົ່າກັບເຫຼົ້າ ແລະ ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ຖືວ່າເທົ່າກັບເນື້ອງົວ ອັນບໍ່ຄວນໃນພິທີນັ້ນ।

Verse 57

भुंजंति क्रमशः पूर्वे तथा पिंडाशिषो ऽपि च । निमंत्रितो द्विजः श्राद्धे न शयीत स्त्रिया सह

ຜູ້ກ່ອນໜ້າ (ຜູ້ເຖົ້າ/ຜູ້ສູງສຸດ) ກິນຕາມລຳດັບ ແລະພອນທີ່ເກືອບກັບການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ກໍເປັນໄປຕາມນັ້ນ. ດວິຈະ (dvija) ທີ່ຖືກເຊີນໃນ śrāddha ບໍ່ຄວນນອນຮ່ວມກັບແມ່ຍິງໃນເວລາປະຕິບັດນັ້ນ।

Verse 58

श्रादभुक्प्रातरुत्थाय प्रकुर्याद्दन्तधावनम् । श्राद्धकर्ता न कुर्वीत दन्तानां धावनं बुधः

ຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນອາຫານສຣາດທະ ເມື່ອຕື່ນເຊົ້າຄວນທຳການລ້າງແຂ້ວ. ແຕ່ຜູ້ປະກອບພິທີສຣາດທະເອງ ຜູ້ຮູ້ທັນ ບໍ່ຄວນລ້າງແຂ້ວໃນຂະນະຖືພິທີ.

Verse 59

वर्षेवर्षे तु यच्छ्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । मलमासे न कर्तव्यं व्यासस्य वचनं यथा

ສຣາດທະປະຈຳປີ ທີ່ເຮັດທຸກປີໃນວັນມໍລະນະຂອງແມ່ຫຼືພໍ່ ບໍ່ຄວນເຮັດໃນເດືອນມະລະມາສ (malamāsa) ຄືເດືອນແຊກ ຕາມພຣະວາຈາຂອງວະຍາສະ.

Verse 60

गर्भे वार्धुषिके प्रेते भृत्ये मासानुमासिके । आब्दिके च तथा श्राद्धे नाधिमासो विधीयते

ສຳລັບພິທີກ່ຽວກັບການແທ້ງລູກ (garbha), ສຳລັບວັດຖຸປະຕິບັດ vārddhuṣika, ສຳລັບພິທີສົບຂອງຜູ້ລ່ວງລັບ, ສຳລັບພິທີຕາຍຂອງຄົນຮັບໃຊ້, ສຣາດທະປະຈຳເດືອນ ແລະ ສຣາດທະປະຈຳປີ—ບໍ່ຄວນກຳນົດເດືອນແຊກ (adhimāsa) ເປັນເວລາປະກອບ.

Verse 61

विवाहादौ स्मृतः सौरो यज्ञादौ सावनः स्मृतः । आब्दिके पितृकार्ये तु चान्द्रो मासः प्रशस्यते

ສຳລັບພິທີທີ່ເລີ່ມດ້ວຍການແຕ່ງງານ ໄດ້ສອນໃຫ້ນັບແບບສຸຣະ (saura) ຄືຕາມດວງອາທິດ. ສຳລັບພິທີທີ່ເລີ່ມດ້ວຍຍັດຍະ (yajña) ໄດ້ສອນໃຫ້ນັບແບບສາວະນະ (sāvana) ຄືນັບຕາມວັນ. ແຕ່ສຳລັບພິທີປະຈຳປີແກ່ບັນພະບຸລຸດ ເດືອນຈັນ (cāndra māsa) ຖືກສັນລະເສີນວ່າດີທີ່ສຸດ.

Verse 62

यस्मिन्राशौ गते सूर्ये विपत्तिः स्याद्द्विजन्मनः । तद्राशावेव कर्तव्यं पितृकार्यं मृतेऽहनि

ຖ້າເມື່ອດວງອາທິດເຂົ້າສູ່ຣາສີໃດ ຈະເກີດເຄາະຮ້າຍແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ແລ້ວ ພິທີບັນພະບຸລຸດຄວນເຮັດໃນຣາສີນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ໃນວັນມໍລະນະ.

Verse 63

वषट्कारश्च होमश्च पर्व चाग्रायणं तथा । मलमासेऽपि कर्तव्यं काम्या इष्टीर्विवर्जयेत्

ສຽງວະສັດ (vaṣaṭ), ພິທີໂຮມ (homa), ການຖືພິທີຕາມປັກຂະ/ປະວັນ (parvan) ແລະ ການຖວາຍເຂົ້າເມັດທໍາອິດ (āgrāyaṇa) ຄວນເຮັດແມ່ນແຕ່ໃນເດືອນມະລະມາສ (malamāsa); ແຕ່ພິທີອິດຕິ (iṣṭi) ທີ່ເຮັດເພື່ອຄວາມປາຖະໜາຜົນໂລກີ ຄວນຫຼີກເວັ້ນ.

Verse 64

अग्न्याध्येयं प्रतिष्ठां च यज्ञदानव्रतानि च । वेदव्रतवृषोत्सर्गचूडाकरणमेखलाः

ການສຶກສາແລະການບໍລິການໄຟສັກສິດ (agni), ພິທີປະຕິສະຖາ (pratiṣṭhā), ຍັດຍະ, ທານ ແລະ ວຣະຕະ; ພ້ອມທັງວຣະຕະນັກສຶກສາຕາມເວດ (veda-vrata), ການຖວາຍງົວຜູ້ (vṛṣotsarga), ພິທີຕັດຜົມ (cūḍākaraṇa) ແລະ ພິທີຄາດເຂັມຂັດ (mekhalā) — ທັງໝົດນີ້ໄດ້ຖືກນັບເປັນກິດພິທີທີ່ຕ້ອງພິຈາລະນາຕາມກົດແລະລະດູການອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 65

मांगल्यमभिषेकं च मलमासे विवर्जयेत् । नित्यनैमित्तिके कुर्यात्प्रयतः सन्मलिम्लुचे । तीर्थे स्नानं गज च्छायां प्रेतश्राद्धं तथैव च

ໃນເດືອນມະລະມາສ (malamāsa) ຄວນຫຼີກເວັ້ນພິທີມົງຄຸນ (māṅgalya) ແລະ ພິທີອະພິເສກ (abhiṣeka) ການຊຳລະດ້ວຍນ້ຳສັກສິດ. ແຕ່ຜູ້ມີວິໄນຄວນປະຕິບັດກິດນິຕະ ແລະ ໄນມິດຕິກະ (ພັນທະປະຈຳວັນແລະຕາມການ) ແມ່ນແຕ່ໃນເດືອນມະລິມລຸຈ (malimluca) ນັ້ນ. ອີກທັງການອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ (tīrtha), ການໃຫ້ທານ “ກະຈະ-ຊາຍາ” (gaja-chāyā) ແລະ ການເຮັດ śrāddha ແກ່ຜູ້ເພິ່ງລ່ວງລັບ ກໍເປັນກຸສົນຄວນກະທຳ.

Verse 66

रसा यत्र प्रशस्यन्ते भोक्तारो बंधुगोत्रिणः । राजवार्तादि संक्रंदो रक्षःश्राद्धस्य लक्षणम्

ບ່ອນໃດທີ່ຜູ້ກິນ—ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ຢູ່ໃນໂຄດ/ໂກດຣະດຽວກັນ—ພາກັນສັນລະເສີນລົດຊາດອາຫານ, ແລະມີສຽງອື້ອອຶງເວົ້າເລື່ອງກະສັດ, ຂ່າວລື, ແລະອື່ນໆ—ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງ “rakṣaḥ-śrāddha” ຄື śrāddha ທີ່ເສຍເພາະການປະພຶດບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 67

श्राद्धं कृत्वा परश्राद्धे यस्तु भुंक्ते च विह्वलः । पतंति पितरस्तस्य लुप्तपिण्डोदकक्रियाः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ເມື່ອເຮັດ śrāddha ແລ້ວ ຍັງໄປກິນໃນ śrāddha ຂອງຄົນອື່ນ ໂດຍຖືກຄວາມຢາກອາຫານຄອບງຳ—ຜູ້ນັ້ນເຮັດໃຫ້ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຕົນຕົກຕ່ຳ, ເພາະການຖວາຍ piṇḍa ແລະນ້ຳບູຊາ (udaka) ຂອງລາວກາຍເປັນເຫມືອນສູນເສຍ ແລະບໍ່ເກີດຜົນ.

Verse 68

तैलमुद्वर्तनं स्नानं दन्तधावनमेव च । क्लृप्तरोमनखेभ्यश्च दद्याद्गत्वापरेऽहनि

ການທານ້ຳມັນແລະຖູຕົວ, ການອາບນ້ຳ, ແລະການຖູແຂ້ວ—ພ້ອມທັງຜົມແລະເລັບທີ່ຕັດອອກ—ຄວນນຳໄປສະຫຼະທິ້ງຢ່າງຖືກພິທີ ຫຼັງຈາກເຂົ້າສູ່ມື້ຖັດໄປແລ້ວເທົ່ານັ້ນ।

Verse 69

निमन्त्रिता यथान्यायं हव्ये कव्ये द्विजोत्तमाः । कथंचिदप्यतिक्रामेत्पापः शूकरतां व्रजेत्

ເມື່ອຖືກເຊີນຕາມພິທີໃນຮັບຍະ (ບູຊາເທວະ) ຫຼື ກັບຍະ (ບູຊາປິຕຣິ) ບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດບໍ່ຄວນຂາດນັດ ຫຼືລະເມີດເວລາ; ຜູ້ມີບາບທຳເຊັ່ນນັ້ນຈະຕົກໄປເປັນສະພາບຂອງໝູ।

Verse 70

दैवे च पितृ श्राद्धे चाप्याशौचं जायते यदा । आशौचान्तेऽथवा तत्र तेभ्यः श्राद्धं प्रदीयते

ຖ້າໃນພິທີບູຊາເທວະ ຫຼືໃນພິທີສຣາດທະແກ່ປິຕຣິ ເກີດອາຊົວຈະ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຕາມພິທີ) ຂຶ້ນ, ກໍໃຫ້ຖວາຍສຣາດທະແກ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ຫຼັງຈາກອາຊົວຈະສິ້ນສຸດ ຫຼືທັນທີນັ້ນຕາມທີ່ພິທີກຳນົດ।

Verse 71

अथ श्राद्धावसाने तु आशिषस्तत्र दापयेत् । दीर्घा नागास्तथा नद्यो विष्णोस्त्रीणि पदानि च । एवमेषां प्रमाणेन दीर्घमायुरवाप्नुयाम्

ແລ້ວໃນຕອນຈົບພິທີສຣາດທະ ຄວນໃຫ້ກ່າວພອນຢູ່ນັ້ນວ່າ: “ຂໍໃຫ້ອາຍຸຍືນ ເຫມືອນນາກໃຫຍ່, ເຫມືອນແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ, ແລະເຫມືອນສາມກ້າວຂອງພຣະວິສນຸ.” ດ້ວຍມາດຕະຖານແຫ່ງຄຳອວຍພອນອັນມົງຄຸນນີ້ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອາຍຸຍືນ।

Verse 72

अपां मध्ये स्थिता देवाः सर्वमप्सु प्रतिष्ठितम् । ब्राह्मणस्य करे न्यस्ताः शिवा आपो भवन्तु नः

ເທວະທັງຫຼາຍສະຖິດຢູ່ກາງນ້ຳ; ສັບພະສິ່ງທັງປວງຕັ້ງຢູ່ໃນນ້ຳ. ນ້ຳນັ້ນເມື່ອວາງໄວ້ໃນຝາມືຂອງພຣາຫມັນ ຂໍໃຫ້ເປັນນ້ຳມົງຄຸນ ແລະເກື້ອກູນແກ່ພວກເຮົາເທີດ।

Verse 73

लक्ष्मीर्वसति पुष्पेषु लक्ष्मीर्वसति पुष्करे । लक्ष्मीर्वसतु वासे मे सौमनस्यं ददातु मे

ພຣະນາງລັກສະມີສະຖິດຢູ່ໃນດອກໄມ້; ພຣະນາງລັກສະມີສະຖິດຢູ່ໃນດອກບົວ. ຂໍໃຫ້ພຣະນາງລັກສະມີສະຖິດຢູ່ໃນເຮືອນຂ້ອຍ ແລະປະທານຄວາມສະຫງົບກັບຄວາມຍິນດີໃນໃຈແກ່ຂ້ອຍ.

Verse 74

अक्षतं चाऽस्तु मे पुण्यं शांतिः पुष्टिर्धृतिश्च मे । यद्यच्छ्रेयस्करं लोके तत्तदस्तु सदा मम

ຂໍໃຫ້ບຸນກຸສົນຂອງຂ້ອຍບໍ່ຂາດສາຍ; ຂໍໃຫ້ຄວາມສະຫງົບ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ ເປັນຂອງຂ້ອຍ. ສິ່ງໃດທີ່ເປັນມົງຄຸນນຳສູ່ສຸກພອນໃນໂລກ ຂໍໃຫ້ສິ່ງນັ້ນຢູ່ກັບຂ້ອຍເສມອ້ອມ.

Verse 75

दक्षिणायां तु सर्वत्र बहुदेयं तथास्तु नः । एवमस्त्विति तैर्वाच्यं मूर्ध्ना ग्राह्यं च तेन तत्

ໃນເລື່ອງທັກສິນາ (dakṣiṇā) ຄວນໃຫ້ຢ່າງໃຈກວ້າງທຸກແຫ່ງ—ຂໍໃຫ້ເປັນແກ່ພວກເຮົາເຊັ່ນນັ້ນ. ພຣາຫມະນ໌ຜູ້ປະກອບພິທີຄວນກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລະຜູ້ໃຫ້ຄວນຮັບຄຳນັ້ນດ້ວຍການກ້ົມສີສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 76

पिंडमग्नौ सदा देयाद्भोगार्थी सततं नरः । प्रजार्थं पत्न्यै वै दद्यान्मध्यमं मंत्रपूर्वकम्

ຜູ້ຊາຍຜູ້ປາຖະໜາຄວາມເພີດເພີນ ຄວນຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ລົງໃນໄຟເປັນນິດ. ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງລູກຫຼານ ຄວນມອບປິນດະກາງໃຫ້ແກ່ພັນລະຍາ ພ້ອມດ້ວຍມັນຕຣາອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 77

उत्तमां द्युतिमविच्छन्गोषु नित्यं प्रदापयेत् । आज्ञामिच्छेद्यशः कीर्तिमप्सु नित्यं प्रवेशयेत्

ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສະຫວ່າງໄສອັນສູງສຸດ ຄວນຖວາຍທານແກ່ງົວເປັນນິດ. ຜູ້ປາຖະໜາອຳນາດ, ຍົດຍໍ ແລະຊື່ສຽງ ຄວນນຳສິ່ງນັ້ນໄປຖວາຍລົງໃນນ້ຳເປັນນິດ.

Verse 78

प्रार्थयन्दीर्घमायुश्च वायसेभ्यः प्रदापयेत् । कुमारलोकमन्विच्छन्कुक्कुटेभ्यः प्रदापयेत्

ຜູ້ອະທິຖານຂໍອາຍຸຍືນ ຄວນຖວາຍທານແກ່ນົກກາ. ຜູ້ປາຖະໜາເຖິງ «ໂລກກຸມາຣະ» ຄວນຖວາຍທານແກ່ໄກ່ຜູ້.

Verse 79

आकाशे प्रक्षिपेद्वापि स्थितो वा दक्षिणामुखः । पितॄणां स्थानमाकाशं दक्षिणा चैव दिक्तथा

ຈະໂຍນເຄື່ອງຖວາຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າກໍໄດ້ ຫຼືຢືນຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້ແລ້ວຖວາຍກໍໄດ້. ສໍາລັບປິຕຣະ ຟ້າແມ່ນທີ່ພໍ່ພັກ ແລະທິດໃຕ້ກໍເປັນທິດຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ.

Verse 80

नक्तं तु वर्जयेच्छ्राद्धं राहोरन्यत्र दर्शनात् । सर्वस्वेनापि कर्तव्यं क्षिप्रं वै राहुदर्शनात्

ພິທີສຣາດທະໃນຕອນກາງຄືນຄວນຫຼີກເວັ້ນ ນອກເສຍແຕ່ເວລາເຫັນຣາຫຸ (ຄຣາສ). ເມື່ອເຫັນຣາຫຸ ຄວນປະກອບພິທີທັນທີ ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງໃຊ້ທັງໝົດທີ່ມີ ເພາະການເຫັນນັ້ນເອີ້ນໃຫ້ກະທໍາກິດສັກສິດໂດຍໄວ.

Verse 81

उपरागे न कुर्याद्यः पंके गौरिव सीदति । कुर्वाणस्तु तरेत्पापं सा च नौरिव सागरे

ຜູ້ໃດບໍ່ປະກອບພິທີຕາມຄວນໃນເວລາຄຣາສ ຈະຈົມດັ່ງງົວຕິດຕົມ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະກອບພິທີ ຈະຂ້າມພົ້ນບາບ ດັ່ງເຮືອພາຂ້າມທະເລ.

Verse 82

कृष्णमाषास्तिलाश्चैव श्रेष्ठाः स्युर्यवशालयः । महायवा व्रीहियवास्तथैव च मसूरिकाः

ສໍາລັບເຄື່ອງຖວາຍໃນພິທີສຣາດທະ ຖົ່ວດໍາແລະງາໄດ້ຖືກກ່າວວ່າດີເລີດ. ອີກທັງຂ້າວບາເລ ແລະເມັດທັນຍາຫານເຊັ່ນ ບາເລໃຫຍ່, ຂ້າວ-ບາເລ, ແລະຖົ່ວເລນທິນ ກໍຖືກສັນລະເສີນວ່າເໝາະສົມ.

Verse 83

कृष्णाः श्वेताश्च वा ग्राह्याः श्राद्धकर्मणि सर्वदा । बिल्वामलकमृद्वीकं पनसाम्रातदाडिमम्

ໃນພິທີສຣາດທະ ຂອງການບູຊາບັນພະບຸລຸດ ຂອງດຳຫຼືຂາວກໍຮັບໄດ້ເສມອ. ໝາກບິລວະ, ອາມະລະກະ, ອະງຸ່ນ, ໝາກຂະນຸນ, ໝາກມ່ວງ, ແລະໝາກທັບທິມ ກໍເປັນເຄື່ອງຖວາຍທີ່ອະນຸມັດ.

Verse 84

भव्यं पारापतं चैव खर्जूरं करमर्द्दकम् । सकोरका बदर्यश्च तालकंदं तथा बिसम्

ຍັງມີ bhavya ແລະ pārāpata ທີ່ເໝາະສົມ, ພ້ອມທັງໝາກຄາຈູນ (dates) ແລະ karamarda. ອີກທັງ sakorakā, ໝາກບະດະຣີ (jujube), ຫົວຕານ, ແລະກ້ານບົວ ກໍໄດ້ຮັບອະນຸມັດ.

Verse 85

तमालासनकंदं च मावेल्लं शतकंदली । कालेयं कालशाकं च मुद्गान्नं च सुवर्चलम्

ຫົວ tamālāsana, māvella ແລະ śata-kaṁdalī ກໍຮັບໄດ້. ອີກທັງ kāleya, ຜັກໃບສີເຂັ້ມ, ອາຫານຈາກຖົ່ວ mung (mudga), ແລະ suvarcalā ກໍໄດ້ຮັບອະນຸມັດໃນພິທີ.

Verse 86

मांसं क्षीरं दधि शाकं व्योषं वेत्रांकुरस्तथा । कट्फलं वज्रकं द्राक्षां लकुचं मोचमेव च

ເນື້ອສັດ, ນົມ, ນົມສົ້ມ (curd), ຜັກໃບ, ແລະເຄື່ອງເທດສາມຢ່າງ (vyōṣa) ລ້ວນຮັບໄດ້. ອີກທັງໜໍ່ໄມ້, kaṭphala, vajraka, ອະງຸ່ນ, lakuca ແລະກ້ວຍ ກໍສາມາດຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນຄວນ.

Verse 87

प्रियामलकदुर्ग्रीवं तिंडुकं मधुसाह्वयम् । वैकंकतं नालिकेरं शृङ्गाटकपरूषकम्

priyāmalaka, durgrīva, tiṇḍuka ແລະໝາກທີ່ເອີ້ນວ່າ madhusāhvaya ລ້ວນຮັບໄດ້. ອີກທັງ vaikaṅkata, ໝາກພ້າວ, ໝາກກະລຳນ້ຳ (water-chestnut) ແລະ parūṣaka ກໍຖວາຍໄດ້.

Verse 88

पिप्पलीमरिचं चैव पटोली बृहतीफलम् । आरामस्य तु सीमाऽन्तः संभवं सर्वमेव तु

ພິບພະລີ (ພິກໄທຍາວ) ແລະ ມະຣິຈະ (ພິກໄທດໍາ) ກໍເປັນຂອງທີ່ຮັບໄດ້; ພ້ອມທັງ ປະໂຕລີ ແລະ ໝາກຂອງ ບຣິຫະຕີ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເຂດສວນ ກໍຄວນນັບວ່າເໝາະສົມເຊັ່ນກັນ।

Verse 89

एवमादीनि चान्यानि पुष्पाणि श्राद्धकर्मणि । मसूराः शतपुष्प्याश्च कुसुमं श्रीनिकेतनम्

ໃນທຳນອງດຽວກັນ ດອກໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ດອກໄມ້ອື່ນໆ ອາດນຳໃຊ້ໃນພິທີ ສຣາດທະ ໄດ້—ເຊັ່ນ ມະສູຣາ, ສະຕະປຸສປີ, ແລະ ດອກທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສຣີ-ນິເກຕະນະ”.

Verse 90

वर्या स्वातियवा नित्यं तथा वृषयवासकौ । वंशा करीरा सुरसा मार्जिता भूतृणानि च

ສຳລັບພິທີ ສຣາດທະ ອາດໃຊ້ເປັນປະຈຳ ວັຣຍາ, ສະວາຕິຍະວາ ແລະ ວຣິສະຍະວາສະກະ; ພ້ອມທັງ ໜໍ່ໄມ້ (ວັງສາ), ກະຣີຣະ, ສຸຣະສາ, ມາຣຈິຕາ ແລະ ຫຍ້າ ພູຕຣຶນ ດ້ວຍ.

Verse 91

वर्जनीयानि वक्ष्यामि श्राद्धकर्मणि नित्यशः । लशुनं गृंजनं चैव पलांडुं पिण्डमूलकम् । मोगरं चात्र वैदेहं दीर्घमूलकमेव च

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງສິ່ງທີ່ຄວນຫ້າມເວັ້ນເປັນນິດໃນການປະກອບ ສຣາດທະ: ກະທຽມ, ກຣິນຈະນະ, ຫົວຜັກບົ່ວ, ປິນດະມູລະກະ, ແລະ ໂມກະຣະ; ພ້ອມທັງ ວາຍເດຫະ ແລະ ດີຣຄະມູລະກະ ດ້ວຍ.

Verse 92

दिवसस्याष्टमे भागे मन्दीभूते दिवाकरे । आसुरं तद्भवेच्छ्राद्धं पितृणां नोपतिष्ठते

ຖ້າປະກອບ ສຣາດທະ ໃນເວລາທີ່ວັນເຖິງສ່ວນທີ່ແປດ ແລະ ດວງຕາເວັນອ່ອນກຳລັງ ສຣາດທະນັ້ນຈະກາຍເປັນ “ອາສຸຣະ” ແລະ ບໍ່ເຖິງບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣຶ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 93

चतुर्थे प्रहरे प्राप्ते यः श्राद्धं कुरुते नरः । वृथा श्राद्धमवाप्नोति दाता च नरकं व्रजेत्

ເມື່ອຮອດຍາມທີ 4 ຂອງວັນ ຜູ້ໃດເຮັດພິທີ Śrāddha ຈະໄດ້ພຽງ Śrāddha ທີ່ໄຮ້ຜົນ; ແລະຜູ້ຖວາຍທານອາດຕົກນະລົກ ເນື່ອງຈາກລະເລີຍກົດວິນັຍ.

Verse 94

लेखाप्रभृत्यथादित्ये मुहूर्तास्त्रय एव च । प्रातस्तस्योत्तरं कालं भगमाहुर्विपश्चितः

ເລີ່ມແຕ່ຊ່ວງທີ່ເອີ້ນວ່າ “Lekhā” ອັນກ່ຽວກັບດວງອາທິດ ມີ muhūrta ຢູ່ 3 ຊ່ວງແທ້; ແລະເວລາທີ່ຕາມຫຼັງຈາກຊ່ວງເຊົ້ານັ້ນ ນັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ “Bhaga”.

Verse 95

संगवस्त्रिमुहूर्तोऽयं मध्याह्नस्तु समन्ततः । ततश्च त्रिमुहूर्ताश्च अपराह्णो विधीयते

Saṃgava ປະກອບດ້ວຍ muhūrta 3 ຊ່ວງ. ມັດຍາຫນ (madhyāhna) ແຜ່ກວ້າງຢ່າງເຕັມທີ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອີກ 3 muhūrta ຖືກກຳນົດເປັນ Aparāhṇa ຄືເວລາບ່າຍ.

Verse 96

पञ्चमोऽथ दिनांशो यः स सायाह्न इति स्मृतः

ສ່ວນທີ 5 ຂອງວັນ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ “sāyāhna” ຄືເວລາແລງ.

Verse 97

तथा च श्रुतिः । यदैवादित्योऽथ वसन्तो यदा संगविकोऽथ ग्रीष्मो यदा वा माध्यंदिनोऽथ वर्षा यदपराह्णोऽथ शरत् । घदेवास्तमेत्यथ हेमन्त इति

ແລະ śruti ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້: ເມື່ອດວງອາທິດຂຶ້ນ ແມ່ນລະດູບ່ອນໃບໄມ້ຜຸດ (ວະສັນຕ); ເມື່ອເຖິງ saṃgava ແມ່ນລະດູຮ້ອນ (ກຣີສະມ); ເມື່ອເຖິງ madhyāhna ແມ່ນລະດູຝົນ (ວັດສາ); ເມື່ອເຖິງ aparāhṇa ແມ່ນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ (ຊະຣັດ); ແລະເມື່ອເທວະດາເຂົ້າພັກຜ່ອນຍາມຕາເວັນຕົກ ແມ່ນລະດູໜາວ (ເຮມັນຕ) — ດັ່ງນີ້ແຫຼະ.

Verse 98

प्रारभ्य कुतपे श्राद्धे कुर्यादारोहणं बुधः । विधिज्ञो विधिमास्थाय रोहिणं न तु लंघयेत्

ເລີ່ມພິທີ ສຣາດທະ ໃນມຸຫູຣຕະ «ກຸຕະປະ» ຜູ້ຮູ້ຄວນດໍາເນີນ «ອາໂຣຫະນະ» ຕາມລໍາດັບ. ຮູ້ວິທີແລ້ວຍຶດຕາມ ຢ່າຂ້າມພົ້ນມຸຫູຣຕະ «ເຣາຫິນະ».

Verse 99

अष्टमो यो मुहूर्तश्च कुतपः स निगद्यते । नवमो रौहिणः प्रोक्त इति श्राद्धविदो विदुः

ມຸຫູຣຕະທີ 8 ເອີ້ນວ່າ «ກຸຕະປະ». ມຸຫູຣຕະທີ 9 ກ່າວວ່າ «ເຣາຫິນະ»—ດັ່ງນີ້ນັກຮູ້ເລື່ອງສຣາດທະຈຶ່ງຮູ້ກັນ.

Verse 100

एकोद्दिष्टं तु मध्याह्नं प्रातर्वै जातकर्मणि । पित्र्यार्थं निर्वपेत्पाकं वैश्वदेवार्थमेव च

ພິທີ «ເອກົດດິດ» (ສຣາດທະສໍາລັບບັນພະບຸລຸດຜູ້ດຽວ) ຄວນເຮັດໃນເວລາທ່ຽງ. ພິທີກ່ຽວກັບການເກີດ ຄວນເຮັດໃນຕອນເຊົ້າ. ຄວນປຸງອາຫານແລະຖວາຍ ເພື່ອປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະເພື່ອການຖວາຍແກ່ ໄວສະວະເທວ (Vaiśvadeva) ດ້ວຍ.

Verse 101

वैश्वदेवे न पित्र्यार्थं न पित्र्यं वैश्वदेविके । कृत्वा श्राद्धं महादेवि ब्राह्मणांश्च विसर्ज्य च

ໃນພິທີ ໄວສະວະເທວ (Vaiśvadeva) ບໍ່ຄວນເຮັດສ່ວນທີ່ເປັນຂອງປິຕຣະໂດຍຈໍາເພາະ; ແລະໃນພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ກໍບໍ່ຄວນນໍາສ່ວນໄວສະວະເທວໄປປົນ. ເມື່ອເຮັດສຣາດທະແລ້ວ ໂອ ມະຫາເທວີ, ແລະສົ່ງພຣາຫມະນະກັບໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈຶ່ງຄວນດໍາເນີນຕໍ່ຕາມຄວນ.

Verse 102

वैश्वदेवादिकं कर्म ततः कुर्याद्वरानने । बहुहव्येन्धने चाग्नौ सुसमिद्धे विशेषतः

ຈາກນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຄວນເຮັດກຳມະຕ່າງໆ ເລີ່ມຈາກ ໄວສະວະເທວ (Vaiśvadeva) ເປັນຕົ້ນ. ໂດຍພິເສດເມື່ອໄຟຖືກຈຸດໃຫ້ລຸກໂຊນດີ ມີເຄື່ອງບູຊາແລະໄມ້ຟືນອຸດົມ.

Verse 103

विधूमे लेलिहाने च कुर्यात्कर्म प्रसिद्धये । अप्रबुद्धे सधूमे च जुहुयाद्यो हुताशने

ເມື່ອໄຟບໍ່ມີຄວັນ ແລະແປວໄຟເລຍຂຶ້ນສູງ ຄວນປະກອບກຳພິທີເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດແນ່ນອນ. ແຕ່ຜູ້ໃດຖວາຍຮະວິດໃນໄຟທີ່ອ່ອນແລະມີຄວັນ ນັ້ນຂັດກັບວິທີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 104

यजमानो भवेदन्धः कुपुत्र इति निश्चितम् । दुर्गन्धश्चैव कृष्णश्च नीलश्चैव विशेषतः

ໄດ້ປະກາດແນ່ນອນວ່າ ຜູ້ປະກອບຍັດຍະຈະປະສົບເຄາະຮ້າຍ—ຕາບອດ ແລະໄດ້ລູກຊາຍຊົ່ວ—ເມື່ອໄຟມີກິ່ນເໝັນ ດຳ ແລະໂດຍພິເສດອອກສີນ້ຳເງິນ/ຟ້າ.

Verse 105

भूमिं विगाहते यत्र तत्र विद्यात्पराभवम् । अर्चिष्मान्पिंगलशिखः सर्पिःकांचनसप्रभः

ບ່ອນໃດທີ່ໄຟເຫັນຄືຈະດຳລົງລົງໄປໃນດິນ ທີ່ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນຄວາມພ່າຍແພ້ແລະການສູນເສຍ. ແຕ່ໄຟອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ສະຫວ່າງໄສ ມີແປວສີເຫຼືອງອົມນ້ຳຕານ ສ່ອງປະກາຍດັ່ງນ້ຳມັນເນີຍແລະຄຳ.

Verse 106

स्निग्धः प्रदक्षिणश्चैव वह्निः स्यात्कार्यसिद्धये । अंजनाभ्यंजनं गंधान्मन्त्रप्रणयनं तथा

ໄຟທີ່ສະຫວ່າງໄສ ມັນມັນຊຸ່ມ ແລະໝຸນໄປທາງຂວາ ຍ່ອມນຳໃຫ້ການງານສຳເລັດ. ທັງນີ້ຍັງຄວນໃຊ້ອັນຈະນະ (ຢາທາຕາ) ແລະນ້ຳມັນທາ, ກິ່ນຫອມ, ແລະການນຳມັນຕຣະ/ການສວດມັນຕຣະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 107

काशैः पुनर्भवेत्कार्यं हयमेधफलं लभेत् । अष्टजातिकपुष्पं च अञ्जनं नित्यमेव हि

ດ້ວຍຫຍ້າກາສະ (kāśa) ພິທີການອາດສຳເລັດໄດ້ອີກຄັ້ງ ແລະໄດ້ຮັບຜົນດັ່ງພິທີອັສວະເມດະ (Aśvamedha). ແລະດອກໄມ້ອັດຈະຊາຕິ (aṣṭajāti) ພ້ອມທັງອັນຈະນະ ຄວນໃຊ້ເປັນປະຈຳແທ້ໆ.

Verse 108

कृष्णेभ्यश्च तिलेभ्यश्च तैलं यत्नात्सुरक्षितम् । चन्दनागरुणी चोभे तमालोशीरपद्मकम्

ນ້ຳມັນທີ່ຮັກສາໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ຈາກເມັດງາດຳ ແມ່ນຄວນໃຊ້. ອີກທັງ ຈັນທະນາ ແລະ ອະກະຣຸ—ທັງສອງ—ພ້ອມດ້ວຍ ຕະມາລາ, ອຸຊີຣ (ເວຕິເວີ), ແລະ ປັດມະກະ.

Verse 109

धूपश्च गौग्गुलः श्रेष्ठस्तौरुष्को धूप एव च । शुक्लाः सुमनसः श्रेष्ठास्तथा पद्मोत्पलानि च

ໃນບັນດາທູບ ກຸກກຸລຸ ແມ່ນຍອດຢ່າງ; ແລະ ຕາວຣຸສະກະ ກໍດີເລີດເປັນທູບ. ໃນບັນດາດອກໄມ້ ດອກສີຂາວແມ່ນຍອດ—ດັ່ງນັ້ນດອກບົວ ແລະ ອຸດປະລະ (ບົວນ້ຳ) ກໍເຊັ່ນກັນ.

Verse 110

गन्धवन्त्युपपन्नानि यानि चान्यानि कृत्स्नशः । निशिगंधा जपा भिण्डिरूपकः सकुरंटकः

ດອກໄມ້ທີ່ຫອມແຮງທັງປວງ ແລະ ດອກອື່ນໆທີ່ມີລັກສະນະດຽວກັນ—ເຊັ່ນ ດອກຫອມຍາມຄ່ຳ, ຈະປາ (hibiscus), ພິນດິຣູປະກະ, ແລະ ກຸຣັນຕະກະ—ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນບົດນີ້ ໃນບັນບົດຂອງສິ່ງທີ່ຄວນຫຼີກເວັ້ນໃນພິທີ ສຣາດທະ.

Verse 111

पुष्पाणि वर्जनीयानि श्राद्धकर्मणि नित्यशः । सौवर्णं राजतं ताम्रं पितॄणां पात्रमुच्यते

ໃນການກະທຳພິທີ ສຣາດທະ ຄວນຫຼີກເວັ້ນດອກໄມ້ເປັນນິດ. ສຳລັບປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ພາຊະນະທອງ ເງິນ ແລະ ທອງແດງ ຖືກກ່າວວ່າເປັນພາຊະນະທີ່ສົມຄວນ.

Verse 112

रजतस्य तथा किञ्चिद्दर्शनं पुण्यदायकम् । कृष्णाजिनस्य सान्निध्यं दर्शनं दानमेव च

ອີກທັງ ແມ່ນແຕ່ເຫັນເງິນພຽງນ້ອຍ ກໍໃຫ້ບຸນກຸສົນ. ການມີຢູ່ໃກ້, ການເຫັນ ແລະ ການຖວາຍທານ ຜິວໜັງກວາງດຳ (kṛṣṇājina) ກໍເປັນກຸສົນເຊັ່ນກັນ.

Verse 113

रक्षोघ्नं चैव वर्चस्यं पशून्पुत्रांश्च तारयेत् । अथ मन्त्रं प्रवक्ष्यामि अमृतं ब्रह्मनिर्मितम्

ມັນທຳລາຍວິນຍານຮ້າຍ ແລະເພີ່ມພູມສະຫວ່າງແຫ່ງທຳ ພ້ອມທັງຄຸ້ມຄອງງົວຄວາຍ ແລະລູກຊາຍໃຫ້ພົ້ນໄພ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມັນຕຣາ—ດຸດອະມຣິຕ ທີ່ພຣະພຣະຫມາສ້າງໄວ້।

Verse 114

देवताभ्यः पितृभ्यश्च महायोगिभ्य एव च । नमः स्वाहायै स्वधायै नित्यमेव नमोनमः

ນະໂມຕໍ່ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະຕໍ່ປິຕຣະທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງຕໍ່ມະຫາໂຍຄີ. ຂໍນະໂມແດ່ ສະວາຫາ ແລະ ສະວະທາ—ນິດຕະການ ນະໂມນະໂມ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ।

Verse 115

आद्यावसाने श्राद्धस्य त्रिरावर्तमिमं जपन् । अश्वमेधफलं ह्येतद्विप्रैः संज्ञाय पूजितम्

ໃນຕອນເລີ່ມ ແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງພິທີສຣາດທະ ຜູ້ໃດສວດມັນຕຣານີ້ສາມຮອບ ຍ່ອມໄດ້ຜົນດຸດພິທີອັສວະເມດະ; ບັນດາພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະນັບຖືບູຊາມັນ।

Verse 116

पिण्डनिर्वपणे वापि जपेदेनं समाहितः । पितरः क्षिप्रमायान्ति राक्षसाः प्रद्रवन्ति च

ຫຼືໃນເວລາຖວາຍປິນຑະ (piṇḍa) ກໍໃຫ້ສວດມັນຕຣານີ້ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ. ປິຕຣະຈະມາຮອດໄວ ແລະຣາກສະສະຈະຫນີກະເຈີດໄປ।

Verse 117

सप्तार्चिषं प्रवक्ष्यामि सर्वकामशुभप्रदम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດ “ສັບຕາຣຈິດ” ມັນຕຣາເຈັດແປວໄຟ ຜູ້ໃຫ້ສິຣິມົງຄຸນ ແລະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນດີທັງປວງ।

Verse 118

अमूर्तानां च मूर्तानां पितॄणां दीप्ततेजसाम् । नमस्यामि सदा तेषां ध्यायिनां दिव्यचक्षुषाम्

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມບູຊາພິຕຣະທັງຫຼາຍ ທັງອະຮູບ ແລະ ມີຮູບ ຜຸດຜ່ອງດ້ວຍເຕຊະອັນສະຫວ່າງ ເປັນຜູ້ຈົ່ງຈິດ ແລະ ມີຈັກຂຸທິບ.

Verse 119

इन्द्रादीनां च नेतारो दक्षमारीचयस्तया । तान्नमस्यामि सर्वान्वै पितॄंश्चैवौषधीस्तथा

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ທຸກພຣະອົງ—ຜູ້ນຳທີ່ສຳພັນກັບພຣະອິນທຣະ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ພ້ອມທັງສາຍວົງຂອງທັກສະ ແລະ ມາຣີຈິ; ແລະນົບນ້ອມພິຕຣະ ພ້ອມທັງສະຫມຸນໄພຢາທັງຫຼາຍດ້ວຍ.

Verse 120

नक्षत्राणां ग्रहाणां च वाय्वग्न्योश्च पितॄनपि । द्यावापृथिव्योश्च सदा नमस्यामि कृताञ्जलिः

ດ້ວຍມືປະນົມເປັນອັນຈະລີ ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມເປັນນິດຕໍ່ດາວນັກສັດ ແລະ ດາວເຄາະ, ຕໍ່ວາຍຸ ແລະ ອັກນີ, ຕໍ່ພິຕຣະ, ແລະຕໍ່ຟ້າກັບດິນດ້ວຍ.

Verse 121

नमः पितृभ्यः सप्तभ्यो नमो लोकेषु सप्तसु । स्वयंभुवे नमस्यामो ब्रह्मणे योगचक्षुषे

ນະໂມແດ່ພິຕຣະທັງເຈັດພວກ; ນະໂມໃນໂລກທັງເຈັດ. ພວກເຮົານົບນ້ອມແດ່ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ (ສະວະຍຳພູ), ຜູ້ມີຈັກຂຸໂຍຄະ.

Verse 122

एतत्त्वदुक्तं सप्तर्षिब्रह्मर्षिगणसेवितम् । पवित्रं परमं ह्येतच्छ्रीमद्रक्षोविनाशनम्

ຄຳສອນນີ້ທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ ເປັນທີ່ບູຊາຮັບໃຊ້ໂດຍຫມູ່ສັບຕະຣິສິ ແລະ ພຣະຫມະຣິສິ. ມັນເປັນຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດ ເປັນມົງຄຸນ ແລະ ທຳລາຍອຳນາດອັນອະປະມົງຄຸນ.

Verse 123

अनेन विधिना युक्तस्त्रीन्वारांस्तु जपेन्नरः । भक्त्या परमया युक्तः श्रद्दधानो जितेन्द्रियः

ບຸກຄົນໃດປະພຶດຕາມວິທີນີ້ ຄວນສວດຈະປະມັນຕຣານີ້ 3 ເທື່ອ ດ້ວຍພະຄະຕິອັນສູງສຸດ ມີສັດທາ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະ.

Verse 124

सप्तार्चिषं जपेद्यस्तु नित्यमेव समाहितः । स तु सप्तसमुद्रायाः पृथिव्या एकराड्भवेत्

ຜູ້ໃດມີໃຈສະຫງົບສະຫມິດ ສວດ «ສັບຕາອັຣຈິສ» ຄື “ເຈັດແປວໄຟ” ທຸກມື້ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຈັກກະພັດຜູ້ດຽວເຫນືອແຜ່ນດິນທີ່ຖືກລ້ອມດ້ວຍທະເລເຈັດ.

Verse 125

श्राद्धकल्पं पठेद्यो वै स भवेत्पंक्तिपावनः । अष्टादशानां विद्यानां स च वै पारगः स्मृतः

ຜູ້ໃດອ່ານສວດ «ສຣາດທະ-ກັລປະ» ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ແຖວຜູ້ນັ່ງຮັບປະທານທັງປວງ ແລະຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນຜູ້ຮູ້ທັນວິທະຍາ 18 ສາຂາ.

Verse 126

पूजां पुष्टिं स्मृतिं मेधां राज्यमारोग्यमेव च । प्रीता नित्यं प्रयच्छन्ति मानुषाणां पितामहाः

ເມື່ອພໍໃຈແລ້ວ ປິຕາມະຫາ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍ ຍ່ອມປະທານເປັນນິດ ກຽດສັກສີ ຄວາມອຸດົມສົມບູນ ຄວາມຈໍາ ປັນຍາ ອໍານາດຮາຊະ ແລະສຸຂະພາບ.

Verse 127

एवं प्रभासक्षेत्रे स सरस्वत्यब्धिसंगमे । कुर्याच्छ्राद्धं विधानेन प्रभासे चैव भामिनि

ດັ່ງນັ້ນ ໃນປຣະພາສະເຂດ ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ໍາສະຣັສວະຕີ ແລະທະເລ ຄວນກະທໍາພິທີ Śrāddha ຕາມຂໍ້ກໍານົດ ຢູ່ທີ່ປຣະພາສະນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ງາມ.

Verse 206

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये सरस्वत्यब्धिसंगमे श्राद्धकल्पे श्राद्धविधिवर्णनंनाम षडुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງໃນ «ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນຄວນບູຊາ—ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ສະໂລກ—ບົດທີ 206 ຊື່ «ການພັນລະນາວິທີປະກອບສຣາດທະ» ໃນ ປຣະພາສະຂັນຑະ, ໃນ ປຣະພາສະເຂດຣະມາຫາຕະມະ, ໃນ ສຣາດທະກັລປະ ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ແລະ ມະຫາສະໝຸດ.